‘Welkom bij mijn persoonlijke blog, over keto vasthouden in een niet-keto-wereld! Ik ben het koolhydratenmonster en ik heb eindelijk mijn eigen podium gekregen. Dat werd hoog tijd natuurlijk. Want ik ben goed in mijn werk en dat mag iedereen weten. Vandaag vertel ik over Gerda, ik was met haar mee op vakantie.
Het is avond op de camping. Plastic bekers, flakkerende lampjes, geroezemoes dat net te luid is. Vijftien stoelen in een kring. De lucht ruikt naar knoflook, zonnebrand en iets gefrituurd. Iemand heeft kaasjes meegenomen van de lokale markt.
De man met de rode pet staat bij de barbecue. De vrouw in het groene jurkje snijdt stokbrood. Gerda heeft niks meegenomen. Ze dacht: ik red me wel, wat vlees of vis, misschien wat olijven. En in het ergste geval eet ik niks, ook prima. Ze zit er gewoon. Spa in haar hand, zonnebril op haar hoofd. Ze was niet gekomen voor het eten. Ze was gekomen voor de mensen. Voor het lachen, de verhalen, het gevoel van erbij horen, ook al wist ze dat het eten dat altijd ingewikkeld zou maken.
Ze probeert het luchtig te houden. Gewoon gezellig meedoen. De vrouw in het groene jurkje houdt even het mandje stokbrood voor haar neus. “Nee, dank je.” “Oh, jij doet nog steeds keto? Knap hoor!” Ze loopt verder.
De vrouw naast haar knikt begrijpend. “Ik heb dat ook een tijdje gedaan, dat keto. Maar ik werd er zó duizelig van. En mijn darmen, nou…” Ze neemt een slok wijn en een hap van haar stokbrood. “Nee, dat was niks voor mij.”
Aan de overkant zit Rob. Hij kijkt strak voor zich uit, maar knikt zodra hij zijn kans ruikt. “Je moet gewoon van alles de helft nemen. Dat zeg ik altijd. De helft is ook al minder.” Hij breekt een stokbroodje in tweeën om het te demonstreren.
Ik lig onderuit in een klapstoel, mijn voeten op de tafel, zonnebril op. Ik geniet van elke opmerking en fluister: “Wat een gezelligheid, Gerda. Goed dat je bent gekomen.”
Truus vraagt: “Dat keto, dat is toch niet goed voor je hart? Ik las dat ergens. Of het was iets met de nieren.” Ze knabbelt chips en kijkt naar Gerda, wachtend op een verklaring.
Ik grijp de zak chips en een kommetje borrelnoten, hou het onder haar neus. “Ruik dit eens, Gerda. Je hield hier altijd van.” Ik knipoog. “En kijk dit dan, bladerdeeghapjes! Ze zijn warm!”
De man met de barbecue draait zich om. “Keto? Dat is toch dat je bijna niks mag eten?” Hij wappert met een worstenprikker. “Je moet gewoon normaal eten. Dan komt het vanzelf goed.”
Aan de andere kant schuift Ton iets dichterbij. “Je hoeft toch niet nóg meer af te vallen?” grapt hij. “Straks waai je nog weg!” Zijn buik beweegt mee als hij lacht. Truus gooit er nog een schepje bovenop. “Als het écht werkte, zou iedereen het toch doen?” Op haar bord ligt een stapeltje stokbroodjes, druipend van de satésaus.
Ik juich haar toe. “Zo hoort het, Truus. Jij begrijpt het leven.” Ik draai me naar Gerda. “Kom op, pak gewoon wat brood. Dan is iedereen weer blij.”
Iemand schuift haar een toastje toe. “Kom op, meissie. Voor de gezelligheid.” Ze glimlacht flauwtjes, maar haar ogen worden donker. Waarom voel ik me zo moe? Ze bedoelen het niet verkeerd. Waarom voelt het alsof ik hier niet bij hoor? Alsof ik zo vreemd ben.
Ze pakt haar glas, nipt van het water, zegt niets. De lucht is zwoel. De stoelen kraken.
Ik houd een stuk stokbrood omhoog, mijn stem zachter nu, bijna vriendelijk. “Als je nu niet pakt, denken ze echt dat je raar bent. Het is vakantie. Je hóéft dit toch niet vol te houden?”
Ze kijkt naar de kring. Naar de schalen, de glazen, de mensen die niets fout doen. Maar die zó van hun koolhydraten houden. Net als zij vroeger. Ik hoor erbij, maar anders. Alsof ik uit dezelfde film kom, maar het verhaal is veranderd. Zij kennen nog het oude script. Ik kan niet meer doen alsof ik mijn tekst ben vergeten.
En dan staat ze op. Rustig. Ze kijkt vriendelijk rond. “Weet je wat het is?” zegt ze. “Ik heb jaren alles gegeten wat hier ligt. En ja, ik vond het lekker. Maar ik had óók altijd buikpijn aan het eind van de avond. En ik sliep slecht. Ik had altijd honger. Mist in mijn hoofd, hoofdpijn, die extra kilo’s die er maar bijkwamen. En elke ochtend een pijnlijk lijf.” Ze kijkt niet boos. Alleen vastberaden.
“En nu voel ik me zóveel beter. Ik heb geen buikpijn meer, geen hoofdpijn, geen last van mijn gewrichten. Ik ben veel afgevallen. Ik heb rust in mijn lijf en energie voor tien. En eindelijk voel ik dat ik zelf bepaal. Ik ben de baas. Niet mijn trek. Niet mijn stemming. Niet de chips.”
Ze hoort zichzelf praten en beseft dat dit niet over eten gaat. Dit gaat over kiezen. Over niet meer verdwijnen in wat hoort of normaal is, maar blijven staan, ook als niemand het begrijpt.
Ze gaat weer zitten. Er valt een stilte. Lepels raken even de rand van de borden niet.
Dan schuift iemand zijn stoel, schenkt wijn bij. Iemand anders buigt naar de buurvrouw en zegt iets over de kip. Er wordt gelachen, te hard, te kort. De kring beweegt. Een paar mensen draaien zich half van haar af, alsof het gesprek zich vanzelf verplaatst.
En toch blijft er iets hangen, ook al doet iedereen alsof het er niet is. Ik strek mijn benen, kijk naar al die vertrouwde gezichten. “Kijk ze nou,” zeg ik zacht. “Ze houden van elkaar, maar ze begrijpen elkaar niet meer. Twee werelden aan één tafel.”
“Vroeger,” zeg ik, “waren er geen twee werelden. Alleen gezelligheid. Dat is wat er mis is gegaan: iedereen wil wakker zijn, maar niemand wil opstaan.” Ik glimlach scheef. “En dat is precies waarom ze mij nodig hebben. Ik hou alles gezellig. Ik plak de scheuren dicht met chips en wijn en stokbrood. Niemand hoeft iets te voelen. En iedereen blijft zoals hij is.”
Gerda zakt iets verder in haar stoel. Niet als overwinnaar. Maar als iemand die overeind is gebleven. Ze snijdt een stukje brie af. Ze had gedacht: het zal wel meevallen. Een avondje kletsen, wat Spa, wat olijven. Hoe moeilijk kon het zijn?
De geur van warme chips waait nog even langs, maar ik heb geen zin meer. Ik haal mijn voeten van tafel, zucht diep. “Je was leuker toen je nog meedeed,” mompel ik.
Ze glimlacht. “Dat zal best.” Ze neemt een hap brie en kijkt naar de sterren.
Ik kruip dieper in mijn stoel. Het is gewoon gezellig. En ze doet mee. Op haar manier.
Wil je meer van mijn verhalen lezen? Je vindt ze in mijn boek. Wil je hulp bij het omgaan met die trek in koolhydraten? Met Keto Start & Support krijg je elke dag steun bij verleiding, vallen en opstaan en leer je weer de baas te worden. Ik kom daar zelf ook elke dag even langs!
