Selecteer een pagina
  1. SUCCESVERHALEN
  2.  » 
  3. GEZONDHEIDSWINST BEHAALD
  4.  » Naomi kreeg haar leven terug

Naomi kreeg haar leven terug

Naomi (32) groeit op met onverklaarbare pijnen en vermoeidheid. Het blijkt fibromyalgie te zijn en het beperkt haar enorm in wat ze kan, ook qua studie en werk. In de loop van de jaren wordt ze ook zwaarder en om af te vallen start ze met TheNewFood. Tot haar grote verrassing verdwijnen bijna al haar fibromyalgie klachten snel. Bovendien is ze 30 kilo afgevallen! Naomi kan eindelijk een normaal leven leiden! 

Altijd pijn

“Toen ik 14 was kreeg ik van de ene op de andere dag enorme pijn in mijn knieën. Het voelde alsof ze zwaar gekneusd waren, of verdraaid. M’n knieën werden steeds dikker en er zat veel vocht in. Ik kon nog maar moeizaam lopen, vaak had ik krukken nodig. De pijn werd steeds erger en ik kreeg ook last van mijn enkels. Mijn ontstekingswaardes waren loeihoog. De huisarts stuurde me naar het ziekenhuis voor verder onderzoek.”

Onderzoeken

In het ziekenhuis dachten ze eerst aan een versleten meniscus, alhoewel ik daar wel erg jong voor was. Er werd een kijkoperatie gedaan, maar behalve heel veel vocht zagen ze niets bijzonders. Toen werd gedacht aan jeugdreuma. De reumatoloog stelde, na veel testen, vast dat het geen reuma was. Maar ook hij zag die hoge ontstekingswaardes in knieën en enkels. Het bleef een raadsel.

Ik voelde me ondertussen fysiek steeds slechter. Op sommige dagen leek het wel of ik onder een vrachtwagen had gelegen. Op advies van de reumatoloog ging ik naar een sportfysiotherapeut. Maar dat hielp niet, er kwamen alleen maar meer klachten bij, ook aanhoudende hoofdpijn. Een drukkende, knellende pijn aan de voorkant van mijn hoofd. Pijnstillers hielpen nauwelijks. Die hoofdpijn ging niet meer weg.”

Studeren

“Ondertussen ging mijn leven wel gewoon door. Ik ging uit huis en begon met werkend leren als verpleegkundige, toen ik 17 was. Natuurlijk was dat veel te zwaar voor me. Ik kwam elke dag uitgeput thuis en van koken kwam dan niets meer. Ik at steeds vaker een ongezonde snelle hap. Ik snackte ook vaak uit frustratie, ik had het psychisch zwaar. Ik was altijd slank geweest, maar vanaf toen werd ik dikker.

Ik moest stoppen met mijn opleiding, ik kon het fysiek niet meer volhouden en begon een andere opleiding die minder van mijn lichaam eiste. Maar die studie paste niet bij mij, daar stopte ik ook mee. Door die pijnen en extreme vermoeidheid, lag ik steeds vaker hele dagen op de bank.”

Fibromyalgie

“Toen ik 21 was, was ik ten einde raad. De artsen gooiden mijn klachten nu op mijn overgewicht. Ik vond het erg moeilijk dat ze me dus eigenlijk niet serieus namen. Ik was immers altijd slank geweest, hoe zou het dan nu ineens allemaal komen doordat ik te dik was? Ik had de hoop opgegeven dat ze me verder konden helpen. Op Google voerde ik al mijn klachten in en er kwam fibromyalgie uit. Het hele plaatje klopte.

De huisarts verwees me weer door naar de reumatoloog en die bevestigde de diagnose fibromyalgie. Er was niets aan te doen; ik moest ermee leren leven. Ik kwam in een groep met lotgenoten en we leerden hoe we praktisch om konden gaan met onze klachten, vooral met het gebrek aan energie. Ik legde me neer bij het feit dat ik voor altijd zou moeten leven met pijn en vermoeidheid. Ik had geen hoop op verbetering meer.”

Ruim 110  kilo

“Uiteindelijk voltooide ik de opleiding HBO ecologisch Pedagogiek, met veel steun vanuit de opleiding. Snel daarna werd ik moeder. Ik had altijd al kinderen gewild en deze wens was zo sterk dat mijn klachten me niet tegenhielden. Ik kreeg vrij snel nog twee kinderen. De zwangerschappen waren zwaar en ook de zorg voor mijn kinderen was fysiek enorm zwaar. Ik kon niet de moeder zijn die ik wilde zijn voor mijn kinderen.

Door mijn vermoeidheid en pijn kon ik maar weinig met ze ondernemen. Ik kon bijvoorbeeld niet even lekker met ze ravotten op de grond. Alles deed me zeer, ik probeerde mijn hoofd boven water te houden, maar de negatieve gedachten slopen er toch regelmatig in. Ik ging dan toch vaak de mist in met eten. Na mijn derde zwangerschap woog ik ruim 110 kilo. Mijn lijf had het er erg moeilijk mee.”

TheNewFood

“Mijn lijf zat me in de weg, ik moest iets aan mijn gewicht gaan doen. Maar ik wist niet hoe. Tot mijn zus startte met koolhydraatarm/keto eten. De kilo’s vlogen eraf bij haar en ze voelde zich geweldig. Dat wilde ik ook! Maar omdat ik vegetariër ben leek het me niet makkelijk. Ik ging op zoek en ontdekte bij TheNewFood de vega-boeken. Ik ben gelijk gestart met de weekmenu’s, al was ik wel bang brood en pasta te missen.

Die angst was voor niets geweest, ik heb het geen moment gemist. Ik at elke dag heerlijk, dat was wel bijzonder, want ik lustte altijd zo weinig vroeger. Ik sloot me aan bij een startgroepje van TheNewFood, het was fijn om het samen te doen. Het ging bijna vanzelf, ik vond het ook makkelijk te combineren met mijn gezin. Ik voelde me al snel beter en na ruim zeven maanden was ik 30 kilo lichter. Maar dat was niet alles… “

Vrijwel geen pijn meer

Al vrij snel na de start merkte ik dat ik meer energie had en minder pijn. Eerst ging ik ervan uit dat ik ‘gewoon’ in een goede periode zat. Mijn ziekte gaat gepaard met hele slechte dagen en soms minder slechte dagen. Maar het bleef maar beter gaan. Na een paar weken dacht ik: verrek, ik heb haast geen pijn meer! Ook die ellendige hoofdpijnen en het gebonk bleven weg, het was een verademing om te leven zonder pijn.

Ik werd veel helderder in mijn hoofd. Daarvoor was het altijd zo vol en zwaar in mijn hoofd, maar nu kwam daar lucht en ruimte. Ik werd steeds helderder en kon makkelijker focussen. Ik kreeg met de dag meer energie. Er kwam weer ruimte om te leven. Alles werd makkelijker. De pijn is ook niet meer teruggekomen. Heel soms heb ik nog last van mijn knie of handen, maar vergeleken met hoe het vroeger was, stelt dat niets voor.”

Een nieuw leven

“Nog geen jaar na mijn start met de aanpak van TheNewFood was mijn leven bijna 180 graden omgekeerd. Ik ben dingen gaan doen die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Dingen waar ik altijd te moe voor was. Zo zijn we eindelijk naar de andere kant van het land verhuisd, iets wat we al lang wilden, maar ik nooit had gedurfd. Vanwege mijn fysieke toestand. En omdat alles altijd zo groot en zwaar was in mijn hoofd.

Vroeger had ik zelfs moeite om ’s morgens uit mijn bed te stappen, maar tegenwoordig maak ik lange wandelingen. Ik breng mijn kinderen overal naar toe in de bakfiets. Ik kan nu moeiteloos met mijn kinderen op de grond spelen en we genieten meer van elkaar. Ik ben blijere, vrolijke en gelukkige moeder geworden. Dat merken anderen ook.”

Een baan!

“Van het idee dat ik ooit buiten de deur zou kunnen werken had ik lang geleden afscheid genomen. Simpelweg omdat ik al blij mocht zijn als ik het redde om elke dag voor mijn gezin te zorgen. Dat putte me al volledig uit. Maar nu kwam er ruimte voor. Ik ging solliciteren en kreeg een baan. Nu werk ik vijftien uur per week in de kinderopvang. Regelmatig maak ik overuren of draai ik dubbele diensten. En het gaat heel goed.

Natuurlijk ben ik nog wel eens moe, maar ik denk dat dat normaal is met zo’n druk leven. Ik kan nu gewoon weer doen wat ik wil. Daar ben ik heel dankbaar voor. Deze andere manier van eten heeft mijn hele leven veranderd in veel opzichten. Ook in hoe ik mijzelf zie. Ik ben zelfverzekerder en begin steeds meer van mijzelf te houden. Ik ben trots op mijzelf en wat ik heb bereikt.”

Nooit meer anders

Nu ik eenmaal heb ontdekt dat het dus die koolhydraten zijn waar mijn lijf niet mee om kan gaan, is het duidelijk dat ik altijd op deze manier blijf eten. Zonder moeite overigens, want wát geniet ik toch elke dag van de heerlijke gerechten uit de vega-gidsen. Wie had dat gedacht. Als je me vijf jaar geleden zou hebben verteld dat ovenschotels met bloemkool mijn lievelingsgerechten zouden worden, dan had ik je vierkant uitgelachen.

Mijn gezin eet veel dingen met mij mee. Soms maak ik iets extra’s voor ze of kook ik iets anders. Ik ben daar heel creatief in geworden en heb er ook steeds meer lol in. Mijn moeder was zo onder de indruk, dat ze ook is begonnen. Ook zij is veel afgevallen en voelt zich stukken beter. Tot haar grote vreugde is ze van haar maagzuur af. Ze had daarvoor altijd last en slikte er ook medicatie voor. Maar die is nu niet meer nodig.”  

Ook starten met deze aanpak?

Je vindt de vega-gidsen met weekmenu’s hierDe gewone startgidsen met vlees en vis vind je hier.

Wil jij ook jouw ervaring met deze aanpak delen? Laat het ons weten! Wij nemen persoonlijk contact met je op voor een interview. Laten we nog meer mensen inspireren om anders te gaan eten en weer slanker, energieker en gezonder te worden!  

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Ons mam is overleden

Na mijn zoveelste slapeloze nacht besluit ik rond half zes om Charlie alvast uit te laten. Dan heb ik dat maar gehad. Het wandelen gaat moeizaam, of liever gezegd: niet. Al dagen heb ik last van een alles overheersende zenuwpijn aan mijn benen. Pijn die mij ook wakker houdt. Pijn die begon na een ongeluk lang geleden en die uiteindelijk tot mijn grote vreugde verdween toen ik volgens TheNewFood ging eten. 

Die pijn is nu weer terug. Ik ben de weg kwijt geraakt met eten. Want ‘ons mam’ is overleden. Haar laatste weken bracht ze in een hospice door, iets wat ze eigenlijk niet wilde. Want ‘ons mam’ wist dat met deze stap ook haar einde naderde. Dat er geen extra reservetijd meer zou zijn. Als ik terugkijk dan denk ik: wat is ze moedig en dapper geweest; ‘ons mam’. Maar wat had ik het zwaar...

De weg kwijt

Als Charlie zijn behoeftes heeft gedaan draai ik me om naar huis. Elke stap die ik zet doet pijn, de tranen rollen over mijn wangen. Eenmaal thuis plof ik weer op de bank en denk ik aan wat ik allemaal moet doen vandaag. Ik word al moe bij de gedachte. Ik sleep me door de ochtendroutine heen als iedereen de deur uit is, zit ik weer op die bank. Ik ben moe, zo moe, ik voel me slachtoffer van mijn eigen lichaam, mijn eigen leven.

De laatste maanden is er zoveel onrust in mij. Ik werd geleefd en liet me leven. Ik vloog van het ene naar het andere. De bezoeken aan ‘ons mam’ en dan weer hier thuis, waar alles door ging. Terwijl ik het lastig vond om dingen uit handen te geven. Want: ‘ik kan het allemaal zelf wel’. Er was geen ruimte voor rust. Misschien ook wel omdat ik probeerde niet te voelen en stil te staan bij mijn verdriet. 

Terugval

Ik ging weer meer eten door die onrust. Ik was aan het overleven, volledig afgesneden van wat ik voelde. Eerst ging ik vooral méér eten, maar wel keto. Zoals extra kaasjes en worst. Maar al snel belandde er een zak dropjes in mijn winkelwagen. En na die eerste zak wilde ik alleen nog maar meer. Meer snoep, meer koek, meer chips. Het hek was van de dam. Een oud patroon: nare gevoelens dempen met eten om overeind te blijven.

Langzaam maar zeker begon ik mijzelf steeds slechter te voelen, maar ik praatte het goed. "Nu mag het, er is zoveel aan de hand nu. Ik hoef echt niet álles te kunnen. Straks als alles achter de rug is, pak ik de draad weer op en ga ik weer volledig keto eten." Maar dat straks werd elke keer weer een week later. Ik raakte steeds meer de weg kwijt.

140 kilo

Ik begon me steeds meer zoals de oude Nancy te voelen. De Nancy die bijna 140 kilo woog, die ongelukkig was met zichzelf. Altijd uitgeput, negatief en die leefde met constante pijn. Ja, helaas is ook die vreselijke pijn teruggekomen. Doordat ik weer ben gaan eten wat me eerder ook ziek en dik heeft gemaakt. Terwijl ik er altijd volledig van overtuigd was dat ik altijd keto zou blijven eten. Dat ik nooit terug zou vallen...

Maar in de laatste fase van ‘ons mam’ haar leven is het volledig mis gegaan. Terwijl alles in mij schreeuwt: dit wil ik niet meer. Maar hoe pak ik de draad weer op... Ik praat er veel over met Matty. Over het wegrennen voor mijn gevoelens. Nooit ergens tijd voor nemen, altijd druk in de weer. Nooit alleen willen zijn met mijn verdriet, bang voor de tranen. Matty nodigt me uit om te gaan zitten en te voelen en vooral: om te huilen. 

Een zachte landing

En het werkt... Voor het eerst in mijn leven mag verdriet er zijn van mijzelf en zorg ik zelf voor een zachte landing. Als ik voel dat ik moe ben, ga ik slapen. Als ik voel dat ik verdrietig ben, ga ik huilen. Ik hoef niet meer alles weg te eten. Ik heb weer zin om volledig keto op te pakken. Ik start eerst met drie maaltijden op een dag en als dat goed gaat dan wil ik weer naar twee maaltijden. Kleine stapjes zijn nu belangrijk. 

Ik maak een weekplanning met mijn favorieten gerechten. De stoof van varkenshaas en stamppot peen en worstjes uit de stamppotspecial mogen niet ontbreken. Voor de lunch ga ik vooral soepjes maken, dit kan ik voor een paar dagen vooruit maken. Ik begin met de heerlijke goulashsoep en groente-roomsoep uit de soepspecial. Ik krijg er weer zin in om ervoor te gaan en mijzelf weer gezond te gaan eten.

Stap voor stap

Mijn plan werkt. Het voelt goed om op deze manier mijzelf tegemoet te komen en weer actief met eten bezig te zijn. Na vier dagen merk ik dat de pijn in mijn benen minder begint te worden en kan ik weer iets langer lopen. Stap voor stap zal ik dit opnieuw moeten gaan opbouwen en mijzelf daar de rust en ruimte voor gunnen. Mijn gedachtes zijn rustiger, ik zit weer beter in mijn vel en vooral heb ik weer de overtuiging dat ik dit kan.

Op mijn telefoon heb ik foto’s gezet van hoe ik eruitzag voordat ik met TheNewFood begon. Eén van de foto’s wordt mijn achtergrondscherm op mijn telefoon. Als ik voel dat mijn eet-onrust weer opkomt, kijk ik naar de foto en spreek ik mijzelf liefdevol, begripvol en ook een beetje streng toe. Ik voel dat ik deze 'misstap' nodig had om te leren dat alle gevoelens er gewoon kunnen en mogen zijn. Zonder ze 'weg te eten'.

 

Delen