JUNI 2021 – Jolanda: (53) “Ik heb nooit echt overgewicht gehad en ik heb wat dat betreft dan ook geen problemen.
In 2012 raakte ik in een depressiviteit/somberheid door een serotonine tekort in combinatie met een bioritmestoornis. De huisarts schreef medicatie (wat een troep is dat) en wakker/lichttherapie voor.
Die hebben geholpen, maar vanaf het moment dat ik daar vanaf was, heb ik mezelf beloofd géén medicatie meer nemen. Toen ik in de overgang kwam kwamen ook de stemmingswisselingen terug, de vermoeidheid en hoofdpijnaanvallen.
In 2018 veranderde ik van baan. Van OV-buschauffeur maakte ik de overstap naar touringcarchauffeur. Een lang gekoesterde droom werd werkelijkheid.
Ik maakte langere dagen dan op het OV. De hoofdpijnen kwamen steeds vaker en soms heel heftig en ik weet het aan de vermoeidheid van de langere dagen.
Ik reed alleen nationaal, in heel Nederland. Ik durfde mijn échte droom niet waar te maken om meerdaagse internationale reizen te doen want ik werd belemmerd door de hoofdpijn en vermoeidheid.
Ik vond zelf dat ik daardoor dan niet capabel zou zijn. Want wie moest de bus besturen en de groep begeleiden als ik met hoofdpijn op bed lag?
Eind 2019 was zelfs nationaal niet meer te doen en ging ik weer terug naar het OV. Een ervaring rijker en een illusie armer.
Ik at altijd al veel. Ontbijt, lunch en diner met tussendoor heel veel fruit, wel 3 stuks op een dag. Ik kreeg vaak te horen “waar laat je het”. Ik had vooral ’s avonds altijd de hang naar zout.
Dus maakte ik een zak chips open en die ging uiteraard op. Of een hele zak cashewnoten. Ik vond dat mijn lichaam dat nodig had omdat ik geregeld een lage bloeddruk had.
Maar gaande weg kwamen daar ook hele tablets chocolade bij. Ook koek en snoep moest er aan geloven als de hang naar zout overging in zoet. Ik werd niet goed van mezelf….
Ik wilde niet snaaien, maar ik deed het toch. Soms tot misselijkheid aan toe. Telkens weer die tegenstrijdige gedachten in mijn hoofd. Frustraties ten top.
In de tweede helft van 2020 had ik gemiddeld 3 hoofdpijnvrije dagen per maand en slikte heel wat APC tabletten weg. Hoe kwam ik nu van die hoofdpijn af als die tabletten al niet meer werkten?
Naar de huisarts wilde ik niet. Waar was mijn wil gebleven? Ik was gewoon een ellendig hoopje aan het worden.
Op facebook zag ik al geregeld berichten van The New Food voorbij komen. Ik heb lang getwijfeld, ook omdat ik mij nooit heb ingelaten met diëten.
Bovendien kon ik mij niet permitteren om een hongerklop te krijgen tijdens het rijden en met een dieet, dus veel minder eten, zou ik ongetwijfeld hongerkloppen en flauwtes krijgen.
Ik las zóveel goede en positieve berichten over gewichtsverlies maar vooral ook over meer energie en hoofdpijn die wegging, dat ik op een gegeven moment heb besloten er voor te gaan.
Vastberaden als ik was bestelde ik de 2 startgidsen, en meteen de Magnesium en Vitamine D3/K2. Ik meldde me aan bij een startgroepje en begon op 1 februari.
Na drie dagen had ik een hoofdpijnvrije dag, maar was wel licht in het hoofd en een beetje duizelig. Ik las dat dit erbij kon horen en na een berichtje aan TNF kreeg ik het advies om nog iets meer zout te nemen.
Ook wat later toen ik weer een beetje somber gestemd was, legde ik dat voor. Er werd mij verteld dat ik ook emotioneel stabieler zou worden.
Na 7 weken was ik 7 kilo kwijt en stond ik op het mooie gewicht van 70 kilo, had ik mijn taille terug, kon met minder slaap toe én had geen hoofdpijnaanvallen meer.
Als ik me zo goed voel dan kán het gewoon niet slecht zijn!
Ik wilde niet meer afvallen en probeerde een aardappel toe te voegen. Ik had als uitgangspunt dat dit een puur product is en brood/pasta niet omdat daar toevoegingen in kunnen zitten.
Maar helaas na het eten van de aardappels was de volgende dag de hoofdpijn terug.
Sinds ik het boekje eenpansgerechten erbij heb, vinden mijn man en ik de kipsatéroerbak heerlijk! Mijn man eet tegenwoordig wel veel vaker mee!
Ik vind alle gerechten lekker, maar het was een eyeopener om de kabeljauwfilet met kokos te bakken, terwijl ik vissticks altijd verafschuwde.
Ook had ik nooit verse spinazie klaar gemaakt, altijd diepvries. Die verse spinazie blijft er ook in. Ik lustte geen avocado, maar in de gerechten verwerkt is het geen probleem.
Ik vind het zó fijn dat ik “eetrust” ervaar. Zelfs als mijn man naast me borrelnoten zit te eten kan ik het graaien laten. Dat is zo anders geweest! Ik neem slechts kleine porties eten mee naar het werk en ben ook niet meer bang om iets later te eten.
Vorige week heb ik al mijn zomerkleding moeten innemen… het jurkje van de foto heb ik jaren geleden zelf gemaakt. Ik kon er echt helemaal niet meer inkomen. Veel te krap.
Ik heb het nooit weg kunnen doen omdat het uniek is. Maar zoals je ziet….. ik heb in de taille zelfs ruimte over! Een vóórfoto heb ik niet echt, behalve mijn taille is er niet zoveel verschil.
Het verschil zit hem vooral in mijn hoofd. Mijn dagen zijn langer geworden omdat het energieniveau hoger is en de nachten zijn korter geworden, omdat ik beter slaap en mijn nachtrust beter is.
Ik zie de toekomst rooskleurig in en ga, als de beperkingen van de corona zijn opgeheven, toch weer terug naar de touringcar en dan kan ik nu al te zeggen dat ik zelfs de meerdaagse reizen aandurf!
Ik blijf nu gewoon zo doorgaan. Als iemand mij nu koek aanbiedt, denk ik “hoofdpijn” en zeg ik met volle overtuiging “nee, dank u”. Zo makkelijk is dat!”
MEER INFORMATIE OVER MIGRAINE EN DEZE AANPAK
MEER INFORMATIE OVER DE OVERGANG EN DEZE AANPAK