Selecteer een pagina
  1. TIPS & TRICKS
  2.  » 
  3. WAAROM GEZOND KOOLHYDRAATARM?
  4.  » Geen hoop meer voor Gisella

Geen hoop meer voor Gisella

Gisella (51) worstelt al vanaf haar twaalfde met haar gewicht. Ondanks al het lijnen en afzien wordt ze steeds dikker en uiteindelijk ook steeds zieker. Een maagverkleining lijkt de enige optie. Maar dat loopt helaas heel slecht af; uiteindelijk kan ze helemaal niet meer eten en krijgt ze sondevoeding, waardoor ze steeds verder verzwakt. Het gaat nu zo slecht met haar, dat Gisella niet lang meer te leven heeft.

“Ik heb zo’n spijt van die maagverkleining. Had ik maar veel eerder de aanpak van TheNewFood ontdekt. Wat was ons dan een leed bespaard gebleven.”

Altijd aan de lijn

Gisella: “Ik begon met diëten toen ik twaalf was en daar ben ik niet meer mee gestopt. Niets hielp blijvend of was lang vol te houden. En als ik wel kilo’s eraf had, kwamen ze er het dubbel en dwars weer aan. In de loop van de jaren werd ik steeds zieker. Ik kreeg astma en ME (chronische vermoeidheid). In 2012 woog ik 150 kilo. Mijn lijf had veel last van die extra kilo’s. Ik was vaak bedlegerig.

De huisarts raadde een maagverkleining aan en stuurde me door naar de obesitaskliniek hier bij ons in het noorden. Ik had gesprekken met een psycholoog en moest vier maanden verplicht naar de diëtiste. Ze stuurden me ook naar de longarts vanwege mijn astma en om slaapapneu uit te sluiten. Daar kwam uit dat mijn longen last hadden van het overgewicht, maar apneu had ik gelukkig niet. Ik kon geopereerd worden.”

De operatie

“Op 3 februari 2014 ging ik onder het mes voor een maagverkleining. Ik moet zeggen dat de operatie me meeviel. Na twee dagen mocht ik alweer naar huis. Daar begon na een week de ellende. Ik had heel veel pijn rond mijn maag. Zelfs vloeibaar eten ging niet en ik werd opgenomen. Ze dachten aan een maagzweer. Daar kreeg ik medicatie tegen en na een paar dagen mocht ik weer naar huis. Daar bleef het moeizaam gaan.

Eten bleef een drama en daardoor viel ik ook veel te veel af. Er werd gedacht aan ‘darmlussen’, wat vaker voorkomt na een maagverkleining. In juni werd ik geopereerd, maar ik bleek geen darmlussen te hebben. Daarna kreeg ik een duodenumsonde, een slang door mijn neus die helemaal naar de dunne darm gaat. Dat was verschrikkelijk en elke acht weken moest ik een nieuwe. Wat een drama.”

Maag en darmen stoppen ermee

Pas veel later kwamen ze er na een aantal slikfoto’s achter dat het eten bleef hangen in de slokdarm. Toen dat bekend was kreeg ik een pegsonde. Ze maken dan een opening in je buik en via een slang kan vloeibare voeding rechtstreeks in de maag lopen. Jarenlang heb ik op deze manier moeten ‘eten’. Ik had altijd pijn en ondertussen was ik 90 kilo lichter.

Ik kreeg steeds meer problemen met mijn maag, die steeds slechter ging functioneren. Uiteindelijk kreeg ik de diagnose gasteoparese. Mijn maagspieren werkten niet meer, daardoor werd mijn maag niet geleegd. De pegsonde werd verplaatst naar mijn darm. Helaas gaat dit ook niet langer goed. Ook mijn darmen zeggen nu: ‘doe het zelf maar’.

Verzwakt

“Doordat ik zo lang op sondevoeding leef en doordat mijn darmen steeds minder goed voedingsstoffen kunnen opnemen, moet het lijf natuurlijk harder werken om gezond te blijven. Vanaf vorig jaar heb ik de ene longontsteking en klaplong na de andere en nu – na zoveel ontstekingen – kunnen ze niet eens meer een bacterie vinden, maar wel veel ontstekingscellen in de longen. 

Ik reageer inmiddels helemaal niet meer op antibiotica en prednison. Ik heb nu een morfinepomp om de pijn en benauwdheid wat onder controle te houden. Ik heb niet lang meer te leven. Ik ben ‘uitbehandeld’ en de artsen hebben mij nog een paar weken of misschien maanden gegeven. We hopen dat we deze zomer nog samen mogen meemaken.

Lichtpuntje

“Een lichtpuntje dit jaar was dat we TheNewFood ontdekte: toen zag ik hoe het ook kan. Onze zoon Jacob heeft een beperking en door zijn medicatie werd ook hij steeds dikker; niets lukte om af te vallen. Maar met de startgidsen lukt het hem nu wel. De stand nu, na vijf maanden, is 24 kilo (lees hier zijn verhaal)! Ik ben zo trots op onze Jacob, dat hij zo goed doorzet. Ondanks de zware tijd die we samen doormaken.

Ik hoop dat Jacob, ook als ik er straks niet meer ben, blijft doorzetten. Ik verwacht het wel, want een voorbeeld van hoe mis het allemaal kan gaan met een maagverkleining ziet hij elke dag. We hebben in totaal drie jongens en de jongste is de laatste jaren ook extreem gegroeid. Helaas wil hij er niets aan doen, maar ik hoop zo dat hij uiteindelijk ook anders gaat eten.”

Spijt

“Ik heb zo’n spijt van die maagverkleining. Ik ben heel blij dat wij in ieder geval voor onze Jacob een andere aanpak hebben gevonden. Dan hoeft hij gelukkig geen GBP en kan hem veel ellende bespaard blijven. Als hij vast blijft houden aan deze manier van eten kan hij gezond oud worden. 

Door mijn verhaal te delen hoop ik dat anderen heel goed nadenken voor ze aan een maagoperatie beginnen en zich goed realiseren dat het ook fataal kan aflopen. Ik hoop dat iedereen deze aanpak van TheNewFood een kans geeft. Het is zo goed te doen, het is lekker en het werkt écht. Dat zien we  nu bij onze Jacob. Wat had ik graag veel eerder van deze aanpak gehoord. Helaas is het nu te laat.”

Wil jij ook jouw ervaring met deze aanpak delen? Laat het ons weten! Wij nemen persoonlijk contact met je op voor een interview. Laten we nog meer mensen inspireren om anders te gaan eten en weer slanker, energieker en gezonder te worden!  

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Ons mam is overleden

Na mijn zoveelste slapeloze nacht besluit ik rond half zes om Charlie alvast uit te laten. Dan heb ik dat maar gehad. Het wandelen gaat moeizaam, of liever gezegd: niet. Al dagen heb ik last van een alles overheersende zenuwpijn aan mijn benen. Pijn die mij ook wakker houdt. Pijn die begon na een ongeluk lang geleden en die uiteindelijk tot mijn grote vreugde verdween toen ik volgens TheNewFood ging eten. 

Die pijn is nu weer terug. Ik ben de weg kwijt geraakt met eten. Want ‘ons mam’ is overleden. Haar laatste weken bracht ze in een hospice door, iets wat ze eigenlijk niet wilde. Want ‘ons mam’ wist dat met deze stap ook haar einde naderde. Dat er geen extra reservetijd meer zou zijn. Als ik terugkijk dan denk ik: wat is ze moedig en dapper geweest; ‘ons mam’. Maar wat had ik het zwaar...

De weg kwijt

Als Charlie zijn behoeftes heeft gedaan draai ik me om naar huis. Elke stap die ik zet doet pijn, de tranen rollen over mijn wangen. Eenmaal thuis plof ik weer op de bank en denk ik aan wat ik allemaal moet doen vandaag. Ik word al moe bij de gedachte. Ik sleep me door de ochtendroutine heen als iedereen de deur uit is, zit ik weer op die bank. Ik ben moe, zo moe, ik voel me slachtoffer van mijn eigen lichaam, mijn eigen leven.

De laatste maanden is er zoveel onrust in mij. Ik werd geleefd en liet me leven. Ik vloog van het ene naar het andere. De bezoeken aan ‘ons mam’ en dan weer hier thuis, waar alles door ging. Terwijl ik het lastig vond om dingen uit handen te geven. Want: ‘ik kan het allemaal zelf wel’. Er was geen ruimte voor rust. Misschien ook wel omdat ik probeerde niet te voelen en stil te staan bij mijn verdriet. 

Terugval

Ik ging weer meer eten door die onrust. Ik was aan het overleven, volledig afgesneden van wat ik voelde. Eerst ging ik vooral méér eten, maar wel keto. Zoals extra kaasjes en worst. Maar al snel belandde er een zak dropjes in mijn winkelwagen. En na die eerste zak wilde ik alleen nog maar meer. Meer snoep, meer koek, meer chips. Het hek was van de dam. Een oud patroon: nare gevoelens dempen met eten om overeind te blijven.

Langzaam maar zeker begon ik mijzelf steeds slechter te voelen, maar ik praatte het goed. "Nu mag het, er is zoveel aan de hand nu. Ik hoef echt niet álles te kunnen. Straks als alles achter de rug is, pak ik de draad weer op en ga ik weer volledig keto eten." Maar dat straks werd elke keer weer een week later. Ik raakte steeds meer de weg kwijt.

140 kilo

Ik begon me steeds meer zoals de oude Nancy te voelen. De Nancy die bijna 140 kilo woog, die ongelukkig was met zichzelf. Altijd uitgeput, negatief en die leefde met constante pijn. Ja, helaas is ook die vreselijke pijn teruggekomen. Doordat ik weer ben gaan eten wat me eerder ook ziek en dik heeft gemaakt. Terwijl ik er altijd volledig van overtuigd was dat ik altijd keto zou blijven eten. Dat ik nooit terug zou vallen...

Maar in de laatste fase van ‘ons mam’ haar leven is het volledig mis gegaan. Terwijl alles in mij schreeuwt: dit wil ik niet meer. Maar hoe pak ik de draad weer op... Ik praat er veel over met Matty. Over het wegrennen voor mijn gevoelens. Nooit ergens tijd voor nemen, altijd druk in de weer. Nooit alleen willen zijn met mijn verdriet, bang voor de tranen. Matty nodigt me uit om te gaan zitten en te voelen en vooral: om te huilen. 

Een zachte landing

En het werkt... Voor het eerst in mijn leven mag verdriet er zijn van mijzelf en zorg ik zelf voor een zachte landing. Als ik voel dat ik moe ben, ga ik slapen. Als ik voel dat ik verdrietig ben, ga ik huilen. Ik hoef niet meer alles weg te eten. Ik heb weer zin om volledig keto op te pakken. Ik start eerst met drie maaltijden op een dag en als dat goed gaat dan wil ik weer naar twee maaltijden. Kleine stapjes zijn nu belangrijk. 

Ik maak een weekplanning met mijn favorieten gerechten. De stoof van varkenshaas en stamppot peen en worstjes uit de stamppotspecial mogen niet ontbreken. Voor de lunch ga ik vooral soepjes maken, dit kan ik voor een paar dagen vooruit maken. Ik begin met de heerlijke goulashsoep en groente-roomsoep uit de soepspecial. Ik krijg er weer zin in om ervoor te gaan en mijzelf weer gezond te gaan eten.

Stap voor stap

Mijn plan werkt. Het voelt goed om op deze manier mijzelf tegemoet te komen en weer actief met eten bezig te zijn. Na vier dagen merk ik dat de pijn in mijn benen minder begint te worden en kan ik weer iets langer lopen. Stap voor stap zal ik dit opnieuw moeten gaan opbouwen en mijzelf daar de rust en ruimte voor gunnen. Mijn gedachtes zijn rustiger, ik zit weer beter in mijn vel en vooral heb ik weer de overtuiging dat ik dit kan.

Op mijn telefoon heb ik foto’s gezet van hoe ik eruitzag voordat ik met TheNewFood begon. Eén van de foto’s wordt mijn achtergrondscherm op mijn telefoon. Als ik voel dat mijn eet-onrust weer opkomt, kijk ik naar de foto en spreek ik mijzelf liefdevol, begripvol en ook een beetje streng toe. Ik voel dat ik deze 'misstap' nodig had om te leren dat alle gevoelens er gewoon kunnen en mogen zijn. Zonder ze 'weg te eten'.

 

Delen