Selecteer een pagina
Geen reumaklachten meer en 45 kilo lichter!

Geen reumaklachten meer en 45 kilo lichter!

Sabrina (39 jaar) woog 110 kilo en stond al op de lijst voor een maagverkleining, want ze was ten einde raad. Sabrina was altijd al stevig geweest, maar door reumamedicatie kwam ze de laatste jaren nog veel meer aan. “Ik voelde me volgepropt met medicijnen en liep rond als een vette zombie. Toen ik de trouwfoto van 1 september 2018 terugzag schrok ik me rot. Ik besloot dat het nu écht anders moest!” Ze nam een beslissing die haar hele leven compleet zou veranderen!

Kun je wat meer vertellen over de trouwfoto?

“De trouwfoto is vorig jaar genomen toen ik twaalfenhalf jaar getrouwd was en we opnieuw onze geloften hadden afgelegd na een zware tijd. Het was een prachtige dag, maar wat schrok ik van die foto! Ik móest wat doen. Crashdiëten was geen oplossing, want ik kon dat nooit volhouden. Zo kwam die maagverkleining in beeld.

Natuurlijk wist ik heus wel dat ik veel te zwaar was, maar dat heb ik op een bepaalde manier heel lang ontkend. Het is toch iets wat je op de één of andere manier liever niet wilt zien. Misschien ook omdat ik me altijd erg ellendig en ziek voelde. Pas bij het zien van die foto besefte ik dat ik echt af moest vallen.”

Hoe was het op dat moment met je gezondheid?

“Ik heb altijd al veel gezondheidsproblemen gehad. Mijn baarmoeder werd verwijderd toen ik 28 was. Kort daarna moest mijn galblaas eruit en in 2013, ik was toen 33, bleek ik reuma te hebben, ik had daar heel veel pijnklachten van en slikte ook veel pijnstillers. En ik had bovendien PDS. Er speelde dus van alles.

Kortom: ik voelde me nooit lekker in mijn vel, niet qua gewicht en niet qua gezondheid. De reumaklachten en de medicatie die ik daar de laatste jaren voor moest slikken, waardoor ik nóg meer aankwam, maakte het helemaal nog erger. Ik voelde me gewoon niet meer mijzelf, het voelde alsof ik iemand anders was!”

Je besloot te gaan voor een maagverkleing? “Ja, maar toen ik al op de wachtlijst stond, begon ik te twijfelen. Ja een maagverkleining kon me misschien tijdelijk helpen, maar ik kwam steeds meer verhalen tegen dat je ook daarna weer net zo hard terug kon aankomen. En dan alle vreselijk verhalen over hoe het mis kan gaan na zo’n operatie.

En toen ging die maagverkleining ging niet door?

Ik bedacht me dus, ook omdat ik al zo veel operaties achter de rug had. Uiteindelijk heb ik het afgezegd. Ik ging op zoek naar andere opties. Iets wat echt zou werken en niet weer een crashdieet. Zo kwam ik deze aanpak tegen. Ik had er nog nooit van gehoord maar kwam veel positieve verhalen tegen op internet. Niet alleen van mensen die veel afgevallen waren, maar ook van mensen die veel gezonder waren geworden!”

Hoe heb je je nieuwe dieet aangepakt? “Er was genoeg te vinden op internet, ook recepten. Ik woon in Zweden en hier bleek de aanpak ook heel populair, dus aanbod genoeg. Maar toch had ik het gevoel dat ik ‘maar wat aan het doen was’, dat ik houvast miste. Ik had ook last van afkickverschijnselen, was er ziek van en daardoor voelde ik me nog onzekerder.

Een paar weken later kwam ik terecht op de site van TheNewFood. Ik besloot de STARTGIDS en de andere boeken te bestellen. Toen ik ze binnen kreeg ben ik direct begonnen met de weekmenu’s. Dat gaf me heel veel rust en vertrouwen! En ik hoefde niet meer internet af te struinen naar recepten en info.”

Kon je dit wel goed volhouden?

“Zeker, ik hield dit vol zonder enige moeite, nog steeds trouwens! Toen ik met de boeken begon, ging er een wereld voor me open! Dat je kunt diëten en toch zó lekker eten, dat had ik nooit gedacht! Het grappige is, dat ik veel meer en gevarieerder eet dan voor ik begon met koolhydraatarme/keto eten.

In het begin zondigde ik nog wel eens een keertje, maar daar had ik direct last van. Ik kreeg meteen weer meer pijn en onrustige darmen. Dat vind ik het niet waard, dus ik doe dat niet meer! Ook niet buiten de deur en dat kan prima. Als ik bijvoorbeeld naar een verjaardag ga, dan neem ik vaak zelf wat mee.”

Wat heeft het je opgeleverd? 

“Ik ben inmiddels 45 kilo afgevallen. Ik wil eigenlijk nog 5 kilo kwijt, maar dat komt wel. Ik heb geen haast. Ik voel me al zoveel beter en ook mijn gezondheid is 100 keer verbeterd! Mijn darmen zijn weer rustig, ik heb geen opgeblazen buik en buikpijn meer en ook mijn reumaklachten zijn zo goed als verdwenen!

Ik heb weer zoveel energie! Vroeger kon ik na een uur of vier werken niks meer doen, ik was dan uitgeteld. Nu kan ik gewoon de hele dag werken en daarna nog dingen doen. Ik voel me sterk en kan de hele wereld aan. Dat is echt heel anders dan jaren geleden! Als ik daar aan terugdenk is het bijna niet te bevatten.”

Gebruik je nu nog medicatie?

“Ik slik nu helemaal geen medicatie meer. Ik gebruikte hiervoor onder andere Prednison en methotrexaat voor de reuma en veel pijnstillers. Inmiddels heb ik dat allemaal niet meer nodig! Mijn arts staat ook volledig achter me en vindt de resultaten geweldig! Ik hoef niet meer voor controles, ik ben gewoon weer gezond!

Achteraf heb ik begrepen dat veel van mijn klachten en ziektes te maken hadden met insulineresistentie. Ook mijn galblaasklachten. Als ik eerder was begonnen met dit eten, had ik die waarschijnlijk kunnen behouden. Zonder galblaas heeft mijn lijf moeten wennen aan het vette eten. Soms had ik last van diarree. Nu alleen nog heel soms. Ik weet waar ik dan op moet letten en heb geen pillen of iets nodig.”

Je bent nu ook aan het deelvasten?

“Ja, inmiddels combineer ik deze manier van eten met deelvasten. Ik eet tussen 12:00 uur en 20:00 uur. Dat is niet moeilijk, want ik heb in de ochtend namelijk geen honger meer. Echt waar! Dat ik dat nog eens zou zeggen! Vroeger was ik áltijd hongerig, ik had nooit genoeg, nooit rust wat eten betreft. En dan nu dit!

Door het overslaan van het ontbijt heb ik in de ochtend meer tijd om dingen te doen. Daar geniet ik enorm van! Minder vaak eten geeft me ook energie en het voelt fijner. Plus, dat ik dan voor de lunch een heerlijke grote vullende maaltijd kan maken. Een moment om echt naar uit te kijken vind ik dat.”

Wat wil je anderen meegeven?

“Ik ben er van overtuigd dat hoe ik nu eet een ‘normale manier van eten’ is, dus niet hoe ik eerst at en hoe de meeste anderen eten. Dit is geen dieet, dit is gezond en voor altijd.  Ik eet nu pure en échte voeding, eten wat goed is voor mijn lichaam. Het maakt me niet ziek, dik en moe, zoals het andere eten.

Ik voel me energiek en fantastisch, zonder pijn en medicatie! Hopelijk inspireert mijn verhaal andere mensen om ook te starten en te ontdekken hoeveel invloed gezond eten kan hebben, niet alleen op je gewicht maar ook op hoe je je voelt en op je gezondheid! Ik gun dit anderen ook.”

 

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Ons mam is overleden

Na mijn zoveelste slapeloze nacht besluit ik rond half zes om Charlie alvast uit te laten. Dan heb ik dat maar gehad. Het wandelen gaat moeizaam, of liever gezegd: niet. Al dagen heb ik last van een alles overheersende zenuwpijn aan mijn benen. Pijn die mij ook wakker houdt. Pijn die begon na een ongeluk lang geleden en die uiteindelijk tot mijn grote vreugde verdween toen ik volgens TheNewFood ging eten. 

Die pijn is nu weer terug. Ik ben de weg kwijt geraakt met eten. Want ‘ons mam’ is overleden. Haar laatste weken bracht ze in een hospice door, iets wat ze eigenlijk niet wilde. Want ‘ons mam’ wist dat met deze stap ook haar einde naderde. Dat er geen extra reservetijd meer zou zijn. Als ik terugkijk dan denk ik: wat is ze moedig en dapper geweest; ‘ons mam’. Maar wat had ik het zwaar...

De weg kwijt

Als Charlie zijn behoeftes heeft gedaan draai ik me om naar huis. Elke stap die ik zet doet pijn, de tranen rollen over mijn wangen. Eenmaal thuis plof ik weer op de bank en denk ik aan wat ik allemaal moet doen vandaag. Ik word al moe bij de gedachte. Ik sleep me door de ochtendroutine heen als iedereen de deur uit is, zit ik weer op die bank. Ik ben moe, zo moe, ik voel me slachtoffer van mijn eigen lichaam, mijn eigen leven.

De laatste maanden is er zoveel onrust in mij. Ik werd geleefd en liet me leven. Ik vloog van het ene naar het andere. De bezoeken aan ‘ons mam’ en dan weer hier thuis, waar alles door ging. Terwijl ik het lastig vond om dingen uit handen te geven. Want: ‘ik kan het allemaal zelf wel’. Er was geen ruimte voor rust. Misschien ook wel omdat ik probeerde niet te voelen en stil te staan bij mijn verdriet. 

Terugval

Ik ging weer meer eten door die onrust. Ik was aan het overleven, volledig afgesneden van wat ik voelde. Eerst ging ik vooral méér eten, maar wel keto. Zoals extra kaasjes en worst. Maar al snel belandde er een zak dropjes in mijn winkelwagen. En na die eerste zak wilde ik alleen nog maar meer. Meer snoep, meer koek, meer chips. Het hek was van de dam. Een oud patroon: nare gevoelens dempen met eten om overeind te blijven.

Langzaam maar zeker begon ik mijzelf steeds slechter te voelen, maar ik praatte het goed. "Nu mag het, er is zoveel aan de hand nu. Ik hoef echt niet álles te kunnen. Straks als alles achter de rug is, pak ik de draad weer op en ga ik weer volledig keto eten." Maar dat straks werd elke keer weer een week later. Ik raakte steeds meer de weg kwijt.

140 kilo

Ik begon me steeds meer zoals de oude Nancy te voelen. De Nancy die bijna 140 kilo woog, die ongelukkig was met zichzelf. Altijd uitgeput, negatief en die leefde met constante pijn. Ja, helaas is ook die vreselijke pijn teruggekomen. Doordat ik weer ben gaan eten wat me eerder ook ziek en dik heeft gemaakt. Terwijl ik er altijd volledig van overtuigd was dat ik altijd keto zou blijven eten. Dat ik nooit terug zou vallen...

Maar in de laatste fase van ‘ons mam’ haar leven is het volledig mis gegaan. Terwijl alles in mij schreeuwt: dit wil ik niet meer. Maar hoe pak ik de draad weer op... Ik praat er veel over met Matty. Over het wegrennen voor mijn gevoelens. Nooit ergens tijd voor nemen, altijd druk in de weer. Nooit alleen willen zijn met mijn verdriet, bang voor de tranen. Matty nodigt me uit om te gaan zitten en te voelen en vooral: om te huilen. 

Een zachte landing

En het werkt... Voor het eerst in mijn leven mag verdriet er zijn van mijzelf en zorg ik zelf voor een zachte landing. Als ik voel dat ik moe ben, ga ik slapen. Als ik voel dat ik verdrietig ben, ga ik huilen. Ik hoef niet meer alles weg te eten. Ik heb weer zin om volledig keto op te pakken. Ik start eerst met drie maaltijden op een dag en als dat goed gaat dan wil ik weer naar twee maaltijden. Kleine stapjes zijn nu belangrijk. 

Ik maak een weekplanning met mijn favorieten gerechten. De stoof van varkenshaas en stamppot peen en worstjes uit de stamppotspecial mogen niet ontbreken. Voor de lunch ga ik vooral soepjes maken, dit kan ik voor een paar dagen vooruit maken. Ik begin met de heerlijke goulashsoep en groente-roomsoep uit de soepspecial. Ik krijg er weer zin in om ervoor te gaan en mijzelf weer gezond te gaan eten.

Stap voor stap

Mijn plan werkt. Het voelt goed om op deze manier mijzelf tegemoet te komen en weer actief met eten bezig te zijn. Na vier dagen merk ik dat de pijn in mijn benen minder begint te worden en kan ik weer iets langer lopen. Stap voor stap zal ik dit opnieuw moeten gaan opbouwen en mijzelf daar de rust en ruimte voor gunnen. Mijn gedachtes zijn rustiger, ik zit weer beter in mijn vel en vooral heb ik weer de overtuiging dat ik dit kan.

Op mijn telefoon heb ik foto’s gezet van hoe ik eruitzag voordat ik met TheNewFood begon. Eén van de foto’s wordt mijn achtergrondscherm op mijn telefoon. Als ik voel dat mijn eet-onrust weer opkomt, kijk ik naar de foto en spreek ik mijzelf liefdevol, begripvol en ook een beetje streng toe. Ik voel dat ik deze 'misstap' nodig had om te leren dat alle gevoelens er gewoon kunnen en mogen zijn. Zonder ze 'weg te eten'.

 

Delen