Voor Ida Feller (59) uit Lierop is koolhydraatarm eten al jaren een ‘a way of life’ en het lijkt soms of anderen daar meer moeite mee hebben dan zijzelf. “Je moet gewoon niet te moeilijk denken. Geef mij lekker een plak kaas of worst bij de borrel. Of ik trek een blikje vis en wat mayonaise open en gebruik een schijf komkommer in plaats van toastjes. Net zo makkelijk.”

Haar hele leven was Ida slank en als volwassene woog ze altijd rond de 55 kilo. Maar door medicijnen die ze moest slikken voor de ziekte van Crohn raakte haar bloedsuikerspiegel enorm in de war. In 2010 moest ze daarom vrij plotseling insuline spuiten. Dat bleek de doodsteek voor haar gewicht: in vijf jaar tijd kwam ze 30 kilo aan. “Ik heb zitten janken bij de diabetesverpleegkundige. Ik zei: ik wil dit niet meer. Ik was zo moe, kon niets meer, deed niets meer. Ik was het ook helemaal niet gewend om zoveel te wegen, voelde me zo lomp.”

Via de diabetesverpleegkundige, die Ida’s conditie net als de huisarts en een andere arts niet onder controle kreeg, kwam ze bij een diëtiste terecht. Die adviseerde Ida om mee te doen met een proef in Geldrop om koolhydraatarm te gaan eten. Ze moest dan wel direct minder insuline spuiten, anders kon het gevaarlijk zijn. Hoe graag Ida ook anders wilde eten; ze twijfelde enorm. “Ik heb de afspraak met de diëtiste wekenlang voor me uitgeschoven. Ik vond het lastig om zo radicaal om te slaan. Er was toen, begin 2016, ook nog niet zoveel over te vinden als nu.”

Zoektocht naar alternatieven
In april van dat jaar besloot ze er toch voor te gaan. “Niet geprobeerd is áltijd mis. Je moet echt die omslag in je kop maken. Geen suiker, geen gebak, geen brood… dat miste ik echt in het begin. En dan is het zoeken naar alternatieven. Nu maak ik zelf brood of pizzabodem van courgette en oude kaas. Of ik maak lasagne, maar dan met courgetteplakken in plaats van lasagnebladeren. Ik stond in de omgeving bekend om mijn koude schotel met aardappelen; nu vervang ik de piepers gewoon door bloemkool. Iedereen smult ervan. Zelfs mijn man, die er eerst met lange tanden naar zat te kijken.”

Binnen de kortste keren merkte Ida de resultaten van haar dieetkeuze. Van 85 kilo zakte ze naar 67 kilo en binnen een paar maanden hoefde ze geen insuline meer te spuiten. Nog een aantal maanden later belandde ze in een hele stressvolle periode en moest ze weer tijdelijk insuline bijnemen, waardoor ze ook weer wat aankwam. Maar alleen door koolhydraatarm te blijven eten kon ze het spuiten uiteindelijk weer achterwege laten.

Consequent maar niet ongezellig
“Het is zo simpel. Gewoon wat bloemkool met roomkaas en kaas uit de oven, zó lekker. Soepen die je bindt met groenten. Verse asperges even blancheren, wokken met garnalen en knoflook en een beetje bechamelsaus van de Lidl, waar bijna geen koolhydraten in zitten. Daar doe ik een moord voor.”
’s Ochtends gaat ze voor wat er maar in huis is. Eieren met avocado, wat mozzarella met kaas, sla met makreel en olie, wat nootjes. “Daar kan ik een hele tijd op vooruit.”

Per maaltijd probeert ze niet boven de 10 gram koolhydraten uit te komen. Inmiddels is de koolhydraatarme leefstijl iets waar ze niet meer over nadenkt. Familieleden en vrienden vinden het soms lastiger om te bepalen wat ze Ida moeten voorzetten op een feestje of barbecue. Toch is de omgeving ook geïnspireerd geraakt om minder koolhydraten te eten, al was het alleen maar omdat je er ook een mooiere huid van krijgt.

Maar Ida merkt dat niet iedereen het even goed volhoudt als zij. “Je moet niet denken dat je dan op gegeven moment wel weer een gebakje kan eten of iets. Want er is altijd wel een verjaardag, een feestje of een traktatie, dan blijf je bezig. Het gaat er juist om dat je dat níet doet.” Consequent zijn dus, adviseert Ida. En dat hoeft helemaal niet ongezellig te zijn. “Een wijntje kan bést! Maar neem dan geen zoete wijn. Of een lekkere jonge Jenever in plaats van een zoet likeurtje bij de koffie. Zo moeilijk is het allemaal niet.”

 

Heb je nog vragen na het lezen van deze informatie? Stuur me even een bericht.

Matty Barnhoorn
TheNewFood