Selecteer een pagina
  1. SUCCESVERHALEN
  2.  » 
  3. DIABETES 2 OMGEKEERD
  4.  » Bertha (74): na 30 jaar insulinevrij

Bertha (74): na 30 jaar insulinevrij

Bertha (74) heeft al 30 jaar diabetes 2, waarvoor heel veel insuline spuit. De laatste jaren zien haar kinderen haar steeds zieker en depressiever worden. Ze maken zich veel zorgen. Uiteindelijk lukt het schoondochter Saskia om Bertha te overtuigen met de startgids te beginnen. Nog geen acht maanden later zijn haar bloedsuikers bijna weer normaal, is ze van vrijwel alle medicatie af en weer vrolijk, slank en energiek.

Via zoom ging ik met Bertha en Saskia in gesprek.

Bertha werd steeds zieker

Het ging steeds slechter met Bertha, achteraf ziet ze dat zelf ook wel. “Ik kon geen 100 meter meer lopen. Ik werd steeds dikker en met mijn bloeddruk ging het ook slecht, ik zat tegen de 160 aan. Elke avond waren mijn benen pijnlijk en opgezwollen. Ik was zo ontzettend moe en depressief, ik had nergens zin meer in. Ik sliep vrijwel niet meer, hooguit drie uur per nacht. En ik was altijd met eten bezig in mijn hoofd.”

Ze had nergens zin meer in, ook het koken schoot er vaak bij in. “Ik zorgde steeds slechter voor mijzelf. Echt gezond koken deed ik al jaren niet meer. Ik at veel menthos pepermuntjes en altijd koek bij de koffie. Ik had altijd honger en zin in eten. Een uur na m’n brood tussen de middag had ik alweer gierende honger. Dan at ik gerust een halve rol koekjes. Ook ’s nachts ging ik eruit om koekjes te eten en restjes uit de koelkast.”

Ze geloofde niet in ‘anders eten’

Schoondochter Saskia at toen zelf al drie jaar gezond koolhydraatarm/keto en ze wist dat dit Bertha zou kunnen ‘redden’. “Zelf ben ik met deze aanpak 18 kilo afgevallen en dat niet alleen, het heeft mijn leven veranderd. Ik was altijd moe en had altijd buikpijn. Ik voel me nu zo ontzettend veel beter, dat gunde ik Bertha natuurlijk ook. Ik had bij TheNewFood veel gelezen over diabetes en ik heb vaak geprobeerd haar over te halen.”

Maar Bertha wilde niet. Bertha: “Ik vond het onzin. Als dat zou werken waarom deed niet iedereen dat? En daar kwam bij dat mijn internist er niet achter stond, die zei: “Dat red je niet, je hebt suikerziekte en daar kom je nooit van af”. Dus toen dacht ik: dan ga ik het niet doen ook. Het maakte me echt niet zo uit om mijn brood en andere dingen op te geven, maar ik geloofde er gewoon niet in. Ik verklaarde Saskia voor gek.”

De kinderen wilden zo niet verder

Inmiddels maakten de kinderen zich ernstige zorgen. Saskia: “Er moest iets gebeuren! We zijn met z’n allen naar haar toe gegaan, dat was vlak voor onze vakantie. We vonden het lastig om haar alleen te laten, het moest écht anders. En toen eindelijk zag ze in dat het zo niet door kan gaan. Ze zei: Oké Saskia, ik wil het proberen, ik wil net zo eten als jij. Ik heb haar toen mijn startgids uitgeleend, zodat ze kon beginnen.”

Saskia vond het wel spannend omdat zij zelf op vakantie gingen. Hoe zou dat gaan met Bertha? Ze moest het echt alleen doen met de startgids. Maar het ging boven verwachting goed. Bertha was er direct vol voor gegaan en zag ook al meteen resultaat. “Ze stuurde ons steeds appjes met foto’s van haar eten en het resultaat op de weegschaal. Ze was zó blij dat ze eindelijk afviel en al mocht minderen met haar diabetesmedicatie.”

Bertha kreeg weer lol in koken

De afgelopen 12 jaar, sinds haar man is overleden, had Bertha eigenlijk geen plezier meer in koken. Ze maakte zich er altijd makkelijk van af, maar dat veranderde door de startgids. Bertha: “Van ‘aanfladderen in de keuken’ ging ik ineens weer koken. Het was zó lekker allemaal en het werkte, dat motiveert natuurlijk ook. Ik vond het ook fijn dat ik weer iets te doen had, een doel. En ik had eindelijk niet meer de hele dag honger.”

In het verleden had ze al vaak aan de lijn gedaan, ze viel dan heel moeizaam een paar kilo af. “Dit was zo anders dan alle diëten die ik in mijn leven heb geprobeerd. Dan had ik altijd honger. Ik heb ook zoveel komkommers gegeten ik kan geen komkommer meer zien. Ik had ooit een diëtiste die zei: verstop dat lekkers dan op zolder. Ik dacht die is gek, dan ga ik het daar toch halen als ik zin heb?  Steeds weer dat smakeloze magere eten en halvarine… en nu zit ik aan de roomboter en val ik eindelijk af, haha.”

Met de dag gezonder 

De diabetesverpleegkundige heeft Bertha heel goed begeleid in het afbouwen van haar insuline, ondanks het feit dat haar internist er niet achter stond. Bertha slikt nu alleen nog één metformine, dat waren er twee. Haar bloeddruk is weer gezond, haar bloedsuikers gaan steeds vaker richting 5. Ze schommelen nog wel, ze had verwacht dat ze sneller zouden zakken. Maar dat is heel normaal, je lijf moet eerst ‘suikers opruimen’. 

Als je diabetes 2 hebt dan zit je lever en ook andere organen vol met opgeslagen suiker. Die suikers komen vrij als je keto gaat eten en die kunnen je bloedsuikers de eerste tijd weer verhogen. Saskia: “Ik snap precies hoe dat zit en dat is wat we zien bij mijn schoonmoeder. Haar bloedsuikers kunnen nog flink schommelen daardoor, maar langzaam maar zeker dalen ze tot bijna normaal. Het heeft tijd nodig.”

Bertha: “Ik ben hiermee gestart vanwege mijn bloedsuikers, maar inmiddels ben ik ook al 28 kilo afgevallen, ik ging van broekmaat 52 naar maat 42! Mijn Hb is weer goed en mijn bloeddruk is weer gezond. Ik voel me zoveel beter en ben weer veel actiever. Ik doe weer van alles en leef echt weer. Dat motiveert me enorm! Het leuke is dat het eten nog heerlijk is ook.” 

Hoe heeft het zover kunnen komen?

Nu ik toch in gesprek ben met Bertha en Saskia, stel ik ze de vraag die mij altijd bezighoudt: aten ‘we’ heel vroeger anders? Saskia vertelt over het verschil bij haar thuis vroeger en hoe het bij haar schoonouders ging. “Ik was opgevoed met: alleen taart als het echt feest is. Toen ik dertig jaar geleden kennis maakte met mijn schoonouders wist ik niet wat ik meemaakte. Er was elke dag iets lekkers en niet alleen bij de koffie.”

Bertha: “Bij mij thuis was het vroeger geen vetpot, iets lekkers was een luxe. Maar je kreeg het beter en dan kon er meer. En zo is het er ingeslopen. Ik zie dat achteraf wel. Ook hoe ik mijzelf voor de gek hield. Ik was ‘altijd aan de lijn’: op een verjaardag nam ik geen taart, want ik wilde laten zien dat ik het kon. Maar de volgende dag stond ik bij de bakker om taart te kopen. En dan koos ik wel het allerlekkerste taartje.”

De internist

Bertha is deze week bij haar internist geweest voor controle, ze vond het wel spannend. “De laatste keer wilde hij mij nog aan een insulinepomp hebben. Ik weet wel dat ik heel goed bezig ben. Ik ben ook trots op wat ik heb bereikt. Maar toch was ik heel erg bang voor wat hij zou gaan zeggen. Gek is dat eigenlijk. Gewoon omdat hij er niet in geloofde.”

De internist was hoogst verbaast en eigenlijk ook aangenaam verrast dat haar suiker zo goed onder controle is en dat ze zoveel is afgevallen! Hij complimenteerde haar! “Ik denk dat hij er gewoon heel weinig van weet. Ik eet zo ontzettend lekker nu, hoezo zou ik dat niet kunnen volhouden?  Ik heb weer zin in het leven en weer plezier in het koken. Terwijl hiervoor alleen de medicijnen me overeind hielden.”

Samen sterker

Voor Bertha is het heel motiverend om dit samen met Saskia te doen. Maar ook Saskia zelf merkt dat ze het echt leuk vindt. “We sturen elkaar vaak foto’s van gerechten en vertellen elkaar wat we hebben gegeten. Zo van: dit is zo lekker, heb je dit al geprobeerd? En een paar dagen later proberen we dat dan. Zo doe je het toch een beetje samen en dat motiveert mij ook weer. Je krijgt er zelf ook weer veel meer plezier in.”

Saskia weet zeker dat ze nooit meer terug wil: “Ik barst weer van de energie en heb ook niet meer altijd honger. Een paar keer ben ik ’teruggevallen’ en toen had ik direct weer buikpijn en was ik gelijk weer super moe, dat wil ik niet meer. Inmiddels eet ik vaak nog maar twee keer per dag, ik ben vorig jaar gaan trainen voor de halve marathon. Ik ben nog nooit zo snel geweest en dat op een nuchtere maag!”

Blijft Bertha zo eten?

Bertha: “Ik geloofde het eerst niet, maar het is echt zo, het werkt echt. Ik ben zeker van plan om zo door te gaan, ik heb er ook plezier in. Ik wil nog een paar kilo afvallen, maar zo ben ik ook al tevreden. Ik word ook zelfs nog ijdel op mijn oude dag, want ik heb net een afspraak gemaakt om mijn spataderen weg te laten halen. Dat soort dingen vallen extra op als je slanker wordt.

Bertha is blij dat ze haar verhaal heeft kunnen delen: “Ik hoop dat ik met mijn verhaal ook anderen kan motiveren om dit te gaan doen. Ik vind het heel raar dat het niet wordt aangeraden door de artsen en zelfs wordt tegengewerkt. Iedereen zou dit moeten weten.”

Wil jij ook jouw ervaring met deze aanpak delen? Laat het ons weten! Wij nemen persoonlijk contact met je op voor een interview. Laten we nog meer mensen inspireren om anders te gaan eten en weer slanker, energieker en gezonder te worden!  

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Ons mam is overleden

Na mijn zoveelste slapeloze nacht besluit ik rond half zes om Charlie alvast uit te laten. Dan heb ik dat maar gehad. Het wandelen gaat moeizaam, of liever gezegd: niet. Al dagen heb ik last van een alles overheersende zenuwpijn aan mijn benen. Pijn die mij ook wakker houdt. Pijn die begon na een ongeluk lang geleden en die uiteindelijk tot mijn grote vreugde verdween toen ik volgens TheNewFood ging eten. 

Die pijn is nu weer terug. Ik ben de weg kwijt geraakt met eten. Want ‘ons mam’ is overleden. Haar laatste weken bracht ze in een hospice door, iets wat ze eigenlijk niet wilde. Want ‘ons mam’ wist dat met deze stap ook haar einde naderde. Dat er geen extra reservetijd meer zou zijn. Als ik terugkijk dan denk ik: wat is ze moedig en dapper geweest; ‘ons mam’. Maar wat had ik het zwaar...

De weg kwijt

Als Charlie zijn behoeftes heeft gedaan draai ik me om naar huis. Elke stap die ik zet doet pijn, de tranen rollen over mijn wangen. Eenmaal thuis plof ik weer op de bank en denk ik aan wat ik allemaal moet doen vandaag. Ik word al moe bij de gedachte. Ik sleep me door de ochtendroutine heen als iedereen de deur uit is, zit ik weer op die bank. Ik ben moe, zo moe, ik voel me slachtoffer van mijn eigen lichaam, mijn eigen leven.

De laatste maanden is er zoveel onrust in mij. Ik werd geleefd en liet me leven. Ik vloog van het ene naar het andere. De bezoeken aan ‘ons mam’ en dan weer hier thuis, waar alles door ging. Terwijl ik het lastig vond om dingen uit handen te geven. Want: ‘ik kan het allemaal zelf wel’. Er was geen ruimte voor rust. Misschien ook wel omdat ik probeerde niet te voelen en stil te staan bij mijn verdriet. 

Terugval

Ik ging weer meer eten door die onrust. Ik was aan het overleven, volledig afgesneden van wat ik voelde. Eerst ging ik vooral méér eten, maar wel keto. Zoals extra kaasjes en worst. Maar al snel belandde er een zak dropjes in mijn winkelwagen. En na die eerste zak wilde ik alleen nog maar meer. Meer snoep, meer koek, meer chips. Het hek was van de dam. Een oud patroon: nare gevoelens dempen met eten om overeind te blijven.

Langzaam maar zeker begon ik mijzelf steeds slechter te voelen, maar ik praatte het goed. "Nu mag het, er is zoveel aan de hand nu. Ik hoef echt niet álles te kunnen. Straks als alles achter de rug is, pak ik de draad weer op en ga ik weer volledig keto eten." Maar dat straks werd elke keer weer een week later. Ik raakte steeds meer de weg kwijt.

140 kilo

Ik begon me steeds meer zoals de oude Nancy te voelen. De Nancy die bijna 140 kilo woog, die ongelukkig was met zichzelf. Altijd uitgeput, negatief en die leefde met constante pijn. Ja, helaas is ook die vreselijke pijn teruggekomen. Doordat ik weer ben gaan eten wat me eerder ook ziek en dik heeft gemaakt. Terwijl ik er altijd volledig van overtuigd was dat ik altijd keto zou blijven eten. Dat ik nooit terug zou vallen...

Maar in de laatste fase van ‘ons mam’ haar leven is het volledig mis gegaan. Terwijl alles in mij schreeuwt: dit wil ik niet meer. Maar hoe pak ik de draad weer op... Ik praat er veel over met Matty. Over het wegrennen voor mijn gevoelens. Nooit ergens tijd voor nemen, altijd druk in de weer. Nooit alleen willen zijn met mijn verdriet, bang voor de tranen. Matty nodigt me uit om te gaan zitten en te voelen en vooral: om te huilen. 

Een zachte landing

En het werkt... Voor het eerst in mijn leven mag verdriet er zijn van mijzelf en zorg ik zelf voor een zachte landing. Als ik voel dat ik moe ben, ga ik slapen. Als ik voel dat ik verdrietig ben, ga ik huilen. Ik hoef niet meer alles weg te eten. Ik heb weer zin om volledig keto op te pakken. Ik start eerst met drie maaltijden op een dag en als dat goed gaat dan wil ik weer naar twee maaltijden. Kleine stapjes zijn nu belangrijk. 

Ik maak een weekplanning met mijn favorieten gerechten. De stoof van varkenshaas en stamppot peen en worstjes uit de stamppotspecial mogen niet ontbreken. Voor de lunch ga ik vooral soepjes maken, dit kan ik voor een paar dagen vooruit maken. Ik begin met de heerlijke goulashsoep en groente-roomsoep uit de soepspecial. Ik krijg er weer zin in om ervoor te gaan en mijzelf weer gezond te gaan eten.

Stap voor stap

Mijn plan werkt. Het voelt goed om op deze manier mijzelf tegemoet te komen en weer actief met eten bezig te zijn. Na vier dagen merk ik dat de pijn in mijn benen minder begint te worden en kan ik weer iets langer lopen. Stap voor stap zal ik dit opnieuw moeten gaan opbouwen en mijzelf daar de rust en ruimte voor gunnen. Mijn gedachtes zijn rustiger, ik zit weer beter in mijn vel en vooral heb ik weer de overtuiging dat ik dit kan.

Op mijn telefoon heb ik foto’s gezet van hoe ik eruitzag voordat ik met TheNewFood begon. Eén van de foto’s wordt mijn achtergrondscherm op mijn telefoon. Als ik voel dat mijn eet-onrust weer opkomt, kijk ik naar de foto en spreek ik mijzelf liefdevol, begripvol en ook een beetje streng toe. Ik voel dat ik deze 'misstap' nodig had om te leren dat alle gevoelens er gewoon kunnen en mogen zijn. Zonder ze 'weg te eten'.

 

Delen