Selecteer een pagina
Afvallen met een beperking

Afvallen met een beperking

Moeder Gisella en haar man willen graag het verhaal delen van hun zoon Jacob. Gisella is enorm trots dat Jacob, die een verstandelijke beperking heeft, deze gezonde koolhydraatarme/ keto aanpak van TheNewFood volgt. Het gaat hem geweldig goed af, hij heeft prachtige resultaten en voelt zich veel beter nu. Eerder lukte het hem niet om af te vallen, maar nu gaat dat heel erg goed! 

Zwaarder door medicatie

Gisella: “Jacob is een knul van 25 jaar met autisme en een syndroom waardoor hij psychoses heeft en verstandelijk licht beperkt is. Hiervoor slikt hij medicijnen die kunnen zorgen voor overgewicht. We zijn jarenlang bezig geweest om te proberen deze kilo’s weer kwijt te raken, wat steeds maar niet lukte. Toen kwam ik via facebook, waar ik Jannet volg (zij viel 35 kilo af), op het spoor van TheNewFood.”

Niet geschoten altijd mis

“Ik was in het begin zeker heel sceptisch want we hadden al zoveel geprobeerd. Maar ons motto is: ‘nooit geschoten is altijd mis’ Ik heb toen de startgidsen besteld. In begin was het voor Jacob soms lastig om zich aan het menu te houden. Wij deden ons best, maar ja: hij moet het ook zelf doen natuurlijk. Hij nam toch nog wel eens iets wat niet paste. 

Nadat we hierover samen een goed gesprek hebben gehad, ging het beter en vlogen de kilo’s eraf. Omdat hij verstandelijk beperkt is moesten we vooral in het begin alles heel duidelijk en meerdere malen uitleggen. Soms is dat nog wel een dingetje, maar de aanhouder wint. Ook omdat we de twee startgidsen blijven herhalen is het voor hem nu duidelijk en weet hij wat hij kan verwachten.”

Afvallen ondanks medicatie

“Hij begon 5 maanden geleden met een gewicht van 122.5 kilo en weegt nu 98,5 kilo. Dus 24 kilo is hij al afgevallen en dat ondanks de medicatie! We zijn zo enorm trots op hem. Hij weet nu ook heel goed wat hij kan eten. Zijn doel qua afvallen is om onder de 90 kilo te komen. Naast dat hij zoveel is afgevallen, is hij veel actiever en ook een stuk minder moe. Hij zegt dat hij nu ook beter kan fietsen.

Hij blijft nog wel wat last houden van maagzuur. Dit kan komen door de medicatie voor zijn psychoses. Hij gebruikt nu ook magnesium en extra zout volgens het advies, om duizeligheid, waar hij in het begin soms last van had, te voorkomen. Op dit moment gebeurt er veel binnen het gezin vanwege mijn eigen gezondheid. Dat raakt hem enorm. Maar ondanks alles blijft hij heel goed in zijn ritme. Echt petje af.”

Favorieten

“Als hij één favoriet moet noemen dan is dat toch wel de witloflasagne uit de eerste startgids. Daar is hij echt dol op en dat maakt hij zelf. De startgidsen zijn echt zijn houvast en het mooiste is dat daarin alles heel duidelijk en stap voor stap staat beschreven. Hierdoor kan hij soms helemaal zelf zijn maaltijd bereiden. Dat is echt heel erg fijn voor hem. Jacob is zo trots als een pauw en dat doet ons ook super goed!

Wij zijn echt enorm trots op hem, met wat hulp van ons doet meneer het toch maar even mooi. Niet iedereen dacht dat het hem zou lukken maar hij laat maar mooi zien dat ook mensen die een beperking hebben doorzettingsvermogen kunnen hebben! Jacob vertelt iedereen over hoe hij zoveel afvalt en hij duwt iedereen de boekjes onder de neus.”

Samen gezonder eten

“Mijn man of ik maken meestal samen met hem zijn eten. Heel soms heeft hij het wel eens heel moeilijk, bijvoorbeeld als hij bij een vriend eet. We zorgen er inmiddels voor dat ze dan iets makkelijks kunnen eten bijvoorbeeld de shoarma met sla of een halve kip en dan lukt het prima. 

We willen ons verhaal heel graag delen zodat we ook andere ouders of verzorgers van mensen met een beperking kunnen inspireren om samen gezonder te eten en af te vallen. Samen willen we laten zien dat mensen die een beperking hebben dit zeker ook kunnen en dit voor het grootste gedeelte zelf kunnen doen! In de startgidsen van TheNewFood is alles zo duidelijk beschreven, dat dit een hele fijne houvast is.”

Wil jij ook jouw ervaring met deze aanpak delen? Laat het ons weten! Wij nemen persoonlijk contact met je op voor een interview. Laten we nog meer mensen inspireren om anders te gaan eten en weer slanker, energieker en gezonder te worden!  

Delen
BLOG 19 Mijn eerste vierdaagse!

BLOG 19 Mijn eerste vierdaagse!

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Trots

Het is de laatste dag van de avondvierdaagse. De tranen rollen over mijn wangen. Geen tranen van vermoeidheid of pijn. Tranen van ongeloof, van dankbaarheid, van dat intense gevoel van kracht en overtuiging in mij. Ik geniet, dit is kostbaar. Iets wat jaren onhaalbaar leek, is werkelijkheid geworden. Even denk ik dat ik droom, maar het is echt! Ik heb het echt gedaan!

Vinz en Senn glunderen en vliegen mij beiden om mijn nek om me een knuffel te geven. Ze zijn trots op me! Want dit is de eerste keer dat ik meeliep. Eerder kon ik dat niet. Ik was nooit fit en had altijd pijn…

Een kapotte enkel

In 2005 verbrijzelde ik mijn enkel door een ongeluk. Ondanks elf operaties, veertien opnames, rolstoelen, krukken, een trippelstoel, aangepaste schoenen en revalidatietrajecten werd ik niet meer de oude. Ook niet met medicatie, heel veel medicatie. Mijn enkel was versleten, het spronggewricht was weg. Ik had altijd pijn door gewrichtsontstekingen en zenuwbeschadigingen (CRPS).

Net voordat Vinz werd geboren kreeg ik te horen dat ik was ‘uitbehandeld’ en artsen niets meer voor mij konden betekenen. Jarenlang heb ik in de overtuiging geleefd dat ik ‘het mee moest doen’. Ik voelde me vaak een slachtoffer. Het was allemaal zo oneerlijk dat dit mij was overkomen. Ik stortte mij op de zorg voor mijn kinderen en voor anderen. Tot ik in 2018 door een val opnieuw werd stilgelegd…

TheNewFood

Met eten dempte ik mijn verdriet en de pijn. Eten was mijn troost en beloning. Ik werd steeds zwaarder en zwaarder, waardoor het bewegen nóg moeilijker werd. Ik kon geen kant meer op. Op een dag was ik er klaar mee. Ik besloot te kiezen voor het leven. Voor mijzelf. En daar hoorde ook weer slanker en gezonder worden bij. De startgidsen had ik al tijden in huis, maar de knop had ik nog niet om kunnen zetten. 

Durfde ik dit wel? Het eten was zo anders dan hoe ik het ‘geleerd’ had. Mensen om mij heen waarschuwde me: “Moet je dit wel echt willen op deze manier?” en “Dit kan toch niet gezond zijn?”. Maar mijn gevoel was duidelijk; ik ga dit aan! Het was misschien wel voor het eerst dat ik mijn eigen gevoel vol overtuiging ging volgen. En vandaag realiseer ik me des te meer wat TheNewFood me allemaal heeft gebracht.

Weer op de been

Dat ‘rare eten’ leverde me uiteindelijk zoveel meer op dan een slanker lijf. De ontstekingen in mijn enkel namen af en uiteindelijk bleven ze helemaal weg (keto werkt ontstekingsremmend!). Ik kreeg steeds minder pijn en werd steeds mobieler. Elke dag ging ik wandelen, steeds wat verder. Met twee mooie kleine mannen om mij heen om mij aan te moedigen.

Als ik geen zin had stond er altijd wel eentje voor me: “Mam, we gaan nog wandelen”. Wat zijn ze vandaag trots op mij. Trots op hun moeder die twee jaar geleden nog geen paar honderd meter kon lopen. Een moeder die altijd nee moest zeggen. Een moeder die zichzelf nog nooit zo gezond, fit en vol energie heeft gevoeld als het laatste jaar. 

Dankbaar

Ik ben veranderd en ik verander nog iedere dag. TheNewFood heeft mijn leven veranderd. Het heeft het leven van mijn kinderen veranderd. Ik heb weer vertrouwen in mijn lijf, vertrouwen in mijzelf. Ik ben zo dankbaar dat ik tot hier ben gekomen. Dankbaar dat ik het lef had om er voor te gaan. Ik had nooit gedacht dat anders eten zoveel verschil kan maken.

Het waren vier heerlijke avonden. Wat was het geweldig om dit samen te doen met ‘mijn mannen’. Dit smaakt naar meer. Ik hoef dan ook niet lang na te denken over hun vraag of we straks ook de mini-kennedymars gaan lopen. Kom maar op!

Delen
BLOG 19 Keto voor iedereen

BLOG 19 Keto voor iedereen

Zangeres Jannet Bodewes (55) startte in 2020 met de aanpak van TheNewFood en viel 30 kilo af. Ook haar gezondheid verbeterde enorm. Sindsdien wil ze nooit meer anders. Naast zingen houdt ze erg van schrijven. Jannet vertelt wekelijks over haar slanke keto leven.

Wat gaat u doen?

Zaterdag 11 juni zit ik al heel vroeg in de taxi op weg naar Amsterdam. Ik ben door TheNewFood uitgenodigd om als ervaringsdeskundige mee te gaan naar een symposium van de stichting Ancestral Health Nederland. Het thema van vandaag is, hoe kan het ook anders, ketogeen eten. Het is een lange reis en mijn taxichauffeur is nieuwsgierig: “Mag ik vragen wat u gaat doen in Amsterdam?”

Ik vertel haar uitgebreid over TheNewFood en over hoe ik met deze manier van eten zoveel ben afgevallen en zoveel fitter en gezonder ben geworden. Ondertussen zoek ik op m’n telefoon even de voor/ na foto. Ze is enorm onder de indruk. Ze eet zelf graag vers en gezond, maar dat voeding zoveel verschil kan maken, dat vindt ze wel erg bijzonder. Ik verwijs haar naar de facebookpagina voor meer ervaringsverhalen.

Angelique

Voor ik het weet zijn we al bij het UMC in Amsterdam waar Angelique al op me staat te wachten. Ik vertel haar over mijn inspirerende gesprek onderweg en ik blijk niet de enige te zijn. Zelf was ze ook in gesprek geraakt met haar taxichauffeur en deze bleek diabetes 2 te hebben. Hij moest zijn medicatie ophogen en was juist op zoek naar een andere oplossing. Hoe is het mogelijk!

Wat een geluk voor deze man dat hij juist haar trof. Angelique eet niet alleen zelf al jaren volgens TheNewFood, ze heeft zelf ook diabetes 2. Door deze aanpak verlaagden haar bloedsuikers en kon ze haar medicatie afbouwen. De taxichauffeur is enorm enthousiast en zo heeft An al voor het symposium goed en wel is begonnen iemands leven kunnen veranderen.

Keto hapjes

Ik heb Angelique tot nu toe alleen online gesproken en vind het erg leuk om haar nu in persoon te zien! Een uurtje later hebben we de stand van TheNewFood mooi aangekleed en ingericht en nog voor het symposium officieel van start gaat, zijn we alweer uitgebreid in gesprek met bezoekers en geïnteresseerden.

Er wordt ook al direct volop geproefd van de hapjes die Matty speciaal voor dit symposium heeft gebakken. Dat proeven gaat de hele dag door. Tussen de lezingen door komen mensen speciaal even langs om iets van de schalen mee te nemen. Voor sommigen is het een eerste kennismaking met ketogeen eten en ze zijn vaak verbaasd over hoe heerlijk het allemaal is. 🥰

Simpel starten

En zo gaat het de hele dag door, tussen de lezingen door zijn we steeds uitgebreid in gesprek. Sommigen eten zelf ook al volgens TheNewFood en herkennen ons! Anderen eten wel ketogeen, maar hebben de boekjes van Matty nog niet ontdekt. Sommigen vertellen dat ze het lastig vinden om het vol te houden, omdat ze tot nu toe steeds zo’n beetje hetzelfde eten. Ze worden erg enthousiast van de receptenboekjes…

We spreken ook verschillende zorgprofessionals die al wel overtuigd zijn van ketogeen eten, maar nog wel zoekend zijn naar een eenvoudige aanpak voor patiënten die ook willen starten. Ze zijn enorm enthousiast over de boekjes en over de ‘uitleg posters’ voor in de praktijk. Verpleegkundige Lara Schalk zal later nog contact met ze opnemen…

Gewoon keto

We volgen zelf ook zoveel mogelijk lezingen. Niet allemaal want het is best veel allemaal, wat er op je afkomt op zo’n dag. Eén van de sprekers is onderzoeks- en medisch journalist Gary Taubes, hij komt steeds langs om te snoepen van onze keto hapjes. Ik maak er natuurlijk een foto van! Het is nauwelijks bevatten hoe bijzonder dit allemaal is, wat er vandaag gebeurt. Het voelt heel speciaal om hier onderdeel van te mogen zijn.

Ik raak in gesprek met één van de andere sprekers; voedingsdeskundige Amy Berger. Zij eet zelf al jaren keto, maar dan zonder alle toeters en bellen, zoals ze zelf zegt. Dus geen macro’s en van alles bijhouden, maar gewoon simpel keto. Precies waar TheNewFood ook voor staat! Haar lezing gaat vooral over wat keto eten kan doen voor je hersenen, ook bij Alzheimer. Ze schreef daar zelfs een boek over (De Alzheimer aanpak). 

Alzheimer

Ik heb deze slopende ziekte bij verschillende mensen van dichtbij mee gemaakt en krijg nog tranen in mijn ogen als ik terugdenk aan mijn moeder in de fase dat ze zelf doorhad dat het ‘daarbinnen, tussen haar oren’ helemaal mis ging. “Alles is gewoon in de war, Jannet, het lijkt wel of ik nergens meer goed over na kan denken. Ik vergeet van alles, terwijl ik voel dat ik het ergens wel weet, maar ik kom er gewoon niet meer bij.”

Ze huilde veel, ze was er zo verdrietig van. Ik kon alleen maar hopen dat die fase snel voorbij zou zijn. Dan herkent ze mij misschien ook niet meer wist ik, maar alles beter dan deze wanhoop en dit verdriet. Nu denk ik: had ik ketogeen eten maar 10 jaar eerder ontdekt!! Misschien had ik haar kunnen overtuigen, misschien had ik haar dit kunnen besparen. Alzheimer is zelfs terug te draaien met keto!

Eerst keto

Je kunt het haast zo gek niet bedenken of keto eten kan het verschil maken. Niet voor niets is de eerste reactie van Matty altijd: “Ga eerst maar eens keto eten en ontdek wat het voor jou kan doen!” Ook Amy Berger raad het iedereen aan. “Het lijkt voor iemand die er niks van af weet soms heel vreemd,”vertelt ze, “want wat iemand ook heeft, het eerste wat ik vraag is of ze keto al hebben geprobeerd.”

Dus niet alleen bij overgewicht, maar ook bij diabetes, migraine, alzheimer, depressie, darmproblemen, noem het maar op. Amy: “Keto is geen tovermiddel, maar het is altijd een goed idee om het te proberen. Zoveel klachten kunnen verminderen of zelfs helemaal verdwijnen. Het is eigenlijk absurd dat er zo krampachtig vastgehouden wordt aan die vaak zo vreselijk foute voedingsadviezen.”

Foute voedingsadviezen

Gedurende de dag wordt het me vooral heel duidelijk dat het echte gevecht dat we moeten leveren gaat over het alle foute voedingsadviezen die al tientallen jaren als waarheid worden gezien. En nog steeds worden geadviseerd. Terwijl zoveel onderzoeken laten zien hoe fout die adviezen zijn. En hoe we daardoor steeds verder afdwalen van de voeding die wel past bij ons lijf en die ons gezond maakt en houdt.

Aan het einde van de dag ben ik nóg enthousiaster over TheNewFood dan ik al was. En ik wist niet dat dat mogelijk is 😅. Keto eten is zoveel meer dan een dieet om af te vallen. Dat is ook deze dag weer zo duidelijk. Ik zeg altijd al: “Het is alsof ik een goedbewaard geheim heb ontdekt.” En na vandaag is mijn verwondering nog groter dat niet iedereen dit geheim kent.

Delen
BLOG 18 De liefste moeder

BLOG 18 De liefste moeder

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Wortel

“Als je maar niet denkt dat ik dat ga eten”, roept Vinz verontwaardigd als hij ziet dat ik wortel aan het raspen ben. “O, maar deze wortel ga jij echt wel lekker vinden hoor”, stel ik hem gerust. Vinz lust namelijk geen wortel 😉. Ik vertel hem niet dat ik met een speciaal project bezig ben. Vandaag ga ik ze verrassen met een keto-tulbandcake. 

Ze vonden zo’n tulbandcake vroeger altijd heerlijk, vooral met veel suikerrijke abrikozenjam. Nu ze keto eten past dat natuurlijk niet meer en dat vinden ze dan toch jammer. Of ik hem niet keto kon maken, vroegen ze me laatst. Nu ben ik niet zo van alles namaken met amandelmeel, ik wil ook iets voedzamers maken! Zo kwam ik op het idee om de ontbijtkoek uit de ontbijt&lunchspecial te maken, maar dan in mijn tulbandvorm!

Tulbandcake

Inmiddels ligt er al een hele berg geraspte wortel. Het is maar goed dat Vinz naar school gaat en mij niet nauwlettend in de gaten kan houden en ziet dat die wortel de basis vormt van de ontbijtkoek. Het is woensdag en Vinz is als eerste thuis uit school. Het hele huis ruikt heerlijk. Trots laat ik de vermomde ontbijtkoek zien. Vinz is zo blij met deze ‘tulbandcake’ dat hij ernaar blijft staren. “Ik heb veel honger mam!”, laat hij weten.

Niet veel later komt Senn thuis. “We hebben tulbandcake”, roept Vinz zodra hij binnenkomt. Senn stormt naar de keuken. Enthousiast roept hij: “ja mam dit heb ik gemist; het ruikt heerlijk!” Verwachtingsvol kijken ze mij aan maar ik moet ze teleurstellen. De cake is pas voor straks, tijdens onze filmmiddag. Eerst mag hij ook nog verder afkoelen en gaan we lunchen.

Haast

De jongens voelen wel dat ik niet toe ga geven en zwijgend beginnen ze aan hun lunch met kippenvleugeltjes! Ze haasten zich wel, want hoe eerder ze klaar zijn hoe sneller het straks tijd is voor de film. Ze eten er elk zes. Voor we samen aan dit avontuur begonnen, zouden ze niet genoeg hebben gehad aan 6 kippenvleugeltjes als lunch. Nu zijn ze veel sneller verzadigd, valt mij op.

We hebben een programma af te werken en voor ik het weet, zitten de jongens al in de auto. Geen moment hoef ik ze aan te sporen. Wat zo’n tulbandcake al niet kan doen, denk ik gniffelend. In de bibliotheek zoeken de jongens snel nieuwe boeken uit en ook de nieuwe schoenen voor Senn zijn snel gevonden. We haasten ons tenslotte naar het gemeentehuis voor de nieuwe ID-kaart voor Vinz.

“Eet mij”

Thuisgekomen zitten de heren voor ik het weet al opgetogen op de bank klaar. Ze kijken elkaar verwachtingsvol aan als ik kom aanlopen met hun plak tulbandcake. Het is een enorm succes! Ik vind het zelf ook heel erg geslaagd. Ik heb deze ontbijtkoek nog nooit eerder gemaakt. Tijdens mijn afvalperiode hield ik het echt vooral bij de hoofdmaaltijden en een enkele keer een hartig tussendoortje of een toetje.

Ik had namelijk al snel in de gaten dat dit soort baksels mij toch weer hongerig maakte en dat ik dan geen maat kon houden. Zo’n baksel bleef de hele dag roepen om gegeten te worden. Het móest op. Mijn oplossing was dus om het gewoon helemaal niet te eten. Dat werkte heel goed. Ook voor Vinz en Senn is één stuk niet genoeg merk ik, ze willen nog meer. “Mogen we het ook mee naar school morgen?”, vraagt Vinz. 

Hints

Tijdens het avondeten, we eten spruiten met rookworst uit de eenpanspecial, vertellen ze Dave in geuren en kleuren over de tulbandcake. “Pap, je moet die écht proeven hoor”, benadrukt Vinz. Na het eten breng ik Senn naar de voetbaltraining en onderweg krijg ik het éne na het andere compliment van Senn. “Jij kunt écht goed bakken; jij maakt écht lekkere dingen.” En “Dit is het lekkerste wat ik ooit heb gehad.”

En, gaat hij onvermoeibaar verder: “Ik zou dit wel elke dag dit willen eten. Misschien kan ik het straks samen met papa proeven. Ik vind het fijn dat je zo goed voor mij zorgt.” En tot slot met zijn allerschattigste stem: “daaaaaaaaag mam tot straks met een dikke kus erbij!” Deze jongen weet wel hoe hij zijn moeder moet inpalmen.

Trigger

Eenmaal thuis snijd ik lekker dikke plakken af voor de jongens en Dave en besmeer ze met roomboter. Als Senn binnenkomt na de voetbal ziet hij de bordjes al op tafel staan. Een brede glimlach verschijnt op zijn gezicht. “Bedankt dat jij mij zo goed begrijpt mam!” Samen genieten ze van de ontbijtkoek; ook Dave vindt het heerlijk. De volgende dag krijgen de heren alle drie cake mee in hun lunchtrommel.

Er zijn nog een paar plakken over. De hele dag roepen die plakken… Ik wil ze niet opeten, want ik wil de jongens niet teleurstellen, maar het kost me heel veel moeite. Uiteindelijk eet ik de helft op. Ik snap niet zo goed hoe anderen dit soort dingen in huis kunnen hebben zonder alles in één keer op te eten. Voor mij werkt het niet, dit moet ik mijzelf niet elke week aan gaan doen besluit ik. Dan ben ik maar niet de liefste moeder…

Delen
BLOG 17 Keto verjaardag

BLOG 17 Keto verjaardag

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Ontbijttaart

Vinz is vandaag al vroeg, heel vroeg, wakker. Je wordt immers maar één keer elf en dan moet je wel alles uit de dag halen. Weken heeft hij ernaar uitgekeken, maar vandaag is het eindelijk zover. Zijn ogen glunderen wanneer hij het ontbijt ziet: de feesttaart uit de lentespecial! “Dit is de eerste keer dat ik op mijn verjaardag taart als ontbijt heb!” Na de taart is het tijd om zijn cadeautjes uit te pakken.

Hij is dolblij als hij zijn nieuwe nerf ziet en wil meteen samen met Senn een nerfbattle spelen. Maar Senn vertrekt zo, zoals altijd op zaterdagochtend, naar voetbal. Hij wilde eerst afzeggen, maar het is de laatste wedstrijd van dit seizoen. Het seizoen wordt altijd leuk afgesloten, hij wil dit niet missen. Rond het middaguur is hij weer thuis, ruim op tijd voordat het feest echt begint.

Keto-stijl

Ik duik met Vinz de keuken in om deze feestdag verder voor te bereiden. Het is bij ons traditie om dat samen doen. We hebben een heel lijstje af te werken. Dit jaar is zijn eerste verjaardag in keto-stijl. Vinz had eigenlijk veel meer dingen ‘besteld’ voor vandaag, maar de dag loopt wat anders, omdat iedereen in de middag komt. Vanavond dus geen gasten aan tafel. Wat we zelf gaan eten vanavond dat zien we dan wel…

Gisteren heb ik de feesttaart al gemaakt. Vandaag gaan we burgersaladebowl uit de vastenspecial maken voor de gasten die komen lunchen. En daarna hebben we rauwkost met dipsausjes, worst, kaas en ook meloen met ham en de rundvleessalade uit de zomerspecial. We zetten ook lekkere noten op tafel:  amandelen, pistachenoten en een notenmix.

Aan de slag 

Vinz begint met het snijden van de groenten en ik begin met de dipsausjes en de rundvleessalade. Tijdens het snijden begint Vinz wat onrustig te worden en te zuchten: “Het is wel veel meer werk dan anders”, merkt hij op. Hij wiebelt wat heen en weer. Hij heeft gelijk. Eerdere verjaardagen haalden we alles kant-en-klaar in huis. We hoefden eigenlijk alleen verpakkingen open te maken en de etenswaar uit te stallen op schalen.

Hoe anders is deze verjaardag! Ik vind het ook spannend. Hoe gaan mensen reageren? Ik geef Vinz de keus en geef aan dat als hij niet meer wil helpen, dat ook prima is. Maar nee, hij is vastbesloten: hij wil toch echt alles samen doen. “Dit is veel leuker, want nu maken we echt alles zelf mam!” Moedig gaat hij verder. Het wordt allemaal erg lekker en tot grote vreugde van Vinz moet er veel geproefd worden.  

Burgersaladebowl

Als alles gesneden is denkt Vinz dat we klaar zijn. Maar we moeten de lunch nog maken! “Mam ik ben nu wel heel moe,” klaagt Vinz. Wanneer ik nogmaals aangeef dat hij best mag stoppen, rent hij naar bank om zijn nieuwe boek te gaan lezen. Als lunch hebben we Burgersaladebowl met burgersaus uit de vastenspecial. Inmiddels heeft Dave Senn ook weer opgehaald van het voetballen. Ik ben net klaar als de deurbel gaat.

Oma is er met een tante, zij blijven lunchen om op deze manier de drukte voor te zijn. We lunchen samen met de burgersaladebowl. Ze zijn beiden onder de indruk van hoe lekker het geheel is, vooral de saus valt heel goed in de smaak! Na de saladebowl krijgen de dames een punt feesttaart. Even denken ze dat de gebakjes van de bakker komen, zó lekker! Ik voel me vereerd door deze opmerking.

Feest!

Niet veel later druppelt de één na de ander binnen, het is een gezellige drukte. Ze worden allemaal even enthousiast ontvangen door Vinz. De feesttaart krijgt veel complimenten, iedereen vindt het heerlijk. Vinz staat er trots bij te glunderen en vertelt wat hij nog meer samen met mij heeft gemaakt. Iedereen ‘moet’ alles proeven van hem. Hier wordt door de gasten maar al te graag gehoor aan gegeven.

Ik had veel opmerkingen verwacht over de keto-hapjes, maar het blijft stil, al zie ik wel dat het de gasten smaakt. Ik weet dat niet iedereen onze keuze begrijpt om de jongens mee te nemen op ons gezonde keto reis. Sommige vinden het zielig omdat het ze teveel zou beperken in het onbezorgd kind zijn. Alsof je alleen kind kunt zijn met veel snoep en ander eten waar je moe, druk en wazig in je hoofd van wordt…  

Hapjesdiner

Wanneer al het bezoek naar huis is, ruim ik alvast wat op. Dave laat Charlie uit en de heren zitten nog even in het zwembad. We hebben geen van allen echte honger meer en besluiten om als diner het restant hapjes op tafel te zetten. Voor Vinz en Senn maak ik er een fruitsalade van meloen en aardbeien bij uit de zomerspecial. Aan tafel merk ik al snel dat Senn niet lekker in zijn vel zit. Hij heeft buikpijn en wil graag slapen.

Beroerd

Al snel gaat de buikpijn over in misselijkheid en spugen. Senn ligt huilend in bed met de spuugemmer binnen handbereik. Wat is er aan de hand? Dan komt het hoge woord eruit. Allebei hebben ze een zak snoep gekregen met de mededeling erbij dat mama niet alles hoeft te weten. En tja, die verleiding was hem te groot. Samen met een vriendje heeft hij de hele zak stiekem leeggegeten. Maar zijn lijf is dat niet meer gewend.

Het arme kind is niet alleen beroerd van het snoep, hij voelt zich ook heel slecht omdat hij zo baalt van zichzelf dat hij de fout in is gegaan. En hij snapt het niet… “Willen ze me dood hebben?” vraagt hij snikkend. Natuurlijk kook ik van binnen. Ik ben woedend. Niet op Senn, natuurlijk niet. Maar wel op het feit dat anderen hem dit aandoen. Hem zo voor het blok zetten. En onze wens én de wens van de jongens niet respecteren. 

Schuld

Ik stel hem gerust. Het is zo begrijpelijk dat hij de verleiding niet kon weerstaan. Daar hoeft hij zich niet schuldig over te voelen. Ik zeg dat ik het vooral heel zielig voor hem vind dat deze dag zo is afgelopen. En dat vindt hij zelf dan eigenlijk ook wel. Hij kalmeert en valt gelukkig al snel in slaap. Ik denk nog lang na over deze gebeurtenis. En vraag me af waarom het voor anderen blijkbaar zó lastig is dat wij andere keuzes maken. 

Beneden heb ik het er later nog even over met Vinz. Hij had zijn zak snoep op de kast gelegd, niet goed wetend wat te doen met de situatie, maar zeker niet van plan ervan te eten. “Je weet toch dat ik dat niet ga doen mam”, verzekert mijn elfjarige me! Wat zijn ze moedig mijn jongens! 

Delen
BLOG 16 De spreekbeurt

BLOG 16 De spreekbeurt

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Vet gezond

Als het in de klas een keer gaat over voeding, beweert Vinz stellig dat vet gezond is. “Maar,” zeggen de kinderen: “Het voedingscentrum zegt toch juist dat vetten niet gezond zijn?” Vinz weet te antwoorden dat vet juist van nature in pure voeding zit. Dat is het eten dat wij mensen horen te eten. En niet eten waar het vet is uitgehaald, zoals bijvoorbeeld magere kaas. De andere leerlingen zijn niet zomaar overtuigd.

Ze vinden het allemaal toch best wel ‘raar’. Hij krijgt ook regelmatig vragen nu de inhoud van zijn lunchtrommel zichtbaar veranderd is. Vinz wil het graag uitleggen, dus toen hij hoorde dat de spreekbeurten eraan kwamen, wist hij direct waar hij het over wilde doen… Gezond keto eten!

Aan het werk

In de vakantie hebben we samen hard aan zijn spreekbeurt gewerkt. Vinz haalde zelf het belangrijkste wat hij wilde vertellen van de website van TheNewFood. Hij heeft daarna geprobeerd om het in zijn eigen woorden uit te leggen. Het viel niet mee om alle informatie goed en duidelijk in een PowerPoint-presentatie te krijgen. We wilden het ook weer niet te lang laten duren om te voorkomen dat het zou gaan vervelen.

Vinz wilde het liefst écht alles vertellen. Ook over insulineresistentie, want dat is zo belangrijk vindt hij. Maar al snel merkten we dat dit lastig is om op een simpele en kort maar krachtige manier uit te leggen. Vinz besloot de uitleg er verder uit te laten, maar insulineresistentie wel te benoemen. En hij wilde heel duidelijk maken welke klachten je kunt krijgen wanneer je steeds te veel koolhydraten eet.

Controle

Toen zijn spreekbeurt klaar was, hebben wij het nog even laten checken door Matty. Zij heeft hier en daar nog wat aangepast en aangevuld. Daar was Vinz zo blij mee! Nu wist hij zeker dat het allemaal helemaal klopt! Hij heeft nog een paar keer alles doorgenomen en geoefend. Daarmee stonden de puntjes op de i en was alles klaar. De tolk kreeg als eerste de spreekbeurt te zien.

Vinz heeft een tolk gebarentaal in de klas die alles voor hem vertaalt. Om zich te kunnen voorbereiden vinden zij het vaak fijn om spreekbeurt e.d. van tevoren te krijgen. Toen zij daarna terug appte dat ze het een interessant en goed onderwerp vond, glunderde hij helemaal.

Feesttaart

De dag voor de spreekbeurt hebben we samen de feesttaart uit de lentespecial in cupcake-vorm gemaakt, om dit te laten proeven aan zijn klasgenoten, de leerkracht en de tolk. Vinz wilde graag laten zien dat ketogeen ook heel erg lekker is en een ware traktatie kan zijn. Dat hij ook nog lekkere dingen mag eten.

Eigenlijk heeft hij zelf die ‘lekkere dingen’ niet eens meer nodig, want het meeste wat hij eet, vindt hij tegenwoordig erg lekker. Het is zo’n oordeel dat veel mensen hebben als je zegt dat je ketogeen eet. ‘Dan mag je geen lekkere dingen meer!’ Dit is ook iets wat de jongens vaak te horen krijgen. Soms voelt het dan alsof je dat moet gaan ‘verdedigen’. 

Spannend

Die avond kan hij niet slapen. “Mam ik ben zo zenuwachtig,” gebaart hij. “Ik moet als allereerste van de klas.” Komt erachteraan. Hij vindt het zo spannend. Ik stel hem gerust met dat het altijd goed is. Dat wij zijn inzet hebben gezien en hoe hard hij heeft gewerkt, voor ons is het al geslaagd! Wanneer ik nog even wat met hem klets/gebaar op zijn bed wordt hij rustiger en valt hij in slaap. 

De spanning was ’s ochtends nog duidelijk aanwezig. Hij hoopt natuurlijk op een goed cijfer. Maar zijn inzet zegt zoveel meer dan dat cijfer, we hebben een ‘gedreven’ jongen gezien die vol overgave aan zijn spreekbeurt en presentatie heeft gewerkt en dat was goud. Bovendien weet hij nu nóg zekerder dat hij gezond keto wil blijven eten! Dat is ook al zoveel waard.

Trots

Helemaal trots komt hij thuis met een mooi cijfer; een 8! De spreekbeurt ging heel goed volgens Vinz! De klas was geïnteresseerd en iedereen luisterde aandachtig. Hij kon de informatie die hij verzameld had goed overbrengen. De kinderen vroegen zich wel af hoe hij bij ketogeen eten was gekomen. Toen heeft hij verteld over mij, dat ik eerst veel te dik was en veel pijn had. En dat ik nu weer gezond ben en geen pijn meer heb.

Ook heeft hij verteld waarom hij en Senn ook ketogeen zijn gaan eten. Omdat zijn tijd erop tijd zat was er niet heel veel tijd meer voor andere vragen. Maar de kinderen begrijpen nu wel waarom zijn lunchtrommel er anders uitziet en waarom hij zo eet. Veel kinderen gaven aan dat ze het knap van hem vonden! De feest-cupcakes waren een groot succes. Ze werden dankbaar ontvangen en iedereen smulde ervan!

Benieuwd naar de spreekbeurt van Vinz? Je kunt hem hier downloaden

Delen
BLOG 15 Naar het zwembad

BLOG 15 Naar het zwembad

 Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Geen ontkomen aan

Lang heb ik onder het zwemmen met de jongens uit kunnen komen. De lockdown en alle coronamaatregelen, waaronder de QR code waaraan ik niet wens mee te doen, waren wat dat betreft mijn beste vrienden. We kónden niet zwemmen. Maar nu is er geen houden meer aan. Er is geen nette manier meer om eronderuit te komen. Alles is weer open, er zijn geen rare maatregelen meer. We kunnen weer zwemmen!

Uiteraard tot grote vreugde van de jongens. Zij wel. Maar ik zie er als een berg tegenop. Niet dat ik zwemmen niet leuk vind, ik vind het juist heerlijk. Maar dat lijf… Ik realiseer me dat ik me nu veel meer schaam voor mijn lijf dan vroeger, toen ik nog 65 kilo zwaarder was. Toen boeide het me niets (dacht ik). Maar met de kilo’s die ik ben kwijtgeraakt lijk ik steeds kritischer te zijn geworden over mijn lijf.

Hangend lijf

Mijn lijf, mijn lichaam, hoe het eruit ziet… het hangen van ‘alles’. Het is in een badpak zo zichtbaar. Het voelt zo oncomfortabel, het maakt me onzeker. Met kleding aan begin ik steeds meer te wennen aan mijn nieuwe lijf, ondanks dat het verre van perfect is. Lang leven de corrigerend ondergoed. Maar in een badpak is dat toch echt een ander verhaal. 

Vorig jaar heb ik in badpak rondgelopen in de tuin, waar het veilig is en er geen andere ogen zijn dan die van ons gezin. Ik lag heerlijk in het zwembad in de tuin op de warme dagen. Dan genoot ik ervan om op een luchtkussen in het water mijn boek te lezen als de heren nog op school waren. Ik genoot er intens van om samen met ze te ravotten in het water wanneer ze weer thuis waren uit school.

Buikpijn

Maar nu ga ik in een openbaar zwembad zwemmen met de jongens. Ik heb er buikpijn van, ik heb er slecht van geslapen en voel me onrustig. Vandaag is het toch echt zover: er is geen ontkomen aan met twee enthousiaste hyper-mannetjes die voor me staan. Ik trek boven mijn badpak aan en bekijk mijzelf in de spiegel. Ik voel de onzekerheid weer opkomen. 

Het is eigenlijk best gek, want in die ‘dikke jaren’ voelde ik me niet zo kwetsbaar als ik me nu voel. Toen keek ik niet zo vaak en zo kritisch in de spiegel als ik nu doe. In die periode had ik de houding: niets interesseert me en niemand kan me wat maken. Ik zie mijn oude badpak liggen en maak een foto van die twee naast elkaar. Wát een verschil! Even denk ik wat maak ik me druk, even voel ik me trots op wat ik bereikt heb…

De realiteit

Totdat ik weer word teruggeroepen naar de werkelijkheid. Straks loop ik in badpak door een overvol zwembad waar vast iedereen naar mijn uitgezakte lijf kijkt. Ik raak nu echt in paniek en app een vriendin. Zij zegt: “Is het belangrijk wat wie dan ook over jouw lijf denkt? Hoe belangrijk is dat voor jouw zijn, voor jouw bestaan, voor jouw geluk, voor wie je bent?  Zijn wij juist niet allemaal gelijk? Zijn we niet allemaal licht en liefde?”

Bam! Haar woorden zetten met even terug in de realiteit. Ben ik iemand anders doordat ik geen perfect lijf heb? Niet goed genoeg? Gaat het er nu juist niet om dat ik plezier kan maken met de jongens? Ik spreek mezelf moed in en ik ga ervoor. Ik mag zijn! Dit lijf laat zien waar ik vandaan kom en dat ik daar trots op mag zijn. Ik ga voor plezier maken, ik ga voor léven!

Bloot

Als we in het zwembad aankomen is het erg druk. We moeten eerst nog een plekje zoeken om onze spullen neer te zetten. Ik heb mijn t-shirt nog aan over mijn badpak, dat voelt daar rondlopend toch wat comfortabeler. Maar maakt juist dat t-shirt niet dat ik juist méér opval tussen al die in badkleding lopende mensen? We installeren onze spullen, Vinz en Senn willen direct gaan zwemmen.

Omdat er ook twee vriendjes komen zwemmen willen ze eerst hun aqua-ci (gehoorapparaat voor in het zwembad) op, zodat ze die kunnen horen. Het ombouwen van de ‘gewone’ ci naar de aqua ci kost tijd. Ik sta daar in mijn t-shirt, het is goed heet. Ik wil dat ding uit en doe dat ook. Het voelt onwennig, maar eigenlijk helemaal niet zo slecht, stel ik blij vast. Als de ci’s klaar zijn, sleurt Senn me direct mee het zwembad in.

Samen genieten

We zwemmen, we hebben plezier, we springen in en uit het water, gaan door de golven, door de stroming. Ik hoef deze middag geen enkele keer nee te zeggen tegen Vinz en Senn, ik kan en doe alles met wat ze al jaren graag met me hadden willen doen. Deze dag ben ik een genietende, plezier makende, meezwemmende, spelende, stortbaan rennende, moeder die enorm geniet van en met haar kinderen.

We hebben zelf heerlijk gevulde lunchboxjes mee. Ook de vriendjes hebben zelf eten meegenomen. Dat was mijn voorwaarde om samen te gaan zwemmen. Dat we allemaal zelf onze lunch meenemen. Het is een heerlijke dag!

Delen
BLOG 14 Verslaafd aan eten

BLOG 14 Verslaafd aan eten

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Oortjes

Het was een hectische week. Zo’n week waarin er te veel ‘moet’ in te weinig tijd. Wanneer ik naar een afspraak in de stad ga en tussendoor ook nog een belangrijk telefoontje verwacht, neem ik mijn oortjes voor de telefoon mee. In alle drukte vergeet ik om ze vast in te pluggen. Eenmaal op de snelweg gaat mijn telefoon. Verdorie denk ik, die oortjes!

Ik probeer snel de oortjes alsnog in de telefoon te pluggen. Terwijl ik daarmee bezig ben, merk ik dat er een auto naast me gaat rijden. Even later rijdt de auto voor me en zie ik het signaal: ‘politie volgen’…

Rijbewijs

Er gaat van alles door me heen. Natuurlijk baal ik vooral, want ik zie een dure boete aankomen. De agenten spreken me aan op wat ze me zagen doen. Ik leg ze de situatie uit. Ze hebben begrip, maar toch krijg ik een boete, laten ze weten. Of ze mijn rijbewijs mogen zien. Ik overhandig mijn rijbewijs aan één van de agenten. Hij kijkt naar mijn rijbewijs en kijkt naar mij en hij kijkt nog eens…

“Ik vroeg u om úw rijbewijs”, zegt hij ten slotte, terwijl hij mijn rijbewijs weer teruggeeft. “Maar dit ís mijn rijbewijs”,  antwoord ik. Hij kijkt me wat ongelovig aan en overlegt met zijn collega… “Dan bent u wel heel veel veranderd”, aarzelt de agent. Voor ik het weet rollen de tranen uit mijn ogen. Alles wat ik kan uitbrengen is: “Ja, het is voor mij ook wennen dat ik er nu zo uitzie…”

Pijn

De tranen blijven rollen en ik zie dat de agenten ook niet goed weten wat ze ermee aan moeten. Ze spreken hun bewondering uit dat ik er zo goed uitzie. Die opmerking zorgt voor nog meer tranen, ze blijven stromen en ik kan niet meer stoppen met huilen. Er komt zoveel verdriet naar boven. Verdriet over dat veel te dikke lijf, wat me toch ook zo lang veilig heeft gehouden. Achter die muur kon niemand mij raken.

En ook verdriet om die strijd… Ik zie me weer hunkerend voor de koelkast staan. Op zoek naar eten… of eigenlijk was ik niet op zoek naar eten; ik zocht iets om de pijn te stillen die in mij verscholen lag. Iets om de leegte mee te vullen, de gaten die ik voelde van binnen. Alleen eten kon dit allemaal heel even uitzetten. Zodat ik me een moment beter kon voelen, heel even maar. Want meteen daarna kwam het schuldgevoel. 

Verslaafd

“Nancy, het is jouw schuld niet”, zei Matty me laatst, “je bent verslaafd. Verslaafd aan eten. Verslaafd aan koekjes, chips en al die andere rotzooi. Die verslaving is jouw manier om om te gaan met alles wat er mis is gegaan vroeger. Het is belangrijk dat je dat ziet. Dat het geen zwakte is, of een tekortkoming. Want het is niet jouw schuld, maar jij bent wel de enige die hier iets aan kan veranderen…”

Ik was blij geweest met haar woorden, het maakte zoveel duidelijker. Jarenlang had ik mijzelf afgekraakt en uitgescholden. Omdat het me niet lukte om te stoppen met eten. Ik begreep nu pas waarom ik nog steeds van die onweerstaanbare eetbuien heb. En juist op dit moment, hier langs de kant van de weg, voel ik ineens het oneindige verdriet wat onder al dat eten zit. Ik huil en huil, hard en intens.

Afwijzing

Ik voel voor het eerst de pijn en afwijzing van mensen die er voor mij hadden moeten zijn, maar er nooit geweest zijn. En ik voel ook de pijn van alle mensen die me pas zagen staan toen ik af ging vallen. “Wat zie je er goed uit, knap hoor dat je zoveel bent afgevallen…” Zelf vind ik het vooral knap dat ik ondanks alles, mijzelf niet in de steek heb gelaten. Dat ik steeds weer ben opgestaan en dat ik zo mijn best doe om verder te komen.

Ik weet dat ik hier niet zomaar vanaf ben. Dat ik steeds weer, als ik ‘moet eten’, zal moeten onderzoeken wat er werkelijk aan de hand is. Waar de pijn zit in mijzelf. Door mijn tranen heen, zie ik de agenten wegrijden. Ik heb blijkbaar geen bekeuring gekregen. Ik weet even niet wat me meer oplucht… Die bon waar ik onderuit kom of die enorme huilbui, waardoor er voelbaar meer rust en ‘vrede’ is gekomen binnenin mij. 

Delen
BLOG 13 Rommelig eten

BLOG 13 Rommelig eten

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Vakantie

Het is een heerlijke rustige week. Ik hou zo van vakanties, vooral wanneer beide heren thuis zijn. De vakanties houden wij ook zoveel als het kan afsprakenvrij. Op die manier kunnen we de dagen zelf invullen zoals we willen, is er geen tijdsdruk. Door de gehoorbeperking die Vinz en Senn hebben kost school ze veel inspanning en energie. Het is hard werken om als CI-drager alles bij te benen in de ‘horende’ wereld.

Vakanties staan hier in het teken van bijtanken en even in de slowmotion stand. Het is heerlijk weer en we zitten veel buiten in de tuin. Ik voel me altijd zo gezegend met een tuin op het zuiden. Vinz en Senn vinden het leuk om samen ‘duizenden’ te spelen. Vroeger stond er altijd iets lekkers bij. Ze vragen er nu ook om, maar ik heb even geen inspiratie. De worstjes, kaasjes en komkommer hebben ze inmiddels ook wel gezien. 

Nieuwe snacks

Ik vraag Matty of zij ideeën heeft voor meer variatie in makkelijke snacks. Ze komt met noten. Gezond, heerlijk en onmisbaar voor de kinderen, vult ze aan. Dat ik daar helemaal niet aan heb gedacht. Ik was zelf, toen ik begon met deze aanpak, al snel helemaal gestopt met noten. Voor mij bleek dat gevaarlijk ‘dooreetvoedsel’. Net als gebak of brood van amandelmeel. Daar moet ik echt niet aan beginnen.

Ik ben blij met deze nieuwe inspiratie en fiets meteen naar de winkel. Ik neem noten voor ze mee. Als ze weer samen in de tuin gaan duizenden, zet ik wat noten bij ze neer. Ze smullen ervan. Vooral de paranoten zijn favoriet bij beide. Ik merk dat, sinds zij op deze wijze eten, ze veel bewuster eten, ze genieten veel meer van eten als vroeger. 

Bijna jarig!

Vinz is bijna jarig, hij vindt het spannend want het is zijn eerste verjaardag in keto-style. Hij heeft al driftig door de boekjes zitten bladeren en exact aangegeven wat hij graag wilde op zijn verjaardag. Ik ga het druk krijgen die week met koken en bakken als ik alles ‘moet’ gaan maken wat hij heeft gemarkeerd. Samen kijken we er naar en maken we een haalbaar lijstje. Hij wil graag helpen om alles klaar te maken.

Als gezellige snacks hebben we ook rauwkost met dipsaus uit de startgids. Nog een tip van Matty voor een makkelijke snack. We willen glaasjes met wat dipsaus vullen en daar komkommerstengels, paprikareepjes en bleekselderij in te zetten. En verder in ieder geval de feesttaart (lentespecial), botercakejes, hazelnootflikken (kerstspecial) en de rundvleessalade (zomerspecial). We hebben er nu al heel veel zin in!

Oubliehoorn

Als we later langs een gebakkraam komen krijgen de jongens zin in een oubliehoorn met slagroom. “Kun jij die ook maken mam?” Lastige vraag, lastig gerecht. Ik ben er geen voorstander van om alles precies proberen na te maken. En amandelmeel probeer ik te vermijden, uit eigenbelang. Maar ik beloof dat ik mijn best ga doen. Nieuwsgierig als ze zijn willen ze meteen weten wat het is, maar ze moeten nog even wachten.

De volgende dag bak ik voor de lunch de pannenkoeken met mozzarella. Ik bestuif ze met wat poedersuiker (Sukrin Icing) en vul ze ruim met slagroom. De jongens zijn opgetogen en vallen direct aan. Alles valt uit elkaar. Toch vinden ze het heerlijk! Het smaakt naar meer! De volgende ronde snij ik de pannenkoeken eerst door de helft, dat werkt wel iets beter. Het blijft wat rommelig eten, maar ze genieten er enorm van! 

Delen
BLOG 12 – Een ander kind

BLOG 12 – Een ander kind

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood en viel 60 kilo af (lees hier haar verhaal). Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens. Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs schrijft ze over haar eigen reis en over die van haar gezin.

Een andere Senn

Mijn mannen zijn erg tevreden over hun zelfgekozen weekendlunch. Ze smullen van hun heerlijke taart! Al met al zeer geslaagd dus, ondanks dat ik problemen had met het opkloppen van de slagroom. Ik had laatst een gesprek op school, er gebeurt veel bij Senn. “Ik herkende hem bijna niet terug toen ik met hem aan het werken was”, vertelde een juf. 

Ze vertelde dat ze de concentratie die ze bij het werken zag, niet herkende van Senn; hij was zo geconcentreerd en serieus aan het werk. Veranderingen die wij zelf ook merken. Veranderingen aan hem en in hem die de omgeving ook niet onopgemerkt blijven. Zijn het de welbekende ontwikkelingssprongen? Of heeft het anders eten hier toch een grote invloed op? Al snel krijg ik antwoord op deze vraag…

Snoep!

Op woensdagmiddag speelde Senn bij een ander kindje waar hij veel snoep kreeg aangeboden. Het is en blijft een kind dus ja, hij heeft veel gesnoept. Ik merkte het al aan zijn gedrag toen ik hem op ging halen, hij was DRUK!!!! Hij had zelf ook zichtbaar last van zijn eigen gedrag en zat zuchtend naast me in de auto. ‘Mam ik ga dadelijk echt mee Charlie uitlaten, ik heb zóveel energie, ik móet rennen’.

Als ik hem vraag of hij dan niet fijn gespeeld heeft, want van spelen wordt hij vaak wel moe. “Jawel, maar ik heb heel veel snoepjes en chips gegeten, ik denk dat dat mij druk maakt. Ben je nu niet boos op mij mam?” Ik antwoord dat ik niet boos ben en ook niet teleurgesteld.

Boos?

Waarom zou ik boos moeten worden op hem. Omdat hij de verleiding van onbeperkt toegang tot allerlei suikers en andere koolhydraten niet kon weerstaan? Als geen ander weet ik hoe lastig dat is en ook dat als je eenmaal begint, de rem moeilijk te vinden is. De rest van de dag hebben wij een mannetje is huis wat weer extreem druk en onrustig is. Hij heeft geen rust en is té aanwezig maar afwezig tegelijk.

Hij heeft geen geduld om mij goed aan te kijken wanneer ik tegen hem praat, als ik ervoor kies om over te schakelen naar gebarentaal kijkt hij ook niet. De communicatie verloopt op deze manier moeizaam. Wanneer ik hem vraag hoe hij zich voelt, kijkt hij me aan met een diepe zucht: “Mam ik word zó moe van al die energie”. Voor mij een teken om pas op de plaats te maken met hem.

Afschakelen

We kruipen samen op de bank en ik zet zijn favoriete film aan, even samen afschakelen. De spanning in zijn lijfje verdwijnt al snel en hij kan zich wat meer ontspannen. Wanneer ik ’s avonds in bed lig en de dag in mijn hoofd afsluit, realiseer ik me dat mijn vraag; of het een ontwikkelingssprong is of voeding, bij deze is beantwoord. We merken met name bij hem zoveel verschil in zijn ‘zijn’.

Zonder de suikers en koolhydraten is hij scherper, alerter, is er meer concentratie en lijkt hij beter in zijn vel te zitten. Soms lijkt het alsof hij  wakkerder is. Vandaag leek het alsof er een waas was tussen ons tweeën in, waar hij zelf niet doorheen kwam.

Nee zeggen

Wanneer we de volgende ochtend aan het ontbijt zitten, zegt hij opgelucht: “Ik heb mijn energie eruit geslapen!” Fijn, de waas die er gisteren was tussen ons, is verdwenen. Samen kletsen we nog even na over wat er gisteren gebeurde met hem. Dan zegt hij: “Eerst voelde ik me altijd zoals gisteren”.  Hij zegt dat hij dit niet meer wil. Ik geef aan dat hij het heus mag zeggen, als hij geen snoep en zo wil eten. Dat vindt hij wel spannend.

Maar hij voelt nu zelf zo goed het verschil nu, in wat dat eten met hem doet; hij weet zeker dat hij het niet meer wil. We bedenken samen dat hij ook iets mee kan nemen als hij ergens gaat spelen. En dat ik het vooraf kan aangeven bij de ouders of ze er rekening mee kunnen houden en geen snoep, chips en andere dingen aanbieden. Dat vindt hij een fijn idee. 

Paaseitjes

Een paar dagen later komt hij weer zo druk uit school. “Mama, ik heb het weer gedaan…” zegt hij verdrietig. Mijn keel knijpt samen, wat vind ik dit zielig voor hem. Hij vertelt dat er paaseitjes werden uitgedeeld in de klas en dat hij geen nee durfde te zeggen. “Ik vind het gewoon moeilijk.” zegt Senn. Alweer zo herkenbaar. Je wilt mensen niet teleurstellen immers. En je wilt ook niet altijd maar ‘anders zijn’.

Later die middag krijg ik een berichtje van school. “Ik begrijp nu waarom Senn anders eet… hij was DRUK!” Ik spreek af dat ik wat bifiworstjes mee zal geven, zodat er altijd iets ligt voor Senn, als er weer een keer wordt uitgedeeld op school. Senn is dolblij als ik hem vertel over de afspraak. Hij is zichtbaar opgelucht. En ik ben zó trots op hem. Hij doet het toch maar allemaal…

Delen
BLOG 11 – Typisch ‘zondageten’

BLOG 11 – Typisch ‘zondageten’

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood en viel 60 kilo af (lees hier haar verhaal). Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens. Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs schrijft ze over haar eigen reis en over die van haar gezin.

Lekker thuis

In de weekenden ging het ‘vroeger’ vooral om makkelijk en lekkers. Heel veel lekkers. En lekker(s), dat kan nog steeds met koolhydraatarm/keto, alleen dan zonder kant-en-klaar gemak. Tegenwoordig maak ik een pan soep voor het weekend, waar we twee dagen mee kunnen lunchen. Ik maak er dan vaak het pitten/zadenplatbrood bij uit de ontbijt en lunchspecial, zodat ze dat heerlijk in de soep kunnen soppen.

Op zaterdag eten we vaak hamburgers in sla of shoarma. Ze vinden dit beide heerlijk en genieten daar enorm van. Dat is nu een beetje het nieuwe ‘weekendeten’. Op zondag kook ik op de manier zoals ik de rest van de week kook: volwaardig en met ruim groentes.

Lusten we niet

Zo hadden we afgelopen zondag de gebakken boerenkool uit de eenpanspecial. Toen ik het op tafel zette, haalde ze beiden hun neusje al op. Ze hadden er geen zin in. Ze gingen, zoals broers dat doen, samen de discussie aan met mij. “Lusten we niet”, “Vind ik niet lekker”, “En wat is dit wat er tussen zit?” Ik hou van deze momenten. Ze hoeven niet altijd lief, braaf en meegaand te zijn.

Ik vind het genieten om te zien hoe bij ieder van hun het eigen karakter tot uiting komt. Senn geeft het dan al snel op en gaat gewoon eten, Vinz daarentegen is wat dwarser. Wanneer ze iets echt niet lusten hoeven ze het niet te eten, maar ik weet dat ze boerenkool en alle andere ingrediënten die erin zit lusten.  Ze hadden alleen liever wat anders gehad. Vinz eet uiteindelijk met moeite een paar happen…

Zonde om weg te gooien

Er blijft een halfvolle pan met eten over. Zo zonde om weg te gooien. En dat ga ik dan ook niet doen. Ik roer een paar eieren door het restant van de stamppot en bak hier omeletten van in veel roomboter. Ik snijd de omeletten in de vorm van pizzastukken, dat ziet er ook wat aantrekkelijker uit. De volgende ochtend willen de jongens alvast even zien wat ze meekrijgen in hun lunchtrommel. “Oh yes, pizza-ei,” roept Vinz opgetogen.

Pizza-ei

Hij smult al bij de gedachte dat dit zijn lunch is. Ik heb stiekem pret. ’s Middags als ze uit school komen, vraagt nota bene Vinz direct of er nog pizza-ei is terwijl hij de koelkast al opentrekt. “Er is nog genoeg! Mag ik nu ook een klein stukje?” En zo zitten ze beiden na school op de bank met nog een stukje pizza-ei. Ik merk op dat ik zie dat ze het wel erg lekker vinden. ‘Ja dit is écht goed!’ zegt Vinz blij.

“Maak je het nog een keer als het op is?” Vraag Senn. “Wat zit er eigenlijk allemaal in? “Wil Vinz weten. Wanneer ik vertel dat het avondeten van gisteren erin zit, betrekt zijn snoetje wel een beetje, hij denkt even na. “Op deze manier vind ik het wel lekker” besluit hij. Ik vraag ze wat er gisteren nu was tijdens het avondeten. Beiden geven aan dat het geen ‘zondageten’ was. Want dat hoort speciaal te zijn en éxtra lekker.

Zondageten

Ik leg uit waarom we op zondag voortaan ook ‘gewone maaltijden’ eten. Maar op hetzelfde moment realiseer ik me dat er iets niet klopt. Hoezo ga ik ervan uit dat alleen ‘gewone maaltijden’ gezond zijn? Misschien is dat toch een ingesleten iets van vroeger wat ik nu los mag laten. Ik mag hier best veel creatiever mee omgaan. En niet alleen met het avondeten, maar misschien ook wel met de lunch.

Ik ben bijvoorbeeld dol op de aardbeienbrokken uit de vastenspecial. Dat is natuurlijk ook een prima maaltijd, maar zo voelt dat voor mij nog niet. Net als de auberginefrieten bijvoorbeeld, waar iedereen hier dol op is. Zoiets voelt voor mij toch nog als ‘zondigen’ blijkbaar en niet als écht volwaardig eten. Terwijl het dat natuurlijk wel is. Het is puur en echt eten en géén vulling zonder voedingswaarde, zoals we vroeger aten.

Samen koken

Ik deel mijn nieuwe inzicht met de jongens. Uiteraard zijn ze het helemaal met mij eens. Ze zien het helemaal zitten: lunchen met ‘maaltijdijs’. Ze hebben er zin in om samen ons nieuwe ‘zondageten’ te gaan ontdekken en we spreken af dat ze om de beurt elke week gaan helpen kiezen uit de boekjes. “Mogen we dan ook helpen met koken op zondag?” vragen ze. “Dat lijkt mij erg gezellig,” antwoord ik. 

Misschien toch een beetje bang dat ik me weer bedenk, duiken de jongens al direct in de boeken. Al snel hebben ze een flinke lijst met zondageten voor mij klaarliggen. Volgend weekend gaan we lunchen met de verwentaart zie ik. En gelijk hebben ze. Wat voelt het goed om dat ‘krampachtige idee’ over wat ‘hoort’ met eten, nog meer los te mogen laten. Ik kijk nu al uit naar die taart, wat een feest! 

Delen
Cardioloog twijfelt aan cholesterolverhaal

Cardioloog twijfelt aan cholesterolverhaal

Steeds meer artsen ontdekken de kracht van gezond koolhydraatarm/keto. Zo ook dokter Marc Waskowsky, cardioloog in het Isala ziekenhuis te Zwolle. Tegenwoordig adviseert hij zijn patiënten op de hartpoli om de koolhydraten drastisch te gaan minderen, in plaats van dat hij (meer) medicatie voorschrijft. Wij wilden hier natuurlijk graag meer over weten en gingen met dokter Waskowsky in gesprek. 

Pillen werken blijkbaar niet 

Twee jaar geleden, begin 2020, ontdekte Waskowsky dat cholesterol in de praktijk eigenlijk helemaal niet zo’n goede voorspeller is van hartproblemen. Dat besef kwam niet zomaar uit de lucht vallen: een kritisch artikel waarin werd beweerd dat cholesterol niet de oorzaak is van hart- en vaatziektes, maakte hem nieuwsgierig. De wetenschappelijke onderbouwing in het artikel klopte. Stel dat die bewering echt waar was? 

Hij ging met andere ogen naar de praktijk kijken: “Op de hartrevalidatie zie ik dagelijks mensen die een hartinfarct hebben gehad, maar zij hebben beslist niet allemaal een veel te hoog cholesterol. We zien ook niet dat mensen die cholesterolverlagers slikken gezonder worden, hoeveel pillen ze ook slikken. De standaard behandeling werkte dus blijkbaar niet. Maar waarom niet eigenlijk?”

De olifant in de kamer

In zijn zoektocht ontdekte hij al snel dat insulineresistentie in feite de ‘olifant in de kamer’ is: “Ik ontdekte dat hoge bloedsuikers door insulineresistentie een belangrijke rol speelt bij het ontstaan van allerlei ziektes. Niet alleen bij diabetes, maar ook bij hoge bloeddruk, overgewicht én hartproblemen. Insulineresistentie leren wij artsen wel over, maar niet als zijnde zo’n belangrijk ‘centraal thema’.”

“Als het over hartgezondheid gaat, gaat het altijd over vet en cholesterol als oorzaak”, vertelt Waskowsky: “Je leert wel dat leefstijl aan de basis ligt van hart- en vaatproblemen, maar in de praktijk gaat het vooral over medicijnen voorschrijven. En nauwelijks over afvallen, meer bewegen, beter slapen of voeding. Terwijl de oplossing hem niet zit in pillen slikken, maar in leefstijl en dan met name minder koolhydraten eten.” 

Pasta en pannenkoeken

Hij was vastbesloten het anders aan te gaan pakken in de praktijk, maar wilde eerst onderzoeken hoe hij er zelf voorstaat qua leefstijl. Naast een stappenteller en een slaap- en stressmeter gebruikte hij een continue glucosemeter, om te zien wat zijn voedingspatroon met zijn bloedsuikers deed. Zo ontdekte hij dat zijn bloedsuikers meerdere malen op een dag veel te hoog waren. “Daar schrok ik wel wakker van”.

Hij at helemaal niet zo gezond als hij dacht: “Ik bleek dagelijks al snel aan de 300 gram koolhydraten te zitten. Bij ons thuis staat regelmatig pasta en pannenkoeken op het menu, zoals dat gaat in een gezin met jonge kinderen. Eten waar bij je na een uur weer honger hebt.” Hij besloot drastisch te minderen met koolhydraten. “Ik merkte al direct verschil in hongergevoel en verzadiging. Mijn leven draaide niet meer om eten.”

Nog opmerkelijker was het verschil qua fitheid en alertheid. “Normaal had ik toch wel dat ik op mijn werk halverwege de ochtend een beetje ‘inzakte’ zeg maar en dat was er niet meer. Mijn energie nam toe en mijn focus werd scherper. Dat ‘zelfonderzoek’ heeft mij veel inzichten gegeven. En zo kwam ik uiteindelijk bij koolhydraatarm/keto eten als tegenhanger van medicatie, om weer gezonder te worden.” 

Het gaat niet meer over cholesterol

Zijn aanpak op de hartrevalidatie ziet er nu anders uit. “Ik vraag nu standaard een insulineresistentie-onderzoek aan. Dat wordt niet vaak gedaan, maar insulineresistentie is voor mij leidend en niet het cholesterol. Cholesterol is het laatste waar ik eventueel naar kijk. Ik draai het nu dus om. En wat me opvalt: mensen willen helemaal geen pillen, net als ik. Mensen willen zelf iets doen!”

Hij laat mensen zien wat de werkelijke oorzaak is van veel gezondheidsproblemen: “Ik heb het nu met name over het alternatief voor pillen en over leefstijl en wat zij zélf kunnen doen om gezonder te worden. Het afgelopen jaar heb ik gezien dat mensen enorm veel kunnen bereiken als ze gemotiveerd zijn om echt iets te veranderen. Veel mensen hebben al genoeg aan een duwtje in de goede richting en kunnen dan zelf op pad.”

Waskovsky herinnert zich zijn eerste ‘succesverhaal’: een man van begin 60 met overgewicht, diabetes 2, te hoge bloeddruk en al meerdere beroertes achter de rug. Na uitleg over zijn insulineresistentie, de oorzaak en de oplossing, is de man zelf aan de slag gegaan. Een jaar later slikte hij nog maar één van de acht pillen, alleen nog een bloedverdunner, ‘voor de zekerheid’. Hij had geen aantoonbare ziektes meer.  

Hoog cholesterol is geen ziekte

Hij verbaast zich meer en meer over de angst voor een hoog cholesterol: “Er zijn legio mensen die pillen slikken en daar niets aan hebben. Ik zie mensen die statines slikken omdat hun cholesterol te hoog is, maar ze zijn niet ziek. Ik vraag me dan af: waar is de ziekte die je aan het behandelen ben? Als er geen ziekte is, dan zijn pillen toch overbodig?”

En de richtlijnen dan? “In de richtlijnen staat één regel over leefstijl (meer bewegen en minder eten) en vervolgens gaat het vooral over pillen. Ik vind dat er meer aandacht zou moeten zijn voor leefstijl, omdat daar de échte kansen liggen voor de patiënt. Ik zeg vaak: je kunt pillen kunnen slikken, maar het is de vraag of het je ook beter maakt. Pillen hebben bovendien mogelijk bijwerkingen, iets wat je ook niet wilt.”

Zelf het verschil maken

In plaats van pillen geeft hij mensen liever de tools om de leefstijl te verbeteren, daarbij adviseert hij ook om drastisch te minderen met koolhydraten. “Sommige patiënten worden erg gemotiveerd door de getallen en feiten. Ze gaan daar zelf mee aan de slag. Er zijn ook mensen die zenuwachtig worden van al die getallen. Die raken daarvan in de knoop. Zij willen gewoon een plan van wat ze moeten doen.”

Hij verwijst mensen daarom regelmatig naar de site van TheNewFood en de boekjes. “Via een patiënt kwam ik op het spoor van TheNewFood. Hij was samen met zijn vrouw meer dan 30 kilo afgevallen door de weekmenu’s te volgen en erg enthousiast over deze lekkere en makkelijke aanpak. En zij zijn niet de enige. De boekjes zijn ideaal voor mensen die graag willen starten, maar niet heel veel willen lezen en puzzelen!”

Niet alles wat kan dat hoeft

Nu hij met een andere blik naar de oorzaak van veel chronische ziektes kijkt, wordt hij steeds kritischer: “Niet alles wat kan is ook werkelijk de beste oplossing. Kijk naar diabetes: je kunt steeds meer pillen nemen, of insuline spuiten of weer nieuwere medicatie gaan gebruiken. Maar wat als je er nou gewoon niet steeds koolhydraten ‘in stopt’? Dan hoef je die koolhydraten er ook niet uit te halen met medicijnen.”

Je leefstijl omgooien is niet altijd makkelijk, geeft hij toe. Sommige patiënten willen wel, maar haken onderweg toch af. “Mensen krijgen veel tegenstrijdige boodschappen over cholesterol en wat gezond is. Vaak vragen anderen ‘waar ze nu mee bezig zijn’. Soms zijn er meerdere behandelaars en niet allemaal staan ze hier achter. Dat soort dingen maakt mensen onzeker, ik probeer ze dan toch dat vertrouwen te geven.”

Het gaat niet meer alleen over pillen

Niet iedere patiënt maakt makkelijk die omslag. Met name als er sprake is van een suikerverslaving dan is er echt meer nodig dan alleen maar een goed advies. “Als cardioloog ben ik hier niet voor opgeleid. Je kunt ook zo makkelijk aan je ‘drugs’ (suiker en ander koolhydraatrijk eten) komen. Dat verslavingsaspect is lastig. Ik denk dat mensen daar meer ondersteuning bij nodig hebben dan ik ze kan bieden.”

Soms is het dus nog wel een zoektocht hoe hij mensen het beste kan helpen. Maar dat het nu niet meer alleen gaat over meer pillen, maar vooral over meer gezondheid, en dat dat vaak ook echt wat oplevert, dat maakt zijn werk een stuk leuker. “Ik merk dat ik nu toch al vaak het verschil kan maken. En dat is toch waarom ik arts ben geworden.” 

Wil jij ook starten met deze aanpak?

Je kunt op een gezonde en effectieve manier starten met de koolhydraatarme/keto aanpak, door de weekmenu’s in de STARTGIDS te volgen. Al binnen enkele weken zul je merken dat je je heel veel beter en energieker gaat voelen, je al veel gewicht kwijt bent en allerlei kwalen verminderen. Ook je bloeddruk normaliseert vrijwel altijd weer, al kan dat soms wat langer duren.

HEB JE DIABETES 2? Lees eerst onze informatie over starten met diabetes 2, je kunt niet altijd zomaar starten. En hier kun je een ‘uitlegbrief’ downloaden voor je behandelaar, voor als deze vragen heeft over deze aanpak.

ANDERE GEZONDHEIDSPROBLEMEN? Misschien heb je aanvullende informatie nodig voordat je gaat starten. Kijk voor je start op deze pagina.

BOEKEN Koolhydraatarm/keto eten 

Succesvolle praktische aanpak met makkelijke koolhydraatarme/KETO menu’s en heerlijke recepten voor elke dag.

BRONNEN BIJ DIT ARTIKEL
https://www.dietdoctor.com/dr-ted-naiman-treating-patients-low-carb-20-years
https://www.burnfatnotsugar.com/About.html

Delen
BLOG 10 – Een uitdagende missie

BLOG 10 – Een uitdagende missie

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood en viel 60 kilo af (lees hier haar verhaal). Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens. Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Op missie

We zijn met een missie op pad in de supermarkt. Maar de jongens lijken dat even te zijn vergeten. Ze worden helemaal in beslag genomen door de rijen vol chips, snoep, koek en frisdrank. Opgewonden lopen ze langs de schappen, joelend en vol verlangen… “Dit hebben we al lang niet meer gehad, zullen we dit kopen?”, vragen ze steeds, zakken snoep en chips voor mijn neus zwaaiend. 

Het zweet breekt mij uit met deze twee losgeslagen jongens in de winkel. Ik vraag me af wat ik mijzelf aandoe. Even overweeg ik zelfs de winkel uit te rennen met ze, maar dan zucht ik een paar keer diep en herpak ik mijzelf. Ik realiseer me wat er gebeurt. Ik had het kunnen weten. Als ze al die suikers en koolhydraten zien dan missen ze het. Alles in hen roept om die ‘koolhydratenkick’.

Verleidingen

Hoe vaak heb ik mijzelf wel niet in bedwang moeten houden in de supermarkt. Mijzelf vermanend toesprekend, om alleen maar te kopen wat ik nodig had en niet meer. Om me niet in de verleiding te laten brengen. Natuurlijk hebben zij dat ook. Nu ik me dit realiseer, word ik rustig. Ik roep de jongens bij me en vraag ze waarom we in de supermarkt zijn. Teleurgesteld kijken ze me aan. “Voor onze missie.”, zegt Vinz.

“Klopt, pak jullie briefje erbij en ga op zoek naar de vervanging voor de soepstengels met smeerkaas.” Vinz probeert me nog om te kopen: “Als we dat doen, mogen we daarna dan een snoepje uitzoeken?” Ik reageer hier niet op en ze laten het los. 

De beste keuze

Ze gaan op zoek naar de spullen die ze nodig hebben. De stokjesvervanger is zo gevonden, maar de smeerkaas is een ander verhaal. Zoveel verschillende soorten met een groot verschil aan koolhydraten. Na ze allemaal uitvoerig bestudeerd te hebben komen ze trots met één bakje aanlopen. “Dit is de beste!” Het klopt, wat doen ze dit goed!

Bijna bij de kassa komt Senn op het idee om in het park vlakbij wat te gaan drinken. Wat een leuk idee, het is ook best lekker weer. “Zal ik drie flesjes water pakken?” vraagt Senn. Ik ben onder de indruk dat hij niet vraagt om frisdrank en stel voor dat we ook bifiworstjes meenemen. Even later komt hij trots terug met het water en bifiworstjes. De zakken snoep en chips lijken te zijn vergeten.

Druk in je hoofd

Even later zitten we in het park en hebben we het nog even over wat er gebeurde toen we in de supermarkt kwamen. Vinz geeft aan: “Toen ik al dat lekkers zag brak het zweet mij uit.” Senn vult aan: “Ik werd er vooral heel druk door in mijn hoofd.” Ik vertel dat ik dat ook had in het begin en dat het steeds makkelijker is geworden. Maar ik wil eerlijk zijn en voeg er aan toe dat ik het soms nog moeilijk vind, vooral als ik gestrest ben.

Samen komen de heren tot de conclusie dat een supermarkt eigenlijk maar raar is. Er ligt zoveel wat je niet nodig hebt, de winkel zou zeker de helft kleiner zijn als ze dat allemaal weg zouden laten. Een ‘keto-winkel’ zou ideaal zijn en dan kost boodschappen doen ook minder tijd.

Smullen

De volgende dag als ze uit school komen staat de smeerkaas met ‘stokjes’ van komkommer op ze te wachten. Ze genieten ervan en vinden het een goed alternatief. Samen besluiten ze een lijstje te gaan maken met dingen die ze nog meer willen vervangen; hier gaan we later in de week samen naar kijken. Het plan is om dan ook vaker op missie te gaan in de supermarkt. Ik moet wel even slikken bij die gedachte 😉

Delen
BLOG 9 – Gezond leren koken

BLOG 9 – Gezond leren koken

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood en viel 60 kilo af (lees hier haar verhaal). Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens. Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Lekker thuis

Het is woensdagmiddag. Als de jongens thuiskomen uit school hebben ze beiden niet met andere kinderen afgesproken, ze blijven lekker thuis. Heerlijk vind ik dat!  Wanneer we klaar zijn met de lunch (alweer de tosti’s) en we samen alles hebben opgeruimd, gaan ze ieder hun ‘ding’ doen. Senn wil hij tekenen, en vraagt of hij er muziek bij aan mag zetten? Ik vind het prima. 

Vinz kiest ervoor om naar de zolder te verdwijnen, want hij wil ook muziek luisteren. De muziek die Senn leuk vind, vind Vinz niks aan. Hij gaat boven met de Playmobil spelen, met zijn eigen muziek op de achtergrond.

Rust 

Senn zit de hele middag te tekenen met zijn muziekje op de achtergrond. Normaal had hij er vaak de rust niet voor om stil te zitten. Er lijkt nu een soort kalmte te zijn in Senn. Ik kan het niet goed benoemen en ik weet ook niet of ik het zie omdat ik zo graag effect wíl zien van het anders eten. Een vriendin die even langskomt, ziet het ook: “Wat is jullie Senn rustig”. Het is alsof de onrust die zo vaak in zijn lijfje zit, gekalmeerd is.

Ik ben best opgetogen hierover. Dit was immers één van de redenen waarom ik de jongens wilde meenemen in dit avontuur! Zij hebben ook zoveel te winnen… Wanneer ik ga beginnen begin met het avondeten realiseer ik me dat ze beiden niet eens om iets lekkers hebben gevraagd. Het voelt een beetje onwennig. Maar dan denk ik aan de eetrust die ik nu zelf ervaar, zouden zij die nu ook zo ervaren?

Echt lekkere spruiten

Als ik bezig ben de spruiten met rookworst uit de eenpanspecial te maken, komen de jongens kijken.  Vinz haalt direct zijn neus op: “Ik lust geen spruiten en jij ook niet”, laat hij mij ietwat beledigd weten. “Klopt, maar veel mensen vinden het op deze manier wél lekker las ik. Ik dacht we gaan het gewoon proberen”. Hij haalt z’n schouders op en sjokt wat geïrriteerd weg. Wanneer we aan tafel zitten kijkt Dave ook wat raar.

“Jij en Vinz lusten toch geen spruiten?” Vinz haakt er (nog altijd wat geërgerd) op in: “Mama denkt dat we het op deze manier wel lekker vinden.” Hij begint met 5 spruitjes en even later schept hij nog een keer op. “Mam ik vind spruiten nu écht lekker!” Dat vind ik zelf ook eigenlijk. Ik antwoord: “Vinz, nu lusten we samen voortaan spruiten”. Senn is helemaal in zijn nopjes bij de gedachte dat we nu vaker spruiten gaan eten. 

Leren koken

In het weekend wil Senn leren koken! Maar niet zomaar koken; hij wil gezond leren koken. Zodat hij later ook zijn kinderen gezonde dingen voor kan zetten. Hij geeft aan dat hij graag een omelet wil maken met spek en kaas. Ik vind het een prima plan en samen gaan we aan de slag. Of ja eigenlijk Senn, ik sta erbij voor de aanwijzingen en om te kijken of alles goed gaat. Het blijkt toch niet zo makkelijk te zijn om eieren te breken.

Voor Senn het in de gaten heeft ligt er een hoop schil tussen het ei in de schaal. Voorzichtig probeer ik het met een lepeltje er tussenuit te halen, maar het is zoveel dat het niet werkt. Ik zet het aan de kant en we gaan een volgende poging doen. Ik doe het eerst voor, daarna doet hij het geconcentreerd na. Hij glundert als hij ziet dat het hem nu wel lukt. Vol overgave en concentratie is hij bezig. Trots op elke stap die hij zet.

Lekkerder dan van mama

Het resultaat is een lekkere lunch voor beide heren. Vinz benadrukt nog even dat Senn dit veel lekkerder kan maken dan mama. De heren genieten van hun lunch en ondertussen babbelen we over het nieuwe eten. Het gaat allemaal veel gemakkelijk dan ze hadden verwacht. Maar er is één ding wat ze erg missen en dat komt steeds weer terug: die bakjes met smeerkaas en kleine soepstengels erbij, die aten ze zo graag.

We bedenken samen hoe we dit zouden kunnen vervangen. Voor Vinz en Senn de uitdaging om hier zelf mee aan de slag te gaan en dat wat ze nodig hebben zelf te gaan kopen. We doen onze jassen aan en gaan op weg naar de supermarkt, de heren met een duidelijke ‘missie’.

Delen
BLOG 8 – Heerlijke tosti!

BLOG 8 – Heerlijke tosti!

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood en viel 60 kilo af (lees hier haar verhaal). Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens. Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Nog meer samen

Week twee alweer van onze gezamenlijke ketoreis. Wat gaat de tijd toch snel. Ik betrapte mijzelf er vorige week op dat ik toch veel alleen heb gedaan. Ik heb zelf vrijwel alle keuzes gemaakt over wat er op het menu stond. Vooral omdat het sneller ging en ik zelf wilde wennen aan het nieuwe ritme. Maar deze week wil ik de jongens er meer bij betrekken.

Zo leren zij weer bij en hebben ze ook het gevoel dat ze regie hebben over wat ze eten. Nieuwe week, nieuwe kansen, nieuwe inzichten. Ik maak de afspraak met ze dat we samen gaan kijken wat ze volgende week mee naar school willen. De jongens hebben er echt zin in!

De opmerkingen over de inhoud van de lunchboxen zijn de afgelopen week steeds verder afgenomen. Nu gaat het soms nog over de tussendoortjes, want dat moet fruit zijn. Het zijn dan klasgenootjes die hier opmerkingen over maken. Senn heeft al een prima standaard antwoord gevonden: “Dit is veel lekkerder”. De jongens zijn nog steeds super enthousiast!

Alternatieven

Wanneer we samen aan tafel zitten om het plan voor de komende week te maken, merk ik hoe fijn het is om ze er daadwerkelijk actief bij te betrekken. Ze mogen dingen aangeven en dan gaan we samen kijken of dit past binnen deze aanpak en als het niet past zoeken we samen een goed alternatief. Ze denken goed mee, noemen dingen op die ze lekker vinden. 

Veel dingen die eerst heel gewoon waren, passen nu niet meer in het menu. Samen zoeken we naar alternatieven waar we ons allemaal goed bij voelen. Zo willen ze beide heel graag een tosti op woensdagmiddag. Ik geef aan dat wit brood niet past binnen deze leefstijl. Maar waarom niet?

Tosti

We nemen de tablet erbij en zoeken op hoeveel koolhydraten er in 1 snee wit brood zit, google vertelt ons dat dit 21 gram is. Ze schrikken ervan en stellen direct de vraag:  “waarom zitten daar zoveel koolhydraten in?” Wanneer ik vertel dat dit voornamelijk door het zetmeel komt wat erin zit en dit in glucose wordt omgezet, haakt Senn op mij in en zegt: “Dan wordt ons lichaam overbelast”.

Ik reken hem goed en ik zie dat ze tevreden zijn met deze uitleg. Ik pak de startgids deel 2 erbij en laat de tosti zien die erin staat. Senn smult al bij het zien van de foto, Vinz reageert op zijn manier: “Dat ziet er ook wel oké uit”. We besluiten samen dat dit de tosti voor woensdagmiddag gaat worden. We noteren het snel op ons lijstje.

Het mag makkelijker…

Over vrijdagmiddag zijn ze het direct samen eens. Het wordt een smulplank! Senn somt op wat hij er graag op wil hebben liggen: “Paprika met roomkaas, worstjes, kaas en de kaas met pitjes erin”. Vinz vult hem mooi aan: “Ik wil gevulde eieren en scones”. We noteren het op het lijst erbij. De jongens willen ook graag gehaktballetjes en kipspiesjes mee naar school.

Het zijn échte vleeseters en genieten daar enorm van. Ik besluit om wat meer te maken en mijn ideaal beeld over vers los te laten. Ik kan ook porties in het voren maken en een deel invriezen. Dat is toch ook ergens wel heel gemakkelijk, als het zo voor het grijpen is.  Wellicht komt er ook nog wel een tijd dat ik wraps, omelet en pannenkoeken ga invriezen. Voor we het weten is ons plan voor de komende week klaar.

Eerst proeven

Ik heb bewust de keus gemaakt om ze alleen voor het ontbijt, tussendoortje op school en de lunch mee te laten beslissen. Zelf kies ik de avondmaaltijden uit. Dit omdat ze nogal eens snel kunnen zeggen dat ze iets niet lusten, zonder het geproefd te hebben. Dat vind ik jammer. Ze kunnen eerst dus beter niet weten wat er inzit, laat ze maar eerst ervaren en proeven. Maar al met al zijn ze verbazingwekkend meegaand.

Ik had meer discussie over snoepjes, chips en friet verwacht. Ik merk dat het samen zoeken naar alternatieven en hen daar deels regie in geven, écht werkt. Ze ontdekken steeds meer wat ze ook ‘mogen’ eten en zien daardoor dat er zoveel meer lekkers is als chips en snoep. Ze lijken nóg meer te genieten nu we echt samen kiezen. Die tosti woensdag was een hit en ‘moest’ ook meteen de donderdag mee als lunch.

Delen
BLOG 7 – Frika’s op school

BLOG 7 – Frika’s op school

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood en viel 60 kilo af (lees hier haar verhaal). Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens. Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Ontdekkingstocht

Wie zou twee jaar geleden gedacht hebben dat wij als gezin helemaal anders zouden gaan eten. Of überhaupt dat mijn leven (en lijf) er zo anders uit zou zien. Ik geniet er zo van om dit samen te doen en het voelt echt als een ware ontdekkingstocht die we samen aan het maken zijn. Het was een goede eerste week. Vinz en Senn vonden de lunches die ze mee kregen naar school krijgen vele malen lekkerder dan daarvoor.

Wat ze wel lastig vonden waren de opmerkingen van anderen. Ze kunnen beiden goed voor zichzelf opkomen, al gaat Vinz dat iets makkelijker af dan Senn. Onze Senn weet toch minder goed hoe hij moet reageren of wat hij moet zeggen. Hij vindt het ook al snel irritant al die opmerkingen.

Ruilhandel

In ieder geval hadden ze genoeg aandacht de afgelopen week. De reacties van de andere kinderen liepen uiteen. Er was kritiek in de trant van:  ‘zoiets mag je niet mee naar school nemen’, maar ook jaloezie. Kinderen die aangaven dat zij dat ook wel in hun boterhamtrommel zouden willen hebben. Vooral toen de jongens een bockworst erin hadden.

Senn werd zelfs gevraagd of hij zijn bockworst wilde ruilen tegen een koekje. Heel trots vertelde hij mij later dat hij dit niet heeft gedaan, ook omdat hij de bockworst zoveel lekkerder vindt dan een koekje! 

Schoolbeleid

Ook een leerkracht liet van zich horen. Eén van de jongens kwam thuis met het verhaal dat de juf een opmerking over de inhoud van de lunchtrommel had gemaakt. Dit zou niet in het schoolbeleid passen. Blijkbaar zijn koekjes, reepjes en suikerwater in de vorm van sapjes, wel verstandige keuzes. Ik had hier natuurlijk al op gerekend en mijn antwoord is heel simpel: deze discussie ga ik niet aan.

Ze hebben zelf gezien wat voor transformatie ik heb doorgemaakt en hoe ik dat heb gedaan. Ik weet wat ik doe. Ik weet nu veel beter wat gezond is en dit is, voor ons als gezin, het nieuwe normaal. Dat zou het voor iedereen moeten zijn. Ik vraag aan de jongens wat onze reactie wordt op het commentaar van de leerkracht. Gaan we stoppen? Of worden het morgen frika’s? “FRIKA’S!”, roepen de jongens in koor.

Frika’s als antwoord

En zo ging ik diezelfde avonds nog naar de winkel om spullen te halen voor de frika’sDe heren waren de volgende ochtend blij verrast en zo enthousiast toen ze zagen dat ze écht frika’s mee naar school kregen! “Wow wij krijgen gewoon frikandellen mee naar school!” Beide lachend en met glunderende ogen. Toen ze die middag thuiskwamen uit school waren ze dan ook vol verhalen. Ze hadden met trots gegeten van hun frika’s.

Eén kindje had mogen proeven en hij vond het lekkerder dan echte frikandellen. De kinderen stelden vragen en werden nieuwsgierig naar ‘hoe dat dan zit met dat gezonde eten’. Ik heb het hier al uitgebreid over gehad met de jongens. Dat deze manier van eten voor veel mensen onbekend is. Dat was het voor ons ook. Wij zouden ‘vroeger’ ook bedenkelijk gekeken hebben als iemand met zo’n trommel op school kwam.

Praten over gezonde voeding

Genoeg kansen de afgelopen week om het gesprek over voeding aan te gaan. Vinz wil dat maar al te graag, al merkt hij wel dat het lastig is. Er ontstond een discussie in de klas over voeding. Vinz zei dat vet gezond is, maar het merendeel van de kinderen vond dat vet ongezond is. Zuchtend kwam hij uit school en zei: “mam als de spreekbeurten eraan komen wil ik het over keto eten doen en over koolhydraten”.

Hij gaat er echt helemaal voor onze Vinz, wie had dat gedacht.  Juist Vinz, die er toch best wel tegenop zag. Na de frika-actie vroeg hij strijdlustig: “Wat als we weer een opmerking krijgen, mogen we dan pannenkoek met aardbeien en slagroom mee?” Er zijn ook ineens dingen die hij nu wel lust en eerder niet: een wonder! Paprika en tomaat wilde hij nooit, nu eet hij ze smakelijk op en vertelt zelfs dat hij het best wel lekker vind.

Stap voor stap?

Op woensdag willen ze toch een snoepje of koekje. Ze weten ook waarom: “We zouden het stap voor stap doen toch?” Ze hebben gelijk en ik geef ze wat snoep. Maar vrijdagavond, als ze normaal een bakje chips kregen, geven ze aan dat het niet hoeft. Ze genieten beiden van een spiesje met kaas, worst, tomaat en komkommer.

En zaterdagavond is standaard onze filmavond. In plaats van een bakje met snoepjes had ik nu een plankje gemaakt met gehaktballetjes, gevulde eieren en wat noten. De noten vinden ze wennen, maar wel lekker, misschien ook omdat er niks anders was 😉.

Milkshakes

De voetbaltraining van Senn vond ik een uitdaging. Na het voetballen heeft dat mannetje HONGER! Ik kreeg zelf niet bedacht hoe ik dit kon opvangen en besloot Matty te vragen om even mee te denken. Ze stelde voor een smoothie te maken uit de ontbijt&lunch special. Inderdaad een simpele praktische oplossing. Vinz wilde natuurlijk ook proeven en zo zaten ze beide op de bank met hun smoothie. 

Ze waren er enthousiast over “het lijkt wel op een milkshake” zei Vinz enthousiast. “Wil je die vaker maken mam!” vroeg Senn. Al met al een geslaagde eerste week. Volgende week wil ik nog iets anders aanpakken. De eerste week heb ik vooral zelf het menu van de dag bepaald, met af en toe wat input van de heren. Vanaf nu wil ik de jongens daar nog actiever bij gaan betrekken.

Delen
BLOG 6 – De eerste dag

BLOG 6 – De eerste dag

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood en viel 60 kilo af (lees hier haar verhaal). Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens. Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Het gaat gebeuren

We gaan het doen. Het voelt nog steeds goed. Maar ik vind het ook spannend. Allerlei gedachtes gaan rond in mijn hoofd; wat ga ik ze meegeven naar school, wat gaan ze ontbijten, welke boodschappen moet ik halen, hoe pak ik het aan. Wat ga ik kiezen? Ik kan zoveel lekkere en leuke dingen bedenken om ze mee te geven naar school: er schieten ook steeds weer nieuwe ideeën door mijn hoofd. Hoe krijg ik hier lijn in?

Nu het alleen in mijn hoofd zit lijkt het allemaal zoveel meer en groter dan het werkelijk is. Ik moet gaan ordenen! Het moet uit mijn hoofd en op papier, dan wordt het tastbaar. Ik maak in Word een schema dat ik voor elke dag kan invullen. Het geeft meteen rust. Omdat ik van het ‘vers’ ben wordt het ook iets vroeger opstaan, ik wil het graag op de dag zelf klaarmaken. Ik merk dat ik het zelf spannender vind als Vinz en Senn.

Tot nu toe gaan ze er best relaxed mee om, zelfs voor Vinz lijkt het niet zo groot te zijn als wat ik dacht. Hij gaat er op een fijne manier in mee.  Wel bespreek ik met ze wat ze als antwoord kunnen geven mochten ze vragen krijgen. Ze kunnen vertellen dat ze minder koolhydraten gaan eten omdat we dit samen gezonder vinden, kort maar krachtig. Zelf maken ze zich overigens niet zoveel zorgen over eventuele reacties.

Lunchboxen

Wanneer ik naar mijn ingevulde schema kijk besef ik dat de huidige lunchboxen niet geschikt zijn. Ook hebben ze een goede drinkfles nodig. Het aanbod in de winkel valt tegen; bijna alles is uitverkocht. Nou ja, ze hebben wel een mooie lunchbox, maar alleen niet de juiste kleur. Met een roze exemplaar maak ik mijn kinderen niet blij. Jammer. Geheel tegen mijn principes in bestel ik ze uiteindelijk online.

Ik kies deze eerste week voor ‘makkelijk te bereiden’. Dit omdat ik zelf ook even in het nieuwe ritme wil komen. Alhoewel ik wel het gevoel heb extra mijn best te moeten doen, zodat ze het zeker lekker gaan vinden. Een goed begin is immers het halve werk. Wanneer ik ‘s ochtends opsta ga ik eerst met Charlie onze dagelijkse ochtendwandeling doen. Ik vind dit altijd het fijnste moment van de dag: die stilte op straat.

Trommeltjes vullen

Wanneer ik weer thuis ben kan ik aan de slag. Als ontbijt krijgen de jongens Griekse yoghurt met blauwe bessen. Als tussendoortje op school krijgen ze komkommer met kaas, tomaat met mozzarella en salami met roomkaas mee. Voor de lunch wilden ze beide heel graag een wrap. Ik bak wraps van het mozzarella pannenkoekenbeslag. De wraps besmeer ik met kruidenroomkaas en beleg ik met sla,  salami en paprika. 

Verder snijd ik nog wat worst en wortel in schijfjes en stop ik de overgebleven paprikastukjes erbij. Ik vind het er zelf  veel smakelijker uitzien dan voorheen met die saaie boterhammen. De trommels op deze manier zijn gewoon een feestje om naar te kijken. Ik ben zo benieuwd wat Vinz en Senn ervan vinden. En natuurlijk krijgen ze lekker fris water mee, in plaats van een pakje drinken, in hun mooie nieuwe bekers!

Smullen

Wanneer de heren wakker, gewassen en aangekleed zijn komen ze naar beneden. Ze smullen van hun yoghurt en willen graag zien wat ze mee naar school krijgen. Ze reageren beide enthousiast en krijgen er nu al trek in. Senn roept nog: “Dit is veel lekkerder dan een boterham!”

Na het ontbijt krijgen ze pillen. Al sinds het begin van de coronaperiode krijgen ook Vinz en Senn dagelijks vitamine C, vitamine D en zink. Vanaf vandaag komt daar ook magnesium bij. De jongens willen weten waarom. Ik houd mijn uitleg kort en geef aan dat als je net start met strikt keto eten je magnesium kunt verliezen. En dat moet je aanvullen. Ze slikken het braaf.

Wanneer ze samen naar school fietsen, merk ik dat ik zelf toch wel heel nieuwsgierig ben naar hoe het zal gaan vandaag. Als ik zelf weer naar binnen loop en de keuken zie, die er wat ontploft uitziet, moet ik lachen en besef ik dat ik hier duidelijk nog een ritme in moet gaan vinden.

Delen
BLOG 5 – Doen de jongens mee?

BLOG 5 – Doen de jongens mee?

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood en viel 60 kilo af (lees hier haar verhaal). Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens. Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Het antwoord op dé vraag…

Na mijn uitgebreide uitleg over wat wel en niet gezond eten is, heb ik de vraag gesteld of de jongens met mij mee zouden willen gaan eten. Ze vallen beiden stil. Ik zie de onrust bij Vinz toenemen. Hij draait wat heen en weer op zijn stoel en is stil. Er gebeurt van alles in dat koppie van hem. Ik zie het aan zijn houding, aan de blik in zijn ogen; het is veel wat er nu door zijn hoofd heen schiet.

Senn zit er juist stralend bij. Ik verwacht van hem alleen maar enthousiasme. Hij heeft me al vaker verteld dat hij is geboren om mij gezond en fit te maken. Een kleine gezondheidsfreak die enorm van sporten houdt en van zijn ‘atletische’ lichaam. Het zat er al vroeg in bij hem en dat terwijl zowel Dave als ik beiden helemaal niet zo sportief zijn.

Tranen

Ik vraag Vinz of hij me kan vertellen wat er nu gebeurt. De tranen rollen over zijn wangen en dan komt het hoge woord eruit; dan mag ik nooit meer snoep en ook geen friet; en ik hou zo van friet! Ik had deze reactie verwacht. Vinz is erg van zijn vaste gewoontes. De gewoontes van een snoepje als hij uit school komt, voor het slapen gaan iets lekkers en zaterdag frietdag. Het zit al jaren in zijn systeem en ritme.

Gewoontes en vaste dingen zijn een soort fundament voor hem: wanneer daarin iets verandert, gaat het wankelen. Ik laat hem praten. Hij blijft doorgaan: wat als ik naar een kinderfeestje ga of naar een verjaardag of de verjaardagen op school: dan mag ik niks! Senn probeert heel lief bedoeld Vinz gerust te stellen: “er zijn zoveel lekkere gezonde dingen”. Maar Vinz hoort hem niet en blijft doorgaan met ‘angsten’ opsommen.

Angst

Hij mag dit eruit gooien. Sterker nog, dit mag er ook zijn. Op deze momenten merk ik dat gebarentaal (wat wij hier thuis allemaal gebruiken, omdat de jongens doof zijn) heel handig is, want wanneer Senn weer een peptalk wil houden, gebaar ik naar hem: laat Vinz maar even. Zijn tranen raken me wel. Ergens voel ik me een ‘slechte’ moeder: eerst leer ik ze slechte eetgewoontes en nu wil ik alles weer overhoop gooien.

Maar ik voel een kracht in mezelf en ik weet dat dit ook hen ten goede gaat komen. Het is weer even een moment terug in de tijd, want ik herken deze gevoelens en gedachtes zo goed, ik had ze ook! Voor ik begon met TheNewFood kon ik me ook niet voorstellen dat ik nooit meer zou snoepen. Nooit meer een zak chips soldaat maken, nooit meer… Ik wist toen nog niet wat het me allemaal zou brengen. 

Ik help jou!

Wanneer Vinz klaar is, vraag ik hem of hij begrijpt waarom ik dit voorstel. Vastberaden en vol vertrouwen zegt hij JA. Hij geeft aan dat hij het zelfs fijn vind dat ik hem dit wil leren, maar ook moeilijk. Senn zegt: “Vinz ik help jou” en geeft Vinz een knuffel. Ik benadruk nogmaals dat we het stap voor stap gaan doen. Dat we niet ineens alles gaan ontnemen. Vinz geeft aan dit prettig te vinden. Ook snoepen met kaas en worst ziet hij zitten.

Voor Senn maakt het niet uit want hij wil gezond zijn; hij wil eigenlijk direct starten. Liefst vandaag nog. Waar wachten we nog op? Twee broertjes, maar allebei zo verschillend. Maar wat vullen ze elkaar mooi aan, er zijn momenten dat ik ze achter het behang kan plakken, maar juist deze situaties zijn zo waardevol en puur.

Samen, stap voor stap

Ik leg de boekjes van Matty op tafel en vraag ze of ze alvast willen kijken wat hen lekker lijkt. Ze herkennen veel want ze eten natuurlijk al heel vaak uit de boekjes met mij mee en hebben ook al favorieten. Op frika’s zijn ze allebei al dol en ook op de rundvleessalade uit de zomerspecial. Vinz is dol op de nasi uit de eenpanspecial: hij heeft ‘echte rijst’ nooit heel lekker gevonden. De jongens worden steeds enthousiaster!

Ik voel me zo rijk dat ik dit samen met hun en mijn partner kan gaan doen in alle openheid, eerlijk en respect naar elkaar toe. We willen ze niks opleggen: we willen ze leren wat goed is wat niet goed is waardoor ze hopelijk een stevige basis krijgen voor de rest van hun leven. Ik wil laten zien dat gezond eten ook heel erg lekker kan zijn! Maandag gaan we starten met ons nieuwe avontuur. Wat is dit spannend!

Delen
Maak zelf cheesepops!

Maak zelf cheesepops!

Cheesepops ken je misschien wel uit de supermarkt. Een heerlijke knapperige snack, gemaakt van puur alleen kaas. Helemaal gezond koolhydraatarm/keto dus! En je kunt ze heel gemakkelijk zelf maken! En het enige wat je nodig hebt… is kaas! En een oven natuurlijk. Heerlijk voor af en toe tussendoor, voor in je bakje vol of bijvoorbeeld over de sla, voor een extra crunch! 

Voor 4 porties cheesepops (± 1 gram koolhydraten voor het hele recept)

DIT HEB JE NODIG VOOR KETO CHEESEPOPS 

150 gram belegen kaas 48+ (of een andere soort harde kaas naar keuze!)
ZO MAAK JE HET
1. Verwarm je over voor op 100 graden en leg een stuk bakpapier op de bakplaat.
2. Snijd kleine blokjes kaas (formaat iets groter dan je pink, zie foto bij TIP).
3. Verdeel de blokjes kaas over de bakplaat, op een paar centimeter afstand van elkaar.
4. Bak de blokjes kaas 60 minuten in de oven, ze drogen dan uit. Haal daarna de bakplaat uit de oven en zet de oven op 130 graden.
5. Pas als de oven opgewarmd is tot 130 graden zet je de bakplaat met cheesepops terug de oven in. Na een minuut of 10 begint de kaas te ‘poppen’ en zo krijg je luchtige ‘kaaschips’. Nadat ze allemaal gepopt zijn haal je ze uit de oven.
6. Laat goed afkoelen en bewaar luchtdicht verpakt (als je dat lukt).

TIP KAAS Probeer gerust verschillende soorten kaas uit, ook cheddar, geitenkaas, mosterdkaas of kaas met kruiden. Ook feta kan! Allemaal heerlijk en het resultaat is steeds net even anders.

TIP GROOTTE BLOKJES Deze foto geeft een indruk van hoe klein je de blokjes snijdt! Het gaat dus echt om ‘piepkleine blokjes!” 

LIEVER KANT-EN-KLAAR KOPEN? Je kunt cheesepops kopen in veel supermarkten (zie afbeelding hier onder). Ik heb standaard een bakje in mijn auto, heel handig als ‘noodmaaltijd’ voor als ik langer onderweg ben dan verwacht.

MEER HEERLIJKE VERWENGERECHTEN VIND JE IN DE LENTESPECIAL!  HIERONDER ALLE RECEPTEN

Delen
BLOG 4 – Goed voor jezelf zorgen

BLOG 4 – Goed voor jezelf zorgen

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood en viel 60 kilo af (lees hier haar verhaal). Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens. Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Hoe vertel ik het de jongens

Het tijd om de uitleg voor de jongens concreet te gaan maken. Ik lees mezelf eerst in, zodat ik alles weer goed helder heb. Wat ik wil overbrengen is een beknopte versie van wat op de site van TheNewFood staat, maar dan op zo’n manier dat Vinz en Senn het begrijpen. Ze vinden het visueel aangeboden krijgen van informatie fijn: dan komt het allemaal net wat duidelijker binnen. Ik wil dit ook niet ingewikkelder maken dan het is.

Ik kies ervoor om het een en ander te gaan uittekenen voor ze. Met daarin vooral ook het verschil tussen de voeding van vroeger en de voeding nu. Maar ook wat zijn suiker, koolhydraten en vetten en waarvoor dienen ze en wat doen ze met je als je er teveel van eet.

Blij!

Vol goede moed ga ik aan de slag; ik heb er plezier in en met een glimlach op mijn gezicht werk ik vol overgave aan mijn uitleg. Tijdens het maken van de uitleg krijg ik allerlei ideeën en stroomt mijn hoofd weer over op een positieve manier. Ik word hier blij van en kan niet wachten tot de jongens thuiskomen uit school. Het is vandaag vrijdag dus een ‘korte’ dag. De middag wilde ik aan mijn uitleg gaan besteden.

Niet de hele middag, maar we hebben verder geen afspraken, dus ook geen druk van zo laat moeten we klaar zijn. Als de jongens thuis zijn gaan we eerst samen lunchen en daarna gaan ze ieder even een boek lezen. Na een schooldag zijn ze moe en tanken ze vaak eerst even bij. En dan is het zover!!!!! We gaan samen achter aan de tafel zitten en met enige trots pak ik mijn uitleg erbij. 

Wauw mam!

De jongens zijn onder de indruk: “Wauw! Heb jij dat getekend”? Ja, dus! Nou dat is al een eerste goede binnenkomer. Ik begin mijn verhaal met mezelf en vraag aan hen of ze grote veranderingen bij mij hebben gezien. Senn geeft aan dat hij eerst niet in de gaten had dat ik best wel dik was. Maar als hij nu foto’s ziet, valt hem wel op dat ik er eerst anders uitzag.

Hij vindt me nu een leukere moeder omdat ik kan lopen en soms een beetje kan rennen. Omdat ik meer actief bezig ben met hem en mee van de kabelbaan ga. Vinz begint meteen over de achtbanen. Hij vertelt dat hij zo blij is dat ik nu met hem mee in de achtbaan kan: hij wist niet dat ik dat leuk vond. En ook dat onze toverland-uitjes nu nog leuker zijn geworden. Ze vinden ook dat ik geduldiger en rustiger ben geworden.

Goed voor jezelf zorgen

Ze raken me met wat ze vertellen. Ik spreek uit dat het me spijt dat ik er niet altijd volledig voor ze ben geweest. Maar dat ik nog veel dingen te leren had en te leren heb. Dat ik alles wat ik het afgelopen jaar heb geleerd ook zo graag hun wil doorgeven. Zodat zij ook leren hoe je goed voor jezelf kan zorgen. Het uitspreken van mijn spijt ten opzichte van hun doet me goed. Ik voelde me vaak schuldig naar ze.

Op die momenten kon ik niet anders en zat ik in een overlevingsmodus. Voor mij is het belangrijk dat ze weten dat het me spijt en dat ook ouders vaak nog veel te leren hebben. Er is geen goed of fout: op dat moment maak je keuzes waarvan je denkt dat het de beste keuzes zijn. Ik mag hier zonder oordeel over mijzelf te hebben naar kijken en om dit samen met mijn jongens te doen voelt goed.

Jagers en verzamelaars

Dan is het tijd om het echt over eten zelf te gaan hebben… Ik vertel over de jagers en verzamelaars, en daar weet Vinz al veel over te vertellen, ze hebben dit bij geschiedenis op school gehad: hij smult van geschiedenis. Voor ik het weet zijn we al een half uur verder. We vergelijken het eten van de jagers en verzamelaars met het eten wat er nu te koop is. Ik noem dit voor het gemak ‘fabriekseten’.

Welke verschillen zien ze in de bereiding hiervan? Nu het lastigste stuk, koolhydraten en suikers. Wat halen wij als mens uit voeding en waarvoor hebben we het nodig. Wat zijn onze brandstoffen en onze bouwstoffen. Ik merk op dat ik een belangrijk onderdeel vergeten ben en teken het er nog snel bij. De drukte die kan krijgen in je hoofd. Het is zo fijn om dit met ze te doen. Ze hebben zoveel interesse.

‘De vraag’

Om te testen of ze wat ik heb verteld ook echt begrijpen gaan we een spel spelen. Ik heb allerlei producten uit reclame folders geknipt en deze mogen ze gaan plakken bij de juiste categorie: goed of fout eten, echt eten of niet? Het gaat ze best makkelijk af. Gepaneerde schnitzels is lastiger, bij welke hoort deze thuis? Ik vraag of het bewerkt of onbewerkt is en ze plaatsen ze hem direct bij de goede categorie! 

Tijdens de uitleg kan ik de koppelingen maken naar mijn eigen proces en veranderingen. Het maakt dat ze het kunnen plaatsen. Wanneer de uitleg klaar is en ik heb gezien dat ze het begrijpen komt ‘de vraag’. Nou ja vraag, eigenlijk is het een mededeling 😅, maar omdat we het samen willen gaan doen, verpak ik het zorgvuldig in een vraag. “Wat zouden jullie ervan vinden om zelf ook zo te gaan eten?” 

VIND HIER MEER INFORMATIE OVER KINDEREN EN KETO

Delen