Selecteer een pagina
  1. SUCCESVERHALEN
  2.  » 
  3. DIABETES 2 OMGEKEERD
  4.  » Wijkverpleegster Annette (51) is nu een ‘blije ex-diabeet’

Wijkverpleegster Annette (51) is nu een ‘blije ex-diabeet’

Annette had als wijkverpleegster vaak te maken met mensen die moesten spuiten in verband met diabetes. Mensen die steeds meer medicatie nodig hadden en allerlei nare complicaties kregen. Ze schrok dan ook enorm toen ze hoorde dat ze zelf diabetes 2 bleek te hebben en al snel ook insuline moest gaan gebruiken. In de vijf jaar die daarop volgden, moest ze steeds meer medicatie gebruiken en werd ze alsmaar zieker, ze kon niet meer goed functioneren. Tot de overstap naar koolhydraatarm eten haar leven veranderde. In november 2017 vertelde Annette ons haar verhaal.

Totaal onverwacht diabetes 2

“Mijn beide ouders hebben diabetes 2, dus ik wist dat de kans groot was dat ik het ook zou krijgen. En toch had ik het toen zeker nog niet verwacht.” Annette is 44 jaar wanneer bij een urinecontrole toevallig wordt ontdekt dat ze diabetes 2 heeft. Haar nuchtere bloedsuiker is dan 17.

Ze moet meteen starten met Metformine en later ook Gliclazide. “Ik voelde me moe, labiel, lamlendig dus ik dacht: kom maar op met die pillen, dan gaat het tenminste weer beter met me.” Maar het gaat niet beter, zelfs niet als er pillen bijkomen. Als bijwerking van de medicatie krijgt ze last van hoofdpijn, spierpijn, diarree en buikkrampen.

“Ik leek wel een oude vrouw”

Annette krijgt ook standaard een cholesterolverlager voorgeschreven.  “Ik kreeg er enorme spierkrampen van en werd zo stijf als een deur. Ik leek wel een oude vrouw als ik ‘s morgens uit bed moest. Het werken werd steeds moeilijker, vooral tijdens de ochtenddiensten.”

Ze ging op zoek naar informatie over cholesterolverlagers en ontdekte dat ze zeer omstreden zijn, mede vanwege de bijwerkingen. “Er is niet eens overtuigend bewijs dat die statines je risico op hart- en vaatziekten verlagen!” Annette besloot te stoppen met de medicatie en vrijwel direct verdwenen de spierpijnklachten.

Ontstekingen en blessures

Ondertussen wordt ze steeds zieker door de diabetes. Sporten lukt niet meer vanwege haar blessuregevoeligheid. Ze krijgt last van allerlei ontstekingen. “Ik moest mijn leefstijl verbeteren, werd er gezegd. Maar hoe dan? Daar kreeg ik weinig inhoudelijke informatie over tijdens de korte bezoekjes aan mijn diabetesverpleegkundige. In  tien minuten stond ik weer buiten.“

Verplicht mager diabetes dieet

Ze voelt zich steeds zo teleurgesteld in zichzelf als ze alweer zwaarder blijkt te zijn en de Hb1Ac nog niet gedaald is. Toch houdt ze zich trouw aan de voorschriften en volgt ze via de diëtiste een speciaal Diabetes Mellitus Dieet. “Alles mager en met veel koolhydraten. Niets hielp. Ik werd steeds moedelozer. Hoe hard ik ook mijn best deed, ik voelde me niet beter.”

Honderd eenheden insuline per dag

Na een jaar moet ze beginnen met insuline spuiten. “Ik had het maximaal aantal pillen bereikt. Heel eventjes leek het beter te gaan met insuline. Maar als ik wat hoger zat met mijn gemiddelde bloedsuiker dan kwamen er steeds een paar eenheden insuline bij. Als ik een keer iets wilde vieren met een stukje vlaai dan was het advies: spuit er maar een beetje bij.”

Ondanks de insuline voelt ze zich steeds slechter. “Ik was pas 51, maar aan het overleven in plaats van te leven. Dit wilde ik niet, ik dacht: dit moet toch ook anders kunnen? Ik ging op zoek naar een andere aanpak.“

Koolhydraatarm; een andere aanpak

Op internet leest ze over koolhydraatarm eten bij diabetes. Ze besluit het te proberen en gaat stap voor stap minder koolhydraten eten, en meer groentes, gezonde vetten en eiwitten. “Ik voelde me al snel steeds beter, kreeg weer zin om dingen te ondernemen. Mijn medicatie werd afgebouwd, ik ging van honderd eenheden per dag naar minder dan de helft. Mijn internist en diabetesverpleegkundige waren stomverbaasd over de resultaten! In het begin waren ze nogal sceptisch over mijn plan om anders te gaan eten. Dat houd je toch niet vol, zeiden ze. Maar nu zagen ze dat het écht werkte!”

Binnen twee weken insulinevrij met de STARTGIDS

Het lukt haar om haar bloedsuikers te verlagen, maar ook na een jaar koolhydraatarm eten is ze nog niet insulinevrij. ”Ik dacht dat het niet beter zou worden, maar eigenwijs als ik was ging ik verder zoeken. Zo ontdekte ik TheNewFood.“ Annette start met de weekmenu’s uit de STARTGIDS en is binnen 2 weken van alle insuline af. “Had ik die gids maar eerder ontdekt, dan had ik het meteen anders aangepakt.”

Vijftien kilo afgevallen

Inmiddels is het haar ook gelukt om de vijftien kilo af te vallen die ze was aangekomen in de afgelopen jaren door de medicatie. Annette kijkt nu heel anders tegen diabetes 2 aan dan vroeger. “Nu weet ik dat je Diabetes niet kan genezen met medicatie, je kunt alleen de symptomen proberen te bestrijden. Met een gezond koolhydraatar/keto-menu kun je je diabetes wel omkeren en een blije ex-diabeet worden. Ik barst weer van de energie en heb vertrouwen in een gezonde toekomst.”

Gaat ze deze manier van eten volhouden?

“Ja natuurlijk, ik voel me zó veel beter nu. Ik eet heerlijk, het is veel smaakvoller dan die magere troep van vroeger. En ik ben altijd verzadigd, dat is zo’n fijn gevoel! Ik weet zeker dat ik nooit meer anders wil eten. ”

Annette heeft al veel mensen om haar heen aangestoken met haar nieuwe manier van eten. “Ze zien hoe goed het met mij gaat, dat ik weer straal en bergen energie heb. Dat inspireert ook anderen merk ik.”  Ze hoopt in de toekomst meer mensen met diabetes 2 te kunnen helpen!

 

UPDATE NOVEMBER 2019, TWEE JAAR LATER

Hoe gaat het nu met Annette?
“Het gaat echt supergoed met mij! Ook met mijn gezondheid. Ik krijg nog steeds complimenten van mensen dat ik er goed ik eruit zie, zoveel slanker en energieker! Grappig want het is toch alweer even geleden dat ik zoveel ben afgevallen, maar het blijft mensen opvallen.”

Is ze alweer aan het werk?
“Inmiddels ben ik weer aan het werk en dat gaat heel goed. Ik kijk er nu wel met andere ogen naar. In mijn werk zie ik veel zieke mensen en ik vertel nu vaak over een gezondere manier van eten. Ik gun iedereen de energie die ik nu weer heb. En weer het weer gezonder worden. 
Ik kan het laten zien, maar je weet pas hoe goed je je kunt voelen als je het zelf ervaart, zeg ik dan. Dat motiveert, want steeds meer mensen beginnen ermee, met geweldige resultaten! En dat geeft mij ook weer energie.”

Is deze manier van eten te combineren met haar werk?
“Het is een kwestie van plannen en je kunt ook kiezen voor hele snelle gerechten. Ik ontdek nog steeds nieuwe heerlijke recepten en sta weer met veel plezier in de keuken. Het is wel een periode minder geweest, maar nu heb ik er weer echt lol in! Ik eet elke dag heerlijk!”

Maak ze zich zorgen als ze soms negatieve berichten hoort over koolhydraatarm eten?
“Nee, absoluut niet! Ik weet wat deze aanpak doet met mijn lijf. Ik was doodziek toen ik hiermee begon en nu ben ik gezonder dan ooit. Ik eet vers, puur, onbewerkt. Hoe kan iemand beweren dat dit niet een gezonde aanpak is? Misschien hebben die mensen stiekem andere belangen. Dat ze liever niet hebben dat mensen allemaal gezonder worden en straks geen medicatie meer nodig hebben.

Matty Barnhoorn
TheNewFood

 

 

 

Wil jij ook jouw ervaring met deze aanpak delen? Laat het ons weten! Wij nemen persoonlijk contact met je op voor een interview. Laten we nog meer mensen inspireren om anders te gaan eten en weer slanker, energieker en gezonder te worden!  

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Ons mam is overleden

Na mijn zoveelste slapeloze nacht besluit ik rond half zes om Charlie alvast uit te laten. Dan heb ik dat maar gehad. Het wandelen gaat moeizaam, of liever gezegd: niet. Al dagen heb ik last van een alles overheersende zenuwpijn aan mijn benen. Pijn die mij ook wakker houdt. Pijn die begon na een ongeluk lang geleden en die uiteindelijk tot mijn grote vreugde verdween toen ik volgens TheNewFood ging eten. 

Die pijn is nu weer terug. Ik ben de weg kwijt geraakt met eten. Want ‘ons mam’ is overleden. Haar laatste weken bracht ze in een hospice door, iets wat ze eigenlijk niet wilde. Want ‘ons mam’ wist dat met deze stap ook haar einde naderde. Dat er geen extra reservetijd meer zou zijn. Als ik terugkijk dan denk ik: wat is ze moedig en dapper geweest; ‘ons mam’. Maar wat had ik het zwaar...

De weg kwijt

Als Charlie zijn behoeftes heeft gedaan draai ik me om naar huis. Elke stap die ik zet doet pijn, de tranen rollen over mijn wangen. Eenmaal thuis plof ik weer op de bank en denk ik aan wat ik allemaal moet doen vandaag. Ik word al moe bij de gedachte. Ik sleep me door de ochtendroutine heen als iedereen de deur uit is, zit ik weer op die bank. Ik ben moe, zo moe, ik voel me slachtoffer van mijn eigen lichaam, mijn eigen leven.

De laatste maanden is er zoveel onrust in mij. Ik werd geleefd en liet me leven. Ik vloog van het ene naar het andere. De bezoeken aan ‘ons mam’ en dan weer hier thuis, waar alles door ging. Terwijl ik het lastig vond om dingen uit handen te geven. Want: ‘ik kan het allemaal zelf wel’. Er was geen ruimte voor rust. Misschien ook wel omdat ik probeerde niet te voelen en stil te staan bij mijn verdriet. 

Terugval

Ik ging weer meer eten door die onrust. Ik was aan het overleven, volledig afgesneden van wat ik voelde. Eerst ging ik vooral méér eten, maar wel keto. Zoals extra kaasjes en worst. Maar al snel belandde er een zak dropjes in mijn winkelwagen. En na die eerste zak wilde ik alleen nog maar meer. Meer snoep, meer koek, meer chips. Het hek was van de dam. Een oud patroon: nare gevoelens dempen met eten om overeind te blijven.

Langzaam maar zeker begon ik mijzelf steeds slechter te voelen, maar ik praatte het goed. "Nu mag het, er is zoveel aan de hand nu. Ik hoef echt niet álles te kunnen. Straks als alles achter de rug is, pak ik de draad weer op en ga ik weer volledig keto eten." Maar dat straks werd elke keer weer een week later. Ik raakte steeds meer de weg kwijt.

140 kilo

Ik begon me steeds meer zoals de oude Nancy te voelen. De Nancy die bijna 140 kilo woog, die ongelukkig was met zichzelf. Altijd uitgeput, negatief en die leefde met constante pijn. Ja, helaas is ook die vreselijke pijn teruggekomen. Doordat ik weer ben gaan eten wat me eerder ook ziek en dik heeft gemaakt. Terwijl ik er altijd volledig van overtuigd was dat ik altijd keto zou blijven eten. Dat ik nooit terug zou vallen...

Maar in de laatste fase van ‘ons mam’ haar leven is het volledig mis gegaan. Terwijl alles in mij schreeuwt: dit wil ik niet meer. Maar hoe pak ik de draad weer op... Ik praat er veel over met Matty. Over het wegrennen voor mijn gevoelens. Nooit ergens tijd voor nemen, altijd druk in de weer. Nooit alleen willen zijn met mijn verdriet, bang voor de tranen. Matty nodigt me uit om te gaan zitten en te voelen en vooral: om te huilen. 

Een zachte landing

En het werkt... Voor het eerst in mijn leven mag verdriet er zijn van mijzelf en zorg ik zelf voor een zachte landing. Als ik voel dat ik moe ben, ga ik slapen. Als ik voel dat ik verdrietig ben, ga ik huilen. Ik hoef niet meer alles weg te eten. Ik heb weer zin om volledig keto op te pakken. Ik start eerst met drie maaltijden op een dag en als dat goed gaat dan wil ik weer naar twee maaltijden. Kleine stapjes zijn nu belangrijk. 

Ik maak een weekplanning met mijn favorieten gerechten. De stoof van varkenshaas en stamppot peen en worstjes uit de stamppotspecial mogen niet ontbreken. Voor de lunch ga ik vooral soepjes maken, dit kan ik voor een paar dagen vooruit maken. Ik begin met de heerlijke goulashsoep en groente-roomsoep uit de soepspecial. Ik krijg er weer zin in om ervoor te gaan en mijzelf weer gezond te gaan eten.

Stap voor stap

Mijn plan werkt. Het voelt goed om op deze manier mijzelf tegemoet te komen en weer actief met eten bezig te zijn. Na vier dagen merk ik dat de pijn in mijn benen minder begint te worden en kan ik weer iets langer lopen. Stap voor stap zal ik dit opnieuw moeten gaan opbouwen en mijzelf daar de rust en ruimte voor gunnen. Mijn gedachtes zijn rustiger, ik zit weer beter in mijn vel en vooral heb ik weer de overtuiging dat ik dit kan.

Op mijn telefoon heb ik foto’s gezet van hoe ik eruitzag voordat ik met TheNewFood begon. Eén van de foto’s wordt mijn achtergrondscherm op mijn telefoon. Als ik voel dat mijn eet-onrust weer opkomt, kijk ik naar de foto en spreek ik mijzelf liefdevol, begripvol en ook een beetje streng toe. Ik voel dat ik deze 'misstap' nodig had om te leren dat alle gevoelens er gewoon kunnen en mogen zijn. Zonder ze 'weg te eten'.

 

Delen