Selecteer een pagina
  1. SUCCESVERHALEN
  2.  » 
  3. DIABETES 2 OMGEKEERD
  4.  » Manja heeft spijt van haar maagverkleining

Manja heeft spijt van haar maagverkleining

Manja (45) is getrouwd, heeft 3 kinderen en is als verpleegkundige werkzaam in het Tyltylonderwijs. Als kind was ze al ‘een dikkertje’ en als tiener was ze al regelmatig streng aan de lijn. Toch wordt ze steeds dikker en uiteindelijk ook steeds zieker; ze krijgt diabetes 2. Volgens de internist is een maagverkleining de enige optie en met de rug tegen de muur kiest ze hiervoor. Een beslissing die haar bijna het leven kost.

“Na de operatie ging het helemaal mis. Ik poepte en spuugde liters bloed en dat bleef maar doorgaan. Het is een wonder dat ik het nog na kan vertellen. Als ik had geweten dat dit zou kunnen gebeuren had ik nooit deze keuze gemaakt. Zeker niet als ze me toen hadden verteld dat het slechts tijdelijk zou helpen. En dat dat hele dik en ziek zijn simpelweg kwam doordat ik het verkeerde at. Dat weet ik nu pas en nu val ik moeiteloos en zonder honger af.”

Altijd aan de lijn

“Als kind was ik al flink aan de stevige kant. Zelf had ik nooit veel moeite met hoe ik eruitzag, ook als tiener niet. Maar de druk van de omgeving om af te vallen was toen al groot. Mijn eerste “echte” dieet volgde ik toen ik in de brugklas zat. Op mijn vijftiende zat ik al tussen mensen die heel veel ouder waren, bij een bijeenkomst van de Weight Watchers. Toen ik 18 was woog ik boven de 90, toen ik 20 was boven de 100.

In de loop der jaren heb ik denk ik wel zo’n beetje alle diëten uitgeprobeerd die er maar waren of op een bepaald moment “in de mode” waren. Ook zakjes, poeders, pillen waar ik helemaal hyper van werd of die het vet uit je eten haalden. Ik probeerde álles en soms met succes. Maar ik hield het nooit lang vol. Het ging tegenstaan, ik had vreselijke honger en vooral: ik voelde me steeds slechter. En dan kwam ik weer aan.

Maagballon

“Toen ik 21 was kreeg ik een maagballon. Ik moest dat zelf betalen toen, het kostte 1000 gulden, dat vergeet ik nooit meer. Het was een vreselijke ervaring. Mijn lijf wilde dat ding kwijt. Drie maanden lang heb ik gespuugd, ik voelde me hondsberoerd. Het enige voordeel was dat ik afviel. Toen het spugen stopte leek die ballon weinig meer te doen, ik kon gewoon weer een XXL pizza eten.

Uiteindelijk heb ik die ballon 9 maanden in mijn maag gehad. Ik was 20 kilo afgevallen, maar na die ballon zaten ze er in recordtijd weer aan. Ik wist zeker dat ik nooit meer zoiets wilde. Het ‘probleem’ was dat ik me prima voelde als “dikkerd”, dus motiverend was het niet om je rotter te gaan voelen als je probeerde af te vallen.”

Zwangerschapsdiabetes

“Toen ik zwanger werd bleek al snel dat ik zwangerschapsdiabetes had. Ik moest naar een diëtiste. Ik volgde trouw haar adviezen op, want dit deed ik voor het kindje in mijn buik. Tijdens mijn laatste zwangerschap hielpen de adviezen onvoldoende en moest ik toch insuline spuiten. Ik kreeg een ‘suikerbaby’ van 10 pond. Nadat ik was bevallen zakten mijn suikers weer. Maar ik wist dat dit een voorbode is van diabetes 2.

De vraag was dus niet eens meer óf ik diabetes 2 zou krijgen, maar vooral wannéér. Ik maakte me zorgen. Die diabetes, daar lag ik wel echt van wakker. Ik heb er veel ellende van gezien. Mijn oma had diabetes 2 met nierfalen en hartproblemen, en overleed jong, ook haar moeder is eraan overleden. Mijn vader, ooms en tantes, allemaal hebben ze diabetes 2, ondanks dat ze niet allemaal te dik zijn.

Diabetes 2

“Inmiddels woog ik 135 kilo bij een lengte van 1.66. Ik was een ’tikkende tijdbom’. Op een gegeven moment moest er een plek op mijn been verwijderd worden, waarna de wond niet genas en ik een grote infectie kreeg. Alle alarmbellen gingen af. Torenhoge suikers. Dus diabetes 2 en ook te hoge bloeddruk en te hoog cholesterol. Het was duidelijk dat dit niet zo door kon gaan. Wat nu? Ik had voor mijn gevoel alles geprobeerd.

Ik kwam bij de internist terecht en die beloofde mij: “Als je een maagverkleining laat doen dan ben je van je diabetes af.” Mijn zorgen werden weggewuifd. Hij verzekerde mij dat mij niets zou gebeuren en dat dit de enige optie was om ervan af te komen. Ik was niet overtuigd.”

Huilen om mijn gewicht

“De internist stuurde me eerst 6 weken naar huis met een dieet volgens de schijf van 5 en allerlei medicatie. Ik bleek slecht tegen Metformine te kunnen en was daar heel beroerd van. Na die 6 weken bleek ik te zijn aangekomen en met mijn suikers ging het nog slechter. Dat is de enige keer van mijn leven geweest dat ik moest huilen om mijn gewicht. Ik wilde geen maagverkleining.

Ik wilde niet zo’n -voor mijn gevoel- onnatuurlijke oplossing, waarbij mijn lijf vanbinnen kapot gemaakt zou worden. Ik ben toch geen machine, die je zomaar kunt veranderen. Ik was doodsbang voor die operatie en bleef het tegenhouden. Tot ik zelf ook geen uitweg meer zag.

Ondanks dat alles in mij riep “doe het niet”, heb ik ja gezegd. Ik moest vooraf 2 weken keto eten om de lever te ontvetten en viel 6 kilo af. Even heb ik toen gedacht: als dit zo goed werkt is dat dan niet de oplossing? Maar ik was toen al zo ver, ik dacht: laten we het nu maar gewoon doen. “

Een nachtmerrie

“April 2015 werd ik geopereerd. Het zou een Gastric Bypass worden, waarbij bijna heel je maag en anderhalve meter van je darmen wordt afgesneden van je spijsverteringskanaal. Ik zou de volgende dag naar huis mogen. Maar dat liep totaal anders. In de avond na de operatie knapten meerdere van de inwendige hechtingen. Ik begon bloed te spugen en te poepen.

Binnen de kortste keren lag ik op de trauma afdeling. Ik verloor zoveel bloed, dat ik meerdere bloedtransfusies achter elkaar moest krijgen. Maar die hadden weinig zin, het bloed liep er gewoon meteen weer uit. Ook ten gevolge van de bloedverdunners die standaard worden gegeven na de operatie. Ik bloedde leeg. Ze konden mijn bloedsuiker niet meer meten, ze kregen geen druppel bloed meer uit m’n vingers.”

Op het randje van de dood

“Ik was doodsbang en in paniek. Ik riep: “Jullie laten me niet doodgaan, dat kan niet, ik heb een kind van twee.”… “We doen ons best”, werd er gezegd. Meer niet. Overlijden is een geaccepteerd risico bij deze operatie, wat dat betekent werd me toen pas echt duidelijk. 

Ik dacht echt in wat voor horrorfilm ben ik nu beland. Ze wisten niet wat ze moesten doen. Ze konden niet meer in mijn maag komen om te kijken wat er mis is. En ik had nog geluk, omdat de bloedingen in mijn maag en darmen waren, zodat ik het uitpoepte en spuugde.

Als het in mijn buikholte terecht was gekomen, had ik dit waarschijnlijk niet na kunnen vertellen. Heel langzaam ging het beter. Ik moest nog een week blijven. Aan het eind van die week was er een meisje van 18, waarbij ook de hechtingen sprongen. Ik had zo met haar te doen, dit gun je niemand. Ik schrok er ook van dat het dus niet ‘ongewoon’ is, dat dit gebeurt. Want als ik dit had geweten was ik er nooit aan begonnen.”

Een schim van mijzelf

“Op een gegeven moment mocht ik naar huis, terwijl ik nog steeds bloed poepte en spuugde. Ik moest maar kijken hoe het ging, wat voelde ik me belazerd. Ik heb nog een half jaar moeten revalideren met behulp van fysiotherapie. Het revalideren ging heel langzaam, omdat ik echt bijna niets kon binnenhouden. Ik was meer dood dan levend en zag er niet meer uit. En dat terwijl ik hieraan was begonnen om beter te worden.

Ik viel in een half jaar 45 kilo af en had nog heel weinig spiermassa over, ik werd een zak vel. Ik heb enorm veel spijt gehad van mijn keuze voor deze operatie. Ik veranderde er ook door. Daarvoor was ik altijd gewoon mijn blije zelf. Ik heb nooit moeite gehad met hoe ik eruit zag. Mensen hebben mij altijd geaccepteerd zoals ik was. Maar na die operatie werd ik een schim van mijzelf. Iedereen zei: waar is Manja gebleven?”

Erin geluisd

“Na een jaar zei de internist: gefeliciteerd, je bent van je diabetes af. Toen dacht ik al: dat bestaat toch niet? Hoe dan? Ik snap wel dat m’n bloedsuikers laag zijn als ik vrijwel niet kan eten, maar ben ik dan van mijn diabetes af? En helaas bleek het dus ook echt onzin te zijn. Twee jaar na de operatie kon ik weer redelijk normaal eten, ondanks af en toe dumpings. Ik begon weer aan te komen en mijn bloedsuikers stegen weer.

Toen begon opnieuw de strijd tegen het gewicht en de diabetes. Dus maar weer aan het lijnen en vechten tegen de kilo’s. Maar ik ging snel alweer richting de 110 kilo, weer helemaal de verkeerde kant op. Het laatste wat ik wilde, was toch weer diabetes krijgen. Maar het was hopeloos. Pas achteraf hoorde ik dat het niet ongebruikelijk is dat de diabetes weer terugkomt. Ik had het gevoel dat ik erin geluisd was.

Ik had ook veel last van mijn spijsvertering, dumpings en soms pijn in mijn maag. Als ik buikpijn had, was ik altijd bang dat er iets mis zou gaan, zoals een darmperforatie of zo. Want dat komt regelmatig voor. 

Nieuwe hoop

“Ik las een verhaal op Facebook waarin ik mijzelf herkende. Een vrouw met ook die eindeloze strijd tegen de kilo’s. Met de aanpak van TheNewFood was ze niet alleen veel afgevallen maar ook weer gezond geworden. Zo kwam ik terecht op de site van TheNewFood en ik was aangenaam verrast over de goede medische uitleg en onderbouwing. Ook vanuit mijn visie als verpleegkundige vond ik het heel geloofwaardig.

Ik begreep al snel dat deze aanpak heel anders is en ook hoe en waarom het werkt. Ik zou met deze aanpak zowel mijn diabetes 2 onder controle kunnen krijgen, als afvallen op een gezonde manier. Dit was echt een eyeopener. Ik kreeg weer hoop! Ik heb meteen de startgidsen met weekmenu’s besteld, om te beginnen met koolhydraatarm/keto eten. Dit is de beste beslissing geweest van mijn leven.”

Eetrust

“We startten met de weekmenu’s en ik at heerlijk. Ik had gelezen dat je de eerste dagen last zou kunnen hebben van de overgang, maar ik niet. Al direct na de start voelde ik me al heel veel beter. Voor het eerst in mijn leven had ik een levenswijze gevonden waarbij mijn eeuwige trek werd gestild. Ik voelde me verzadigd. Ik had eindelijk ‘eetrust’. En ik wist meteen: dit is het, dit is het eten wat past bij mijn lijf. Hier word ik beter van.

De dumpings en maagpijn waren meteen verleden tijd en mijn bloedsuikers daalden onmiddelijk. Sinds we deze aanpak volgen ben ik 15 kilo afgevallen en mijn man en ik gaan door. Het afvallen gaat niet megasnel, maar dat verbaast me niets, na alles wat mijn lijf heeft moeten doorstaan. En het maakt ook niet uit. Ik eet mijzelf nu met de dag gezonder. En het is zo goed vol te houden, alleen maar winst wat mij betreft!”

Zin in het leven

“Ik voel me nu heel goed, ik ben veel rustiger en minder gejaagd dan eerst, toen ik nog ‘normaal’ veel koolhydraten at. Ik heb geen diabetes- of cholesterolmedicatie meer en een mooie bloeddruk en ik ben fit. Ik kan weer paardrijden en andere leuke dingen doen. Mijn spiermassa blijft op peil en ook opvallend: mijn ontlasting gaat veel beter nu en ziet er goed uit. Vroeger was dat vaak diarree en gewoon troep.

Iedereen zegt nu: wat zie je er geweldig uit! Dat hebben ze na de operatie nooit gezegd. Echt heel slank zal ik er niet snel uitzien. Ik heb nu zeker acht kilo huid over. Maar na die Gastric Bijpass-operatie durf ik niet zo snel weer onder het mes.”

Luisteren naar mijn lijf

“Natuurlijk heb ik ook wel eens een dip. Het zijn vooral de ‘gewoontes’, die niet zomaar zijn omgekeerd. Als ik minder goed in mijn vel zit, is mijn eerste gevoel nog steeds om naar “verkeerd” eten te grijpen. Laatst at ik een paar zoete aardappelfrietjes. Ik was meteen beroerd, ik dacht oké, dit moet ik dus niet meer doen. Mijn lichaam geeft het duidelijk aan.

Gelukkig zijn er veel alternatieven met TheNewFood, het één nog lekkerder dan het ander. En het vult, het voedt. Vroeger voelde ik me gewoon nooit verzadigd, ik had altijd honger of ‘zin’ en at vaak zoveel dat ik er misselijk van werd. Nu gebeurt dat niet meer.

Spijt van mijn maagverkleining  

“Voor mij is dit mijn manier van eten voor altijd. Maar wat had ik graag gewild dat ik van deze levenswijze had geweten voordat ik de maagverkleining had gehad. Ik had nooit mijn leven op het spel gezet als ik had geweten van TheNewFood. Terugkijkend realiseer ik me ook: er wordt veel te makkelijk gedaan over die maagverkleining. Alsof het buisjes in je oren zijn. Ik hoop dat er een kentering inkomt.

Natuurlijk willen artsen het beste voor je, maar is dit het beste? Het is risicovol en een schijnoplossing, het neemt niet de oorzaak weg. Ik moet (net als iedereen) mijn leven lang vitamines blijven slikken, omdat mijn gehavende lijf nooit meer in staat is voldoende op te nemen uit voeding. Ik kan nooit meer terug, de operatie is niet te herstellen. Dat maakt me soms best verdrietig.”  

Doe het niet!

“Heb jij veel overgewicht en overweeg je een operatie? Sta je nog voor die keuze? Alsjeblieft nee! Doe het niet. Ik heb er zelf spijt als haren op mijn hoofd van gehad. Ga naar TheNewFood kijken. Als je het anders kunt doen, doe het dan anders. Ik veroordeel het niet, ik heb het zelf ook gedaan. Alleen dat het ook zo vreselijk mis kan gaan, dat hoor je te weinig. Want deze complicatie staat überhaupt niet eens in de voorlichting. 

En het is niet waar dat een maagverkleining dé oplossing is om diabetes 2 kwijt te raken. Je raakt het niet kwijt. Je kunt diabetes 2 alleen écht stoppen als je ophoudt met eten wat je ziek maakt. Iedereen kan dat, zelfs als je al lang diabetes 2 hebt.  Het is eigenlijk zo logisch. Ik heb dan wel een medische achtergrond, maar dit heb zelfs ik nooit geweten, dat het zo simpel is. En je merkt dat het werkt. Vertel het ook aan anderen!”

Wil jij ook jouw ervaring met deze aanpak delen? Laat het ons weten! Wij nemen persoonlijk contact met je op voor een interview. Laten we nog meer mensen inspireren om anders te gaan eten en weer slanker, energieker en gezonder te worden!  

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Ons mam is overleden

Na mijn zoveelste slapeloze nacht besluit ik rond half zes om Charlie alvast uit te laten. Dan heb ik dat maar gehad. Het wandelen gaat moeizaam, of liever gezegd: niet. Al dagen heb ik last van een alles overheersende zenuwpijn aan mijn benen. Pijn die mij ook wakker houdt. Pijn die begon na een ongeluk lang geleden en die uiteindelijk tot mijn grote vreugde verdween toen ik volgens TheNewFood ging eten. 

Die pijn is nu weer terug. Ik ben de weg kwijt geraakt met eten. Want ‘ons mam’ is overleden. Haar laatste weken bracht ze in een hospice door, iets wat ze eigenlijk niet wilde. Want ‘ons mam’ wist dat met deze stap ook haar einde naderde. Dat er geen extra reservetijd meer zou zijn. Als ik terugkijk dan denk ik: wat is ze moedig en dapper geweest; ‘ons mam’. Maar wat had ik het zwaar...

De weg kwijt

Als Charlie zijn behoeftes heeft gedaan draai ik me om naar huis. Elke stap die ik zet doet pijn, de tranen rollen over mijn wangen. Eenmaal thuis plof ik weer op de bank en denk ik aan wat ik allemaal moet doen vandaag. Ik word al moe bij de gedachte. Ik sleep me door de ochtendroutine heen als iedereen de deur uit is, zit ik weer op die bank. Ik ben moe, zo moe, ik voel me slachtoffer van mijn eigen lichaam, mijn eigen leven.

De laatste maanden is er zoveel onrust in mij. Ik werd geleefd en liet me leven. Ik vloog van het ene naar het andere. De bezoeken aan ‘ons mam’ en dan weer hier thuis, waar alles door ging. Terwijl ik het lastig vond om dingen uit handen te geven. Want: ‘ik kan het allemaal zelf wel’. Er was geen ruimte voor rust. Misschien ook wel omdat ik probeerde niet te voelen en stil te staan bij mijn verdriet. 

Terugval

Ik ging weer meer eten door die onrust. Ik was aan het overleven, volledig afgesneden van wat ik voelde. Eerst ging ik vooral méér eten, maar wel keto. Zoals extra kaasjes en worst. Maar al snel belandde er een zak dropjes in mijn winkelwagen. En na die eerste zak wilde ik alleen nog maar meer. Meer snoep, meer koek, meer chips. Het hek was van de dam. Een oud patroon: nare gevoelens dempen met eten om overeind te blijven.

Langzaam maar zeker begon ik mijzelf steeds slechter te voelen, maar ik praatte het goed. "Nu mag het, er is zoveel aan de hand nu. Ik hoef echt niet álles te kunnen. Straks als alles achter de rug is, pak ik de draad weer op en ga ik weer volledig keto eten." Maar dat straks werd elke keer weer een week later. Ik raakte steeds meer de weg kwijt.

140 kilo

Ik begon me steeds meer zoals de oude Nancy te voelen. De Nancy die bijna 140 kilo woog, die ongelukkig was met zichzelf. Altijd uitgeput, negatief en die leefde met constante pijn. Ja, helaas is ook die vreselijke pijn teruggekomen. Doordat ik weer ben gaan eten wat me eerder ook ziek en dik heeft gemaakt. Terwijl ik er altijd volledig van overtuigd was dat ik altijd keto zou blijven eten. Dat ik nooit terug zou vallen...

Maar in de laatste fase van ‘ons mam’ haar leven is het volledig mis gegaan. Terwijl alles in mij schreeuwt: dit wil ik niet meer. Maar hoe pak ik de draad weer op... Ik praat er veel over met Matty. Over het wegrennen voor mijn gevoelens. Nooit ergens tijd voor nemen, altijd druk in de weer. Nooit alleen willen zijn met mijn verdriet, bang voor de tranen. Matty nodigt me uit om te gaan zitten en te voelen en vooral: om te huilen. 

Een zachte landing

En het werkt... Voor het eerst in mijn leven mag verdriet er zijn van mijzelf en zorg ik zelf voor een zachte landing. Als ik voel dat ik moe ben, ga ik slapen. Als ik voel dat ik verdrietig ben, ga ik huilen. Ik hoef niet meer alles weg te eten. Ik heb weer zin om volledig keto op te pakken. Ik start eerst met drie maaltijden op een dag en als dat goed gaat dan wil ik weer naar twee maaltijden. Kleine stapjes zijn nu belangrijk. 

Ik maak een weekplanning met mijn favorieten gerechten. De stoof van varkenshaas en stamppot peen en worstjes uit de stamppotspecial mogen niet ontbreken. Voor de lunch ga ik vooral soepjes maken, dit kan ik voor een paar dagen vooruit maken. Ik begin met de heerlijke goulashsoep en groente-roomsoep uit de soepspecial. Ik krijg er weer zin in om ervoor te gaan en mijzelf weer gezond te gaan eten.

Stap voor stap

Mijn plan werkt. Het voelt goed om op deze manier mijzelf tegemoet te komen en weer actief met eten bezig te zijn. Na vier dagen merk ik dat de pijn in mijn benen minder begint te worden en kan ik weer iets langer lopen. Stap voor stap zal ik dit opnieuw moeten gaan opbouwen en mijzelf daar de rust en ruimte voor gunnen. Mijn gedachtes zijn rustiger, ik zit weer beter in mijn vel en vooral heb ik weer de overtuiging dat ik dit kan.

Op mijn telefoon heb ik foto’s gezet van hoe ik eruitzag voordat ik met TheNewFood begon. Eén van de foto’s wordt mijn achtergrondscherm op mijn telefoon. Als ik voel dat mijn eet-onrust weer opkomt, kijk ik naar de foto en spreek ik mijzelf liefdevol, begripvol en ook een beetje streng toe. Ik voel dat ik deze 'misstap' nodig had om te leren dat alle gevoelens er gewoon kunnen en mogen zijn. Zonder ze 'weg te eten'.

 

Delen