Selecteer een pagina
  1. SUCCESVERHALEN
  2.  » 
  3. DIABETES 2 OMGEKEERD
  4.  » Jolanda van diabetes 2 medicatie af

Jolanda van diabetes 2 medicatie af

Het was geen verrassing voor Jolanda dat ze diabetes 2 kreeg want het zat in de familie, maar Jolanda vond het wel zwaar. Ze werd ook steeds zieker. Haar moeder lukte het om door anders te eten van de medicatie af te komen en dat wilde Jolanda ook. Maar dan op haar eigen manier!

Diabetes 2 zit bij jou in de familie?

Inmiddels ben ik 51 jaar oud en bij mij werd tien jaar geleden diabetes ontdekt. Ik had hier een verhoogd risico op want het zit in de familie. Mijn oma had ouderdomssuiker, zoals ze dat toen noemde en moest op hoge leeftijd ook insuline spuiten. Mijn moeder heeft ongeveer 30 jaar geleden te horen gekregen dat ook suiker heeft. Eerst heeft zij net al ik medicatie in de vorm van pillen gekregen en moest later ook spuiten.

Hoe verliep de diabetes 2 bij jou?

Ik kreeg eerst pillen tegen de diabetes 2, maar had steeds meer nodig om de boel stabiel te houden. Tot het echt niet meer ging met pillen alleen. Toen kwam de insuline om de hoek kijken. Dit vond ik toch wel een grote stap hoor zo’n naald in je te steken. En ga  je een avondje weg of op vakantie dan moet dat ding dus altijd mee en moet je altijd op de tijd letten.

Ik ben begonnen met 10 eenheden per dag. Gaandeweg de jaren werd de insuline veranderd naar een 24-uurs insuline en ook moest ik steeds meer gaan spuiten telkens bij iedere controle werd er wel verhoogd.

Hoe ontdekte je dat je van de insuline af kunt komen?

Ik zag bij mijn moeder dat het kon! In 2018 was zij gestart met een koolhydraatarme aanpak via keerdiabetesom. Ze was al na twee dagen van de insuline af. Dat gaat nog steeds heel erg goed en mijn vader doet met haar mee. Enthousiast als mijn vader is probeerde hij ook mij aan deze levensstijl te zetten, tenslotte voelt mama zich stukken beter. Ze kreeg ook veel meer energie en is veel afgevallen.

Ik zat inmiddels al op 44 eenheden en metformine. Ik wilde ook wel van de diabetes af, maar zag dat programma van mijn moeder niet zitten. Ik wilde het op mijn eigen manier doen. Zo kwam ik de site van TheNewFood tegen. Dat leek me een aanpak die ik wel voor mijzelf zag zitten.

Je bent begonnen met de startgids?

Ik ben vrijwel direct begonnen met de weekmenu’s uit de startgids. Erg prettig om mee te werken, makkelijk, simpel en dan ook nog eens lekker. Alleen recepten met avocado zijn niet aan mij besteed, maar die gerechten sla ik over. Ik ben dol op de eiercake. Er zit genoeg variatie in de maaltijden. Ik hield steeds via de mail contact met mijn diabetesverpleegkundige, die overigens superenthousiast was!

Zo heb ik de insuline afgebouwd. Altijd spannend natuurlijk, ook omdat ik onregelmatig werk en niet echt op vaste tijden eet. Ik heb nog lang hogere waardes gehad in de ochtend. Maar ik begreep dat dat normaal is en het is goedgekomen. Inmiddels zijn mijn waardes stabiel. En ben ik niet alleen van de insuline af, ik mocht na negen maanden ook stoppen met de metformine.

Je hebt een schildklierprobleem?

Het afvallen gaat niet zo snel als ik soms lees bij anderen, maar dat komt ook omdat ik een schildklierafwijking heb: Graves. De kilo’s gaan er daardoor heel erg langzaam af, maar dat weten we en dat geeft niet. Bij mij is ieder kilo er eentje. Ik ben nu 18 kilo kwijt, 14 cm smaller en draag twee kledingmaten kleiner. En het levert zoveel meer op: Ik voel me nu heel veel beter, ik heb meer energie en zit lekkerder in mijn vel.”

Hoe bevalt het eten?

Ik eet lekker en gevarieerd en heb niet het idee dat ik iets tekortkom. Ik heb verschillende boekjes van TheNewFood in huis waaruit ik iedere dag de lekkerste combi’s maak. Mijn gezin steunt me enorm, maar eten meestal (nog) niet met me mee, ik probeer dat wel. Het avondeten passen we aan of ik maak iets voor mezelf klaar. Ik ben er inmiddels aan gewend en het doet me niets als zij eens een patatje eten of pasta.”

Hoe reageren anderen?

“Mijn omgeving is trots! Ze zien inmiddels natuurlijk wel goed verschil nu ik zoveel ben afgevallen.  Mijn collega’s in de banketbakkerij vinden het extra knap dat ik dit zo heb gedaan omdat we de hele dag tussen de verse broodjes en het gebak staan. Mijn diabetesverpleegkundige is super trots op me en ik ben ook heel blij met haar. Ik kon haar steeds mailen met mijn waardes en zo hebben we dit samen gedaan.

Mijn man is heel erg trots op me. En mijn vader is onder de indruk dat ik, eigenwijs als ik ben, toch op mijn eigen manier mijn doel heb bereikt. Als ik nu af en toe mijn gezicht bij hun laat zien dan glimt ie van trots, mijn moeder trouwens ook.

Ga je het volhouden?

“Mijn lichaam bewijst mij dat dit goed gaat zo. Als ik een keer iets van koolhydraten eet (een stukje stokbrood bijvoorbeeld) dan merk ik dit gelijk aan mijn waardes… dit vind ik het dus niet waard. Ik wil immers van mijn medicatie af blijven.Ik ga deze levenswijze zeker volhouden. Het eten is heerlijk, dus lastig is het niet. Mijn nummer één is de snelle zalmschotel uit de zomerspecial, die staat het liefst elke week op het menu.”

Wil jij ook diabetes 2 verslaan?

Ga naar ons stappenplan diabetes 2 verslaan!

Wil jij ook jouw ervaring met deze aanpak delen? Laat het ons weten! Wij nemen persoonlijk contact met je op voor een interview. Laten we nog meer mensen inspireren om anders te gaan eten en weer slanker, energieker en gezonder te worden!  

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Ons mam is overleden

Na mijn zoveelste slapeloze nacht besluit ik rond half zes om Charlie alvast uit te laten. Dan heb ik dat maar gehad. Het wandelen gaat moeizaam, of liever gezegd: niet. Al dagen heb ik last van een alles overheersende zenuwpijn aan mijn benen. Pijn die mij ook wakker houdt. Pijn die begon na een ongeluk lang geleden en die uiteindelijk tot mijn grote vreugde verdween toen ik volgens TheNewFood ging eten. 

Die pijn is nu weer terug. Ik ben de weg kwijt geraakt met eten. Want ‘ons mam’ is overleden. Haar laatste weken bracht ze in een hospice door, iets wat ze eigenlijk niet wilde. Want ‘ons mam’ wist dat met deze stap ook haar einde naderde. Dat er geen extra reservetijd meer zou zijn. Als ik terugkijk dan denk ik: wat is ze moedig en dapper geweest; ‘ons mam’. Maar wat had ik het zwaar...

De weg kwijt

Als Charlie zijn behoeftes heeft gedaan draai ik me om naar huis. Elke stap die ik zet doet pijn, de tranen rollen over mijn wangen. Eenmaal thuis plof ik weer op de bank en denk ik aan wat ik allemaal moet doen vandaag. Ik word al moe bij de gedachte. Ik sleep me door de ochtendroutine heen als iedereen de deur uit is, zit ik weer op die bank. Ik ben moe, zo moe, ik voel me slachtoffer van mijn eigen lichaam, mijn eigen leven.

De laatste maanden is er zoveel onrust in mij. Ik werd geleefd en liet me leven. Ik vloog van het ene naar het andere. De bezoeken aan ‘ons mam’ en dan weer hier thuis, waar alles door ging. Terwijl ik het lastig vond om dingen uit handen te geven. Want: ‘ik kan het allemaal zelf wel’. Er was geen ruimte voor rust. Misschien ook wel omdat ik probeerde niet te voelen en stil te staan bij mijn verdriet. 

Terugval

Ik ging weer meer eten door die onrust. Ik was aan het overleven, volledig afgesneden van wat ik voelde. Eerst ging ik vooral méér eten, maar wel keto. Zoals extra kaasjes en worst. Maar al snel belandde er een zak dropjes in mijn winkelwagen. En na die eerste zak wilde ik alleen nog maar meer. Meer snoep, meer koek, meer chips. Het hek was van de dam. Een oud patroon: nare gevoelens dempen met eten om overeind te blijven.

Langzaam maar zeker begon ik mijzelf steeds slechter te voelen, maar ik praatte het goed. "Nu mag het, er is zoveel aan de hand nu. Ik hoef echt niet álles te kunnen. Straks als alles achter de rug is, pak ik de draad weer op en ga ik weer volledig keto eten." Maar dat straks werd elke keer weer een week later. Ik raakte steeds meer de weg kwijt.

140 kilo

Ik begon me steeds meer zoals de oude Nancy te voelen. De Nancy die bijna 140 kilo woog, die ongelukkig was met zichzelf. Altijd uitgeput, negatief en die leefde met constante pijn. Ja, helaas is ook die vreselijke pijn teruggekomen. Doordat ik weer ben gaan eten wat me eerder ook ziek en dik heeft gemaakt. Terwijl ik er altijd volledig van overtuigd was dat ik altijd keto zou blijven eten. Dat ik nooit terug zou vallen...

Maar in de laatste fase van ‘ons mam’ haar leven is het volledig mis gegaan. Terwijl alles in mij schreeuwt: dit wil ik niet meer. Maar hoe pak ik de draad weer op... Ik praat er veel over met Matty. Over het wegrennen voor mijn gevoelens. Nooit ergens tijd voor nemen, altijd druk in de weer. Nooit alleen willen zijn met mijn verdriet, bang voor de tranen. Matty nodigt me uit om te gaan zitten en te voelen en vooral: om te huilen. 

Een zachte landing

En het werkt... Voor het eerst in mijn leven mag verdriet er zijn van mijzelf en zorg ik zelf voor een zachte landing. Als ik voel dat ik moe ben, ga ik slapen. Als ik voel dat ik verdrietig ben, ga ik huilen. Ik hoef niet meer alles weg te eten. Ik heb weer zin om volledig keto op te pakken. Ik start eerst met drie maaltijden op een dag en als dat goed gaat dan wil ik weer naar twee maaltijden. Kleine stapjes zijn nu belangrijk. 

Ik maak een weekplanning met mijn favorieten gerechten. De stoof van varkenshaas en stamppot peen en worstjes uit de stamppotspecial mogen niet ontbreken. Voor de lunch ga ik vooral soepjes maken, dit kan ik voor een paar dagen vooruit maken. Ik begin met de heerlijke goulashsoep en groente-roomsoep uit de soepspecial. Ik krijg er weer zin in om ervoor te gaan en mijzelf weer gezond te gaan eten.

Stap voor stap

Mijn plan werkt. Het voelt goed om op deze manier mijzelf tegemoet te komen en weer actief met eten bezig te zijn. Na vier dagen merk ik dat de pijn in mijn benen minder begint te worden en kan ik weer iets langer lopen. Stap voor stap zal ik dit opnieuw moeten gaan opbouwen en mijzelf daar de rust en ruimte voor gunnen. Mijn gedachtes zijn rustiger, ik zit weer beter in mijn vel en vooral heb ik weer de overtuiging dat ik dit kan.

Op mijn telefoon heb ik foto’s gezet van hoe ik eruitzag voordat ik met TheNewFood begon. Eén van de foto’s wordt mijn achtergrondscherm op mijn telefoon. Als ik voel dat mijn eet-onrust weer opkomt, kijk ik naar de foto en spreek ik mijzelf liefdevol, begripvol en ook een beetje streng toe. Ik voel dat ik deze 'misstap' nodig had om te leren dat alle gevoelens er gewoon kunnen en mogen zijn. Zonder ze 'weg te eten'.

 

Delen