Selecteer een pagina
  1. SUCCESVERHALEN
  2.  » 
  3. DIABETES 2 OMGEKEERD
  4.  » Gertie (62) stopt diabetes 2

Gertie (62) stopt diabetes 2

Gertie (62) had al jarenlang diabetes 2, hoge bloeddruk, overgewicht, reuma en nog meer gezondheidsproblemen. Ze had elke dag pijn. Haar bloedsuikers werden steeds hoger en ze zou eigenlijk alweer meer medicatie moeten gebruiken. Maar Gertie besloot het heft in eigen handen te nemen en te gaan voor de aanpak van TheNewFood. Ze ging anders eten. Dat veranderde haar leven totaal.

Zit diabetes bij jou in de familie? 

“In mijn familie van vaders kant komt veel diabetes voor, zowel type 1 als 2. Ik verwachtte eigenlijk wel dat ik ooit diabetes zou krijgen, toch schrok ik er eerst wel van. Maar dan krijg je pillen voorgeschreven en “dan komt het wel goed” hoor je dan. Ook werd er gezegd dat ik beter wat kon afvallen. Maar ik bleef ondanks alle diëten die ik probeerde te zwaar: meestal boven de 110 kilo. Ik had steeds meer medicatie nodig.”

Hoe kwam je erbij om het anders aan te pakken? 

Via facebook kwam ik een post tegen van TheNewFood ‘Wie wordt te dik, wie krijgt diabetes 2?‘. Het beroemde “kwartje” viel. Dit was waar ik dus al die jaren naar zocht! De deskundige aanpak van TheNewFood sprak mij ook meteen aan. Ik heb veel gelezen op de website, ook over wat diabetes 2 doet met je lijf. En alle succesverhalen… Ik heb het overlegd met mijn diabetesverpleegkundige, die stond er helemaal achter.

Ik heb toen meteen de startgids besteld en ben begonnen. Voor extra steun heb ik me aangemeld voor de speciale Facebookgroep van TheNewFood ‘Samen diabetes 2 omkeren’. Een beter begin kon ik mijzelf niet wensen.

Merkte je direct verandering? 

Ik voelde mij direct al stukken beter. In die eerste week waren mijn waardes ook al veel lager. Ik viel in de eerste week direct al vier kilo af!  Het bleek super makkelijk vol te houden. Ik heb vanaf dag één nooit de koolhydraten gemist en nog steeds niet. De recepten uit de startgidsen en de andere boekjes van TheNewFood zijn zo overheerlijk. Wij genieten elke dag van het eten.

Wat betekent de Faceboekgroep “Samen diabetes 2 omkeren” voor je?

Ik was gewend mijn emoties weg te eten. Maar ik kon op lastige momenten gelukkig heel goed van mij afschrijven in de Facebookgroep. Daar kreeg ik alle steun van de andere leden, zo fijn. Ik kon daardoor die vreselijke schransneigingen loslaten. Dat werkte fantastisch! Ik heb nooit meer enige andere behoefte gehad naar troosteten of snacks. Ik ben ook blij met de medische begeleiding in de groep, dat geeft vertrouwen.

En hoe gaat het nu? 

Ik ben nu ruim 4 maanden bezig, Mijn bloedsuikers zijn laag en stabiel en mijn bloeddruk is weer gezond. Ik gebruik geen medicijnen meer behalve voor de reuma. Ik voel mij echt TOP: geen buikpijnen meer, geen jeuk of uitslag meer. Geen sufheid of  vermoeidheid meer en geen diarree meer. Ik kan mij beter bewegen en ik slaap beter. Ik weeg inmiddels 89,5 kilo en ik heb eindelijk eetrust.  

Jarenlang was ik dag en nacht bezig met eten, maar inmiddels sla ik het ontbijt over zonder enige moeite. Het geeft mij zelfs veel extra rust.  Ik heb echt mijn leven weer in eigen handen genomen. Ik ben nog dagelijks zó blij. Wat ook heel fijn is: mijn man doet vanaf het begin mee, ondanks dat hij slank is. Hij heeft mij hierin zeker gesteund en doet dit nog steeds.”    

Blijf je dit de rest van je leven doen? 

Absoluut! Dit is mijn levensstijl. En dat moet ook, want eens een diabeet altijd een diabeet. Ik bekijk het zo: als je een pinda-allergie hebt eet je ook geen pinda. Mijn lijf kan slecht met koolhydraten omgaan, dus eet ik ze vrijwel niet. En ik ben er echt enorm happy mee. Ik voel me zoveel beter en fitter. Door mijn reuma kan ik niet sporten maar 30 minuten wandelen en alles in en om het huis gaat nu iedere dag perfect.

Ik hoop ook echt dat er meer gelobbyd gaat worden in de politiek, zodat er meer bekendheid en kennis over deze manier van eten komt. De schijf van vijf is allang achterhaald en pillen genezen je niet, het zijn alleen onderdrukkers. Door de corona ben ik mij zeker meer bewust van het belang van gezond zijn, vandaar dat TheNewFood zeker gepromoot moet worden.

Hoe reageren anderen? 

Iedereen is blij voor me, ook mijn nieuwe huisarts, hij is er gelukkig bekend mee en is er positief over. De nieuwe diabetesverpleegkundige is nog steeds afwachtend, dat is wel jammer. De diabetesverpleegkundige die ik eerst had was wel direct enthousiast. Dat was erg bemoedigend!  Mensen die mij nu tegenkomen en die horen hoe ik dit heb bereikt, willen zelf ook starten met TheNewFood. Geweldig!

Wil jij ook jouw ervaring met deze aanpak delen? Laat het ons weten! Wij nemen persoonlijk contact met je op voor een interview. Laten we nog meer mensen inspireren om anders te gaan eten en weer slanker, energieker en gezonder te worden!  

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Ons mam is overleden

Na mijn zoveelste slapeloze nacht besluit ik rond half zes om Charlie alvast uit te laten. Dan heb ik dat maar gehad. Het wandelen gaat moeizaam, of liever gezegd: niet. Al dagen heb ik last van een alles overheersende zenuwpijn aan mijn benen. Pijn die mij ook wakker houdt. Pijn die begon na een ongeluk lang geleden en die uiteindelijk tot mijn grote vreugde verdween toen ik volgens TheNewFood ging eten. 

Die pijn is nu weer terug. Ik ben de weg kwijt geraakt met eten. Want ‘ons mam’ is overleden. Haar laatste weken bracht ze in een hospice door, iets wat ze eigenlijk niet wilde. Want ‘ons mam’ wist dat met deze stap ook haar einde naderde. Dat er geen extra reservetijd meer zou zijn. Als ik terugkijk dan denk ik: wat is ze moedig en dapper geweest; ‘ons mam’. Maar wat had ik het zwaar...

De weg kwijt

Als Charlie zijn behoeftes heeft gedaan draai ik me om naar huis. Elke stap die ik zet doet pijn, de tranen rollen over mijn wangen. Eenmaal thuis plof ik weer op de bank en denk ik aan wat ik allemaal moet doen vandaag. Ik word al moe bij de gedachte. Ik sleep me door de ochtendroutine heen als iedereen de deur uit is, zit ik weer op die bank. Ik ben moe, zo moe, ik voel me slachtoffer van mijn eigen lichaam, mijn eigen leven.

De laatste maanden is er zoveel onrust in mij. Ik werd geleefd en liet me leven. Ik vloog van het ene naar het andere. De bezoeken aan ‘ons mam’ en dan weer hier thuis, waar alles door ging. Terwijl ik het lastig vond om dingen uit handen te geven. Want: ‘ik kan het allemaal zelf wel’. Er was geen ruimte voor rust. Misschien ook wel omdat ik probeerde niet te voelen en stil te staan bij mijn verdriet. 

Terugval

Ik ging weer meer eten door die onrust. Ik was aan het overleven, volledig afgesneden van wat ik voelde. Eerst ging ik vooral méér eten, maar wel keto. Zoals extra kaasjes en worst. Maar al snel belandde er een zak dropjes in mijn winkelwagen. En na die eerste zak wilde ik alleen nog maar meer. Meer snoep, meer koek, meer chips. Het hek was van de dam. Een oud patroon: nare gevoelens dempen met eten om overeind te blijven.

Langzaam maar zeker begon ik mijzelf steeds slechter te voelen, maar ik praatte het goed. "Nu mag het, er is zoveel aan de hand nu. Ik hoef echt niet álles te kunnen. Straks als alles achter de rug is, pak ik de draad weer op en ga ik weer volledig keto eten." Maar dat straks werd elke keer weer een week later. Ik raakte steeds meer de weg kwijt.

140 kilo

Ik begon me steeds meer zoals de oude Nancy te voelen. De Nancy die bijna 140 kilo woog, die ongelukkig was met zichzelf. Altijd uitgeput, negatief en die leefde met constante pijn. Ja, helaas is ook die vreselijke pijn teruggekomen. Doordat ik weer ben gaan eten wat me eerder ook ziek en dik heeft gemaakt. Terwijl ik er altijd volledig van overtuigd was dat ik altijd keto zou blijven eten. Dat ik nooit terug zou vallen...

Maar in de laatste fase van ‘ons mam’ haar leven is het volledig mis gegaan. Terwijl alles in mij schreeuwt: dit wil ik niet meer. Maar hoe pak ik de draad weer op... Ik praat er veel over met Matty. Over het wegrennen voor mijn gevoelens. Nooit ergens tijd voor nemen, altijd druk in de weer. Nooit alleen willen zijn met mijn verdriet, bang voor de tranen. Matty nodigt me uit om te gaan zitten en te voelen en vooral: om te huilen. 

Een zachte landing

En het werkt... Voor het eerst in mijn leven mag verdriet er zijn van mijzelf en zorg ik zelf voor een zachte landing. Als ik voel dat ik moe ben, ga ik slapen. Als ik voel dat ik verdrietig ben, ga ik huilen. Ik hoef niet meer alles weg te eten. Ik heb weer zin om volledig keto op te pakken. Ik start eerst met drie maaltijden op een dag en als dat goed gaat dan wil ik weer naar twee maaltijden. Kleine stapjes zijn nu belangrijk. 

Ik maak een weekplanning met mijn favorieten gerechten. De stoof van varkenshaas en stamppot peen en worstjes uit de stamppotspecial mogen niet ontbreken. Voor de lunch ga ik vooral soepjes maken, dit kan ik voor een paar dagen vooruit maken. Ik begin met de heerlijke goulashsoep en groente-roomsoep uit de soepspecial. Ik krijg er weer zin in om ervoor te gaan en mijzelf weer gezond te gaan eten.

Stap voor stap

Mijn plan werkt. Het voelt goed om op deze manier mijzelf tegemoet te komen en weer actief met eten bezig te zijn. Na vier dagen merk ik dat de pijn in mijn benen minder begint te worden en kan ik weer iets langer lopen. Stap voor stap zal ik dit opnieuw moeten gaan opbouwen en mijzelf daar de rust en ruimte voor gunnen. Mijn gedachtes zijn rustiger, ik zit weer beter in mijn vel en vooral heb ik weer de overtuiging dat ik dit kan.

Op mijn telefoon heb ik foto’s gezet van hoe ik eruitzag voordat ik met TheNewFood begon. Eén van de foto’s wordt mijn achtergrondscherm op mijn telefoon. Als ik voel dat mijn eet-onrust weer opkomt, kijk ik naar de foto en spreek ik mijzelf liefdevol, begripvol en ook een beetje streng toe. Ik voel dat ik deze 'misstap' nodig had om te leren dat alle gevoelens er gewoon kunnen en mogen zijn. Zonder ze 'weg te eten'.

 

Delen