Selecteer een pagina
  1. SUCCESVERHALEN
  2.  » 
  3. GEZONDHEIDSWINST BEHAALD
  4.  » Onbehandelbare eczeem verdwijnt

Onbehandelbare eczeem verdwijnt

Petra (1975) heeft al ruim 20 jaar last van eczeem, waarvoor ze bij verschillende specialisten werd behandeld. Maar niets hielp echt of blijvend. Dan krijgt ze de tip dat voeding mogelijk de oorzaak is en na een omweg gaat ze aan de slag met TheNewFood. Al direct merkt ze verbetering en na een half jaar is haar eczeem helemaal weg. Petra voelt zich nu vele malen beter en is ook nog eens flink afgevallen.

Al ruim 20 jaar eczeem in haar handen

“Inmiddels heb ik al ruim 20 jaar last van eczeem, vooral in mijn handpalmen, maar ook op mijn benen, hoofd, liezen, oren en voeten. Eigenlijk een beetje verspreid over het lichaam. In die 20 jaar heb ik natuurlijk ook meerdere allergologen en dermatologen gezien. Ik heb allerlei zalfjes en tabletten gehad van zowel allergologen als dermatologen uit verschillende ziekenhuizen.

Ook waren er zalfjes bij die oorspronkelijk niet tegen eczeem bedoeld zijn maar de dermatoloog had geen zalfjes meer die ik nog niet geprobeerd had. Dus werd ik een soort proefkonijn.”

Gips tegen het krabben

“Twee jaar geleden was de eczeem weer dusdanig ontstoken dat ik toch maar weer een dermatoloog geraadpleegd heb. De standaard allergietesten wezen niet op een allergie dus werd daar ook weer niet verder naar gezocht. Als laatste redmiddel werd ik met mijn linkerhand tien weken in het gips gezet zodat ik niet zou krabben. Hierdoor werd uiteraard de eczeem op die hand minder want ik kon niet krabben.

Na die tien weken gips was het eczeem op mijn hand nagenoeg weg, de dermatoloog adviseerde me om weer contact op te nemen als de eczeem terugkwam: dan zou ik opnieuw in het gips gezet worden. Na een paar maanden zat mijn hand (en uiteraard meer plekken op mijn lichaam) weer helemaal onder het eczeem. Ik wilde niet nogmaals in het gips.”

De gouden tip

“Die gipsperiode had op zich niet echt geholpen, maar leverde me wel de gouden tip op. Door het gips kwam ik in gesprek met iemand die mij wees op voeding als oorzaak. Ik bleek allergisch voor aardappel en tarwe (later kwamen er nog meer allergieën uit). Ik ben etiketten gaan lezen en heb mijn eetpatroon omgegooid. Maar door gebrek aan inspiratie at ik heel eentonig en werd futloos. Wel viel ik al heel veel af.”

TheNewFood

“Een vriendin vertelde over TheNewFood en liet mij de boeken zien. Bij thuiskomst heb ik meteen boeken besteld. Hier en daar was het een beetje aanpassen door de andere voedselallergieën. Na één week voelde ik me al geweldig. Ik had weer meer energie en de jeuk werd minder waardoor ik ook weer beter ging slapen. Nu, inmiddels 3 maanden nadat ik begonnen ben met TheNewFood, ben ik bijna eczeemvrij.

Ik ben ik alles bij elkaar 16 kilo af gevallen en heb weer een productief leven. Ik ben ontzettend blij met de andijviestamppot en zuurkoolschotel. Ik heb ook wel recepten van anderen geprobeerd, maar niks is zo lekker als de recepten van TheNewFood.  Ik ben inmiddels helemaal fan van de ovenspecial, veel is vooraf al klaar te maken en de oven doet de rest.”

Eczeemvrij

“Inmiddels ben ik vrijwel eczeemvrij. Het is inmiddels wel duidelijk dat mijn eczeem reageert op suiker. Ondanks dat ik altijd gezegd heb dat ik het gevoel had dat de eczeem van binnenuit kwam is er niet één specialist geweest die naar voeding gekeken heeft. Als ik dit 20 jaar geleden al ontdekt had, dan was mij een hoop ellende bespaard gebleven.

Ik ben er nog niet, ik merk dat ik af en toe nog wel smokkel onder het mom “die ene keer moet kunnen” maar ook die ene keer veroorzaakt meteen weer een reactie van mijn eczeem. Dat is een kwestie van steeds beter worden in de juiste keuzes maken.”

Afvallen en een nieuw leven

“Inmiddels ben ik 16 kilo afgevallen, dit is een leuke bijkomstigheid aangezien ik gestart ben om mijn eczeem tegen te gaan. Mijn gezondheid is er enorm op vooruitgegaan. Met mijn spastische darm gaat het nu ook stukken beter en ik heb veel meer energie. 

Ik kan niet genoeg benadrukken hoe blij ik ben dat ik deze manier van leven heb ontdekt en hoeveel beter mijn gezondheid nu is. Mijn omgeving reageert heel positief op deze manier van leven, ze zien en merken dat ik een heel ander persoon geworden ben, in de positieve zin.”

Samen

“Mijn man doet niet helemaal mee, hij probeert zoveel mogelijk met het avondeten mee te eten en vind de meeste dingen ook lekker, maar het is een moeilijke eter. Soms kook ik nog 2 maaltijden, maar aardappels komen hier al maanden niet meer op tafel. Mijn man kijkt de boeken inmiddels ook meer in om te kijken wat hem lekker lijkt. 

Hij is er nu makkelijker in dan eerder. Toen was het in zijn ogen een ‘dieet’ en nu is het voor mij een gezondheidskwestie dus staat hij er ook anders tegenover. En dat maakt het voor mij weer makkelijker en ook weer leuker om dingen uit te gaan proberen. Vooral nu we zien dat het zo’n positief effect heeft op mijn gezondheid.”

Dankbaar

“Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik mijn energie en gezondheid weer terugheb en dit motiveert om door te gaan. Ik blijf proberen om mensen te motiveren om te starten, het kan je zoveel opleveren. Afvallen is leuk en voor veel mensen de reden om met keto te beginnen. Voor mij was het voedselallergieën waardoor ik extreem last had van eczeem.

Ik wil hierbij mijn vriendin Linda bedanken, die me op TheNewFood gewezen heeft en wil ik TheNewFood bedanken voor de geboden recepten en steun. Zonder jullie was dit allemaal niet gelukt.” 

Wil jij ook jouw ervaring met deze aanpak delen? Laat het ons weten! Wij nemen persoonlijk contact met je op voor een interview. Laten we nog meer mensen inspireren om anders te gaan eten en weer slanker, energieker en gezonder te worden!  

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Ons mam is overleden

Na mijn zoveelste slapeloze nacht besluit ik rond half zes om Charlie alvast uit te laten. Dan heb ik dat maar gehad. Het wandelen gaat moeizaam, of liever gezegd: niet. Al dagen heb ik last van een alles overheersende zenuwpijn aan mijn benen. Pijn die mij ook wakker houdt. Pijn die begon na een ongeluk lang geleden en die uiteindelijk tot mijn grote vreugde verdween toen ik volgens TheNewFood ging eten. 

Die pijn is nu weer terug. Ik ben de weg kwijt geraakt met eten. Want ‘ons mam’ is overleden. Haar laatste weken bracht ze in een hospice door, iets wat ze eigenlijk niet wilde. Want ‘ons mam’ wist dat met deze stap ook haar einde naderde. Dat er geen extra reservetijd meer zou zijn. Als ik terugkijk dan denk ik: wat is ze moedig en dapper geweest; ‘ons mam’. Maar wat had ik het zwaar...

De weg kwijt

Als Charlie zijn behoeftes heeft gedaan draai ik me om naar huis. Elke stap die ik zet doet pijn, de tranen rollen over mijn wangen. Eenmaal thuis plof ik weer op de bank en denk ik aan wat ik allemaal moet doen vandaag. Ik word al moe bij de gedachte. Ik sleep me door de ochtendroutine heen als iedereen de deur uit is, zit ik weer op die bank. Ik ben moe, zo moe, ik voel me slachtoffer van mijn eigen lichaam, mijn eigen leven.

De laatste maanden is er zoveel onrust in mij. Ik werd geleefd en liet me leven. Ik vloog van het ene naar het andere. De bezoeken aan ‘ons mam’ en dan weer hier thuis, waar alles door ging. Terwijl ik het lastig vond om dingen uit handen te geven. Want: ‘ik kan het allemaal zelf wel’. Er was geen ruimte voor rust. Misschien ook wel omdat ik probeerde niet te voelen en stil te staan bij mijn verdriet. 

Terugval

Ik ging weer meer eten door die onrust. Ik was aan het overleven, volledig afgesneden van wat ik voelde. Eerst ging ik vooral méér eten, maar wel keto. Zoals extra kaasjes en worst. Maar al snel belandde er een zak dropjes in mijn winkelwagen. En na die eerste zak wilde ik alleen nog maar meer. Meer snoep, meer koek, meer chips. Het hek was van de dam. Een oud patroon: nare gevoelens dempen met eten om overeind te blijven.

Langzaam maar zeker begon ik mijzelf steeds slechter te voelen, maar ik praatte het goed. "Nu mag het, er is zoveel aan de hand nu. Ik hoef echt niet álles te kunnen. Straks als alles achter de rug is, pak ik de draad weer op en ga ik weer volledig keto eten." Maar dat straks werd elke keer weer een week later. Ik raakte steeds meer de weg kwijt.

140 kilo

Ik begon me steeds meer zoals de oude Nancy te voelen. De Nancy die bijna 140 kilo woog, die ongelukkig was met zichzelf. Altijd uitgeput, negatief en die leefde met constante pijn. Ja, helaas is ook die vreselijke pijn teruggekomen. Doordat ik weer ben gaan eten wat me eerder ook ziek en dik heeft gemaakt. Terwijl ik er altijd volledig van overtuigd was dat ik altijd keto zou blijven eten. Dat ik nooit terug zou vallen...

Maar in de laatste fase van ‘ons mam’ haar leven is het volledig mis gegaan. Terwijl alles in mij schreeuwt: dit wil ik niet meer. Maar hoe pak ik de draad weer op... Ik praat er veel over met Matty. Over het wegrennen voor mijn gevoelens. Nooit ergens tijd voor nemen, altijd druk in de weer. Nooit alleen willen zijn met mijn verdriet, bang voor de tranen. Matty nodigt me uit om te gaan zitten en te voelen en vooral: om te huilen. 

Een zachte landing

En het werkt... Voor het eerst in mijn leven mag verdriet er zijn van mijzelf en zorg ik zelf voor een zachte landing. Als ik voel dat ik moe ben, ga ik slapen. Als ik voel dat ik verdrietig ben, ga ik huilen. Ik hoef niet meer alles weg te eten. Ik heb weer zin om volledig keto op te pakken. Ik start eerst met drie maaltijden op een dag en als dat goed gaat dan wil ik weer naar twee maaltijden. Kleine stapjes zijn nu belangrijk. 

Ik maak een weekplanning met mijn favorieten gerechten. De stoof van varkenshaas en stamppot peen en worstjes uit de stamppotspecial mogen niet ontbreken. Voor de lunch ga ik vooral soepjes maken, dit kan ik voor een paar dagen vooruit maken. Ik begin met de heerlijke goulashsoep en groente-roomsoep uit de soepspecial. Ik krijg er weer zin in om ervoor te gaan en mijzelf weer gezond te gaan eten.

Stap voor stap

Mijn plan werkt. Het voelt goed om op deze manier mijzelf tegemoet te komen en weer actief met eten bezig te zijn. Na vier dagen merk ik dat de pijn in mijn benen minder begint te worden en kan ik weer iets langer lopen. Stap voor stap zal ik dit opnieuw moeten gaan opbouwen en mijzelf daar de rust en ruimte voor gunnen. Mijn gedachtes zijn rustiger, ik zit weer beter in mijn vel en vooral heb ik weer de overtuiging dat ik dit kan.

Op mijn telefoon heb ik foto’s gezet van hoe ik eruitzag voordat ik met TheNewFood begon. Eén van de foto’s wordt mijn achtergrondscherm op mijn telefoon. Als ik voel dat mijn eet-onrust weer opkomt, kijk ik naar de foto en spreek ik mijzelf liefdevol, begripvol en ook een beetje streng toe. Ik voel dat ik deze 'misstap' nodig had om te leren dat alle gevoelens er gewoon kunnen en mogen zijn. Zonder ze 'weg te eten'.

 

Delen