Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Paniek

Gefrustreerd zoek ik nieuwe batterijen. Na veel rommellades en kasten vind ik ze. Ik weet niet hoe snel ik ze in de weegschaal moet doen. Maar er gebeurt niets. De weegschaal is overleden… Ik voel paniek opkomen, wat moet ik zonder? Hoe houd ik mijzelf onder controle zonder weegschaal? Hoe kan ik nu weten of ik vandaag super op moet passen omdat ik ben aangekomen? Waar moet ik me aan vasthouden?

Ik ren naar mijn telefoon beneden. Enigszins gefrustreerd en paniekerig ga ik op zoek naar een nieuwe weegschaal. Ik wil ook meteen een andere soort, bedenk ik me. Ik doe een weegschaal in mijn online-mandje en nog een of misschien toch deze… Er is veel te veel keus! Ik weet niet welke ik moet nemen. Ik besluit om mijn telefoon aan de kant te gooien en even wat anders te gaan doen. Anders blijf ik maar wikken en wegen.

Wat voegt het toe?

Maar het laat me niet los. Als ik nu bestel heb ik hem morgen! Ik ga toch weer zitten en zoek verder. Inmiddels heb ik acht weegschalen in mijn mandje. En ineens vraag ik me af: wat voegt het eigenlijk toe? Als ik eerlijk ben: het voegt heel veel onrust toe en vaak frustratie. De weegschaal geeft me vaak toestemming (als ik iets ben afgevallen) om die dag wat extra te snacken. Terwijl ik juist nog meer af wil vallen!

Nu ik er zo even bij stil sta, begrijp ik ineens niet meer waarom ik een weegschaal moet hebben. Die weegschaal gaat niet voor mij afvallen of niet aankomen. Dat moet ik zelf doen. En ik weet precies hoe! Ik weet precies wat voor mij werkt en wat niet werkt. Ik weet dat als ik eenmaal begin met eten, dat ik niet meer op kan houden. Ik ben en blijf verslaafd aan eten. Die weegschaal is gewoon een smoesje om te mogen eten…

Een plan

Voor mij werkt het om structuur te hebben in het eten. De weekmenu’s volgen of zelf weekschema’s maken. Een plan wat mij het meeste eetrust geeft. En dat is voor mij OMAD (One Meal A Day). Ik kan prima toe met één maaltijd per dag. Wanneer ik me aan OMAD houd, ervaar ik eetrust. Ik geniet er dan ook meer van om te koken en écht iets lekkers op tafel te zetten voor ons allemaal hier. 

Dit voelt goed! Ik ga gewoon weer strikt OMAD doen, ik merk dat ik er echt zin in heb! En ik ga voor zover het kan de boodschappen voor één week doen zodat ik zo weinig mogelijk naar de supermarkt hoef. Want de supermarkt blijft verleidingen houden, vooral wanneer ik mijzelf niet zo fijn voel. Dan belanden er al snel teveel lekkere kaasjes, worstjes en nootjes in mijn kar. 

Twijfel

’s Avonds, na het eten, zit ik op de bank toch weer naar weegschalen te kijken. Ik ben weer in onderhandeling met mijzelf. Ik kan toch ook OMAD gaan doen én een weegschaal kopen? Ik schrik ervan wat een onrust die kapotte weegschaal me geeft. Diezelfde weegschaal die mijn dagen bepaalt. Wordt het een blije dag? Of een verdrietige… Die weegschaal die me er voor moet behoeden dat ik ooit weer 140 kilo ga wegen…

Maar zo kom ik er nooit uit. Dat zie ik nu ineens heel scherp. Ik wil mijn leven niet meer laten bepalen door mijn gewicht of hoe ik eruitzie. Die weegschaal de deur uit kan me daar misschien bij helpen. Resoluut haal ik alle weegschalen uit mijn mandje. Ik ga het voorlopig zonder weegschaal doen en kijken hoe dat zal gaan zijn. 

Acceptatie

Ik heb zoveel geleerd over mijzelf en ‘het leven’ sinds ik ben begonnen met TheNewFood. Ik leerde anders naar mijzelf kijken. Ik leerde dat acceptatie de sleutel is naar alles. Maar dat gaat niet altijd vanzelf. Sommige dingen vind ik lastig te accepteren. De ene dag is het ook makkelijker dan de andere. Er is ook niet altijd voldoende rust in mij, regelmatig verlies ik me nog in de waan van de dag

Ik ben zo onzeker over mijn lijf. Over de sporen die mijn strijd met de kilo’s heeft achtergelaten. Daar ben ik niet trots op. Ik schaam me er zo vaak voor. Niet terecht, dat weet ik. Arm lijf. Het heeft zo hard voor me gewerkt en nu schaam ik me ervoor. Liefdevol strijk ik over mijn buik. Dat voelt goed. Ik moet ervan glimlachen. Het gaat geweldig worden zonder weegschaal! 

Gezondheid verbeterd

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Trots

Het is de laatste dag van de avondvierdaagse. De tranen rollen over mijn wangen. Geen tranen van vermoeidheid of pijn. Tranen van ongeloof, van dankbaarheid, van dat intense gevoel van kracht en overtuiging in mij. Ik geniet, dit is kostbaar. Iets wat jaren onhaalbaar leek, is werkelijkheid geworden. Even denk ik dat ik droom, maar het is echt! Ik heb het echt gedaan!

Vinz en Senn glunderen en vliegen mij beiden om mijn nek om me een knuffel te geven. Ze zijn trots op me! Want dit is de eerste keer dat ik meeliep. Eerder kon ik dat niet. Ik was nooit fit en had altijd pijn…

Een kapotte enkel

In 2005 verbrijzelde ik mijn enkel door een ongeluk. Ondanks elf operaties, veertien opnames, rolstoelen, krukken, een trippelstoel, aangepaste schoenen en revalidatietrajecten werd ik niet meer de oude. Ook niet met medicatie, heel veel medicatie. Mijn enkel was versleten, het spronggewricht was weg. Ik had altijd pijn door gewrichtsontstekingen en zenuwbeschadigingen (CRPS).

Net voordat Vinz werd geboren kreeg ik te horen dat ik was ‘uitbehandeld’ en artsen niets meer voor mij konden betekenen. Jarenlang heb ik in de overtuiging geleefd dat ik ‘het mee moest doen’. Ik voelde me vaak een slachtoffer. Het was allemaal zo oneerlijk dat dit mij was overkomen. Ik stortte mij op de zorg voor mijn kinderen en voor anderen. Tot ik in 2018 door een val opnieuw werd stilgelegd…

TheNewFood

Met eten dempte ik mijn verdriet en de pijn. Eten was mijn troost en beloning. Ik werd steeds zwaarder en zwaarder, waardoor het bewegen nóg moeilijker werd. Ik kon geen kant meer op. Op een dag was ik er klaar mee. Ik besloot te kiezen voor het leven. Voor mijzelf. En daar hoorde ook weer slanker en gezonder worden bij. De startgidsen had ik al tijden in huis, maar de knop had ik nog niet om kunnen zetten. 

Durfde ik dit wel? Het eten was zo anders dan hoe ik het ‘geleerd’ had. Mensen om mij heen waarschuwde me: “Moet je dit wel echt willen op deze manier?” en “Dit kan toch niet gezond zijn?”. Maar mijn gevoel was duidelijk; ik ga dit aan! Het was misschien wel voor het eerst dat ik mijn eigen gevoel vol overtuiging ging volgen. En vandaag realiseer ik me des te meer wat TheNewFood me allemaal heeft gebracht.

Weer op de been

Dat ‘rare eten’ leverde me uiteindelijk zoveel meer op dan een slanker lijf. De ontstekingen in mijn enkel namen af en uiteindelijk bleven ze helemaal weg (keto werkt ontstekingsremmend!). Ik kreeg steeds minder pijn en werd steeds mobieler. Elke dag ging ik wandelen, steeds wat verder. Met twee mooie kleine mannen om mij heen om mij aan te moedigen.

Als ik geen zin had stond er altijd wel eentje voor me: “Mam, we gaan nog wandelen”. Wat zijn ze vandaag trots op mij. Trots op hun moeder die twee jaar geleden nog geen paar honderd meter kon lopen. Een moeder die altijd nee moest zeggen. Een moeder die zichzelf nog nooit zo gezond, fit en vol energie heeft gevoeld als het laatste jaar. 

Dankbaar

Ik ben veranderd en ik verander nog iedere dag. TheNewFood heeft mijn leven veranderd. Het heeft het leven van mijn kinderen veranderd. Ik heb weer vertrouwen in mijn lijf, vertrouwen in mijzelf. Ik ben zo dankbaar dat ik tot hier ben gekomen. Dankbaar dat ik het lef had om er voor te gaan. Ik had nooit gedacht dat anders eten zoveel verschil kan maken.

Het waren vier heerlijke avonden. Wat was het geweldig om dit samen te doen met ‘mijn mannen’. Dit smaakt naar meer. Ik hoef dan ook niet lang na te denken over hun vraag of we straks ook de mini-kennedymars gaan lopen. Kom maar op!

Gezondheid verbeterd

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Wortel

“Als je maar niet denkt dat ik dat ga eten”, roept Vinz verontwaardigd als hij ziet dat ik wortel aan het raspen ben. “O, maar deze wortel ga jij echt wel lekker vinden hoor”, stel ik hem gerust. Vinz lust namelijk geen wortel 😉. Ik vertel hem niet dat ik met een speciaal project bezig ben. Vandaag ga ik ze verrassen met een keto-tulbandcake. 

Ze vonden zo’n tulbandcake vroeger altijd heerlijk, vooral met veel suikerrijke abrikozenjam. Nu ze keto eten past dat natuurlijk niet meer en dat vinden ze dan toch jammer. Of ik hem niet keto kon maken, vroegen ze me laatst. Nu ben ik niet zo van alles namaken met amandelmeel, ik wil ook iets voedzamers maken! Zo kwam ik op het idee om de ontbijtkoek uit de ontbijt&lunchspecial te maken, maar dan in mijn tulbandvorm!

Tulbandcake

Inmiddels ligt er al een hele berg geraspte wortel. Het is maar goed dat Vinz naar school gaat en mij niet nauwlettend in de gaten kan houden en ziet dat die wortel de basis vormt van de ontbijtkoek. Het is woensdag en Vinz is als eerste thuis uit school. Het hele huis ruikt heerlijk. Trots laat ik de vermomde ontbijtkoek zien. Vinz is zo blij met deze ‘tulbandcake’ dat hij ernaar blijft staren. “Ik heb veel honger mam!”, laat hij weten.

Niet veel later komt Senn thuis. “We hebben tulbandcake”, roept Vinz zodra hij binnenkomt. Senn stormt naar de keuken. Enthousiast roept hij: “ja mam dit heb ik gemist; het ruikt heerlijk!” Verwachtingsvol kijken ze mij aan maar ik moet ze teleurstellen. De cake is pas voor straks, tijdens onze filmmiddag. Eerst mag hij ook nog verder afkoelen en gaan we lunchen.

Haast

De jongens voelen wel dat ik niet toe ga geven en zwijgend beginnen ze aan hun lunch met kippenvleugeltjes! Ze haasten zich wel, want hoe eerder ze klaar zijn hoe sneller het straks tijd is voor de film. Ze eten er elk zes. Voor we samen aan dit avontuur begonnen, zouden ze niet genoeg hebben gehad aan 6 kippenvleugeltjes als lunch. Nu zijn ze veel sneller verzadigd, valt mij op.

We hebben een programma af te werken en voor ik het weet, zitten de jongens al in de auto. Geen moment hoef ik ze aan te sporen. Wat zo’n tulbandcake al niet kan doen, denk ik gniffelend. In de bibliotheek zoeken de jongens snel nieuwe boeken uit en ook de nieuwe schoenen voor Senn zijn snel gevonden. We haasten ons tenslotte naar het gemeentehuis voor de nieuwe ID-kaart voor Vinz.

“Eet mij”

Thuisgekomen zitten de heren voor ik het weet al opgetogen op de bank klaar. Ze kijken elkaar verwachtingsvol aan als ik kom aanlopen met hun plak tulbandcake. Het is een enorm succes! Ik vind het zelf ook heel erg geslaagd. Ik heb deze ontbijtkoek nog nooit eerder gemaakt. Tijdens mijn afvalperiode hield ik het echt vooral bij de hoofdmaaltijden en een enkele keer een hartig tussendoortje of een toetje.

Ik had namelijk al snel in de gaten dat dit soort baksels mij toch weer hongerig maakte en dat ik dan geen maat kon houden. Zo’n baksel bleef de hele dag roepen om gegeten te worden. Het móest op. Mijn oplossing was dus om het gewoon helemaal niet te eten. Dat werkte heel goed. Ook voor Vinz en Senn is één stuk niet genoeg merk ik, ze willen nog meer. “Mogen we het ook mee naar school morgen?”, vraagt Vinz. 

Hints

Tijdens het avondeten, we eten spruiten met rookworst uit de eenpanspecial, vertellen ze Dave in geuren en kleuren over de tulbandcake. “Pap, je moet die écht proeven hoor”, benadrukt Vinz. Na het eten breng ik Senn naar de voetbaltraining en onderweg krijg ik het éne na het andere compliment van Senn. “Jij kunt écht goed bakken; jij maakt écht lekkere dingen.” En “Dit is het lekkerste wat ik ooit heb gehad.”

En, gaat hij onvermoeibaar verder: “Ik zou dit wel elke dag dit willen eten. Misschien kan ik het straks samen met papa proeven. Ik vind het fijn dat je zo goed voor mij zorgt.” En tot slot met zijn allerschattigste stem: “daaaaaaaaag mam tot straks met een dikke kus erbij!” Deze jongen weet wel hoe hij zijn moeder moet inpalmen.

Trigger

Eenmaal thuis snijd ik lekker dikke plakken af voor de jongens en Dave en besmeer ze met roomboter. Als Senn binnenkomt na de voetbal ziet hij de bordjes al op tafel staan. Een brede glimlach verschijnt op zijn gezicht. “Bedankt dat jij mij zo goed begrijpt mam!” Samen genieten ze van de ontbijtkoek; ook Dave vindt het heerlijk. De volgende dag krijgen de heren alle drie cake mee in hun lunchtrommel.

Er zijn nog een paar plakken over. De hele dag roepen die plakken… Ik wil ze niet opeten, want ik wil de jongens niet teleurstellen, maar het kost me heel veel moeite. Uiteindelijk eet ik de helft op. Ik snap niet zo goed hoe anderen dit soort dingen in huis kunnen hebben zonder alles in één keer op te eten. Voor mij werkt het niet, dit moet ik mijzelf niet elke week aan gaan doen besluit ik. Dan ben ik maar niet de liefste moeder…

Gezondheid verbeterd

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Ontbijttaart

Vinz is vandaag al vroeg, heel vroeg, wakker. Je wordt immers maar één keer elf en dan moet je wel alles uit de dag halen. Weken heeft hij ernaar uitgekeken, maar vandaag is het eindelijk zover. Zijn ogen glunderen wanneer hij het ontbijt ziet: de feesttaart uit de lentespecial! “Dit is de eerste keer dat ik op mijn verjaardag taart als ontbijt heb!” Na de taart is het tijd om zijn cadeautjes uit te pakken.

Hij is dolblij als hij zijn nieuwe nerf ziet en wil meteen samen met Senn een nerfbattle spelen. Maar Senn vertrekt zo, zoals altijd op zaterdagochtend, naar voetbal. Hij wilde eerst afzeggen, maar het is de laatste wedstrijd van dit seizoen. Het seizoen wordt altijd leuk afgesloten, hij wil dit niet missen. Rond het middaguur is hij weer thuis, ruim op tijd voordat het feest echt begint.

Keto-stijl

Ik duik met Vinz de keuken in om deze feestdag verder voor te bereiden. Het is bij ons traditie om dat samen doen. We hebben een heel lijstje af te werken. Dit jaar is zijn eerste verjaardag in keto-stijl. Vinz had eigenlijk veel meer dingen ‘besteld’ voor vandaag, maar de dag loopt wat anders, omdat iedereen in de middag komt. Vanavond dus geen gasten aan tafel. Wat we zelf gaan eten vanavond dat zien we dan wel…

Gisteren heb ik de feesttaart al gemaakt. Vandaag gaan we burgersaladebowl uit de vastenspecial maken voor de gasten die komen lunchen. En daarna hebben we rauwkost met dipsausjes, worst, kaas en ook meloen met ham en de rundvleessalade uit de zomerspecial. We zetten ook lekkere noten op tafel:  amandelen, pistachenoten en een notenmix.

Aan de slag 

Vinz begint met het snijden van de groenten en ik begin met de dipsausjes en de rundvleessalade. Tijdens het snijden begint Vinz wat onrustig te worden en te zuchten: “Het is wel veel meer werk dan anders”, merkt hij op. Hij wiebelt wat heen en weer. Hij heeft gelijk. Eerdere verjaardagen haalden we alles kant-en-klaar in huis. We hoefden eigenlijk alleen verpakkingen open te maken en de etenswaar uit te stallen op schalen.

Hoe anders is deze verjaardag! Ik vind het ook spannend. Hoe gaan mensen reageren? Ik geef Vinz de keus en geef aan dat als hij niet meer wil helpen, dat ook prima is. Maar nee, hij is vastbesloten: hij wil toch echt alles samen doen. “Dit is veel leuker, want nu maken we echt alles zelf mam!” Moedig gaat hij verder. Het wordt allemaal erg lekker en tot grote vreugde van Vinz moet er veel geproefd worden.  

Burgersaladebowl

Als alles gesneden is denkt Vinz dat we klaar zijn. Maar we moeten de lunch nog maken! “Mam ik ben nu wel heel moe,” klaagt Vinz. Wanneer ik nogmaals aangeef dat hij best mag stoppen, rent hij naar bank om zijn nieuwe boek te gaan lezen. Als lunch hebben we Burgersaladebowl met burgersaus uit de vastenspecial. Inmiddels heeft Dave Senn ook weer opgehaald van het voetballen. Ik ben net klaar als de deurbel gaat.

Oma is er met een tante, zij blijven lunchen om op deze manier de drukte voor te zijn. We lunchen samen met de burgersaladebowl. Ze zijn beiden onder de indruk van hoe lekker het geheel is, vooral de saus valt heel goed in de smaak! Na de saladebowl krijgen de dames een punt feesttaart. Even denken ze dat de gebakjes van de bakker komen, zó lekker! Ik voel me vereerd door deze opmerking.

Feest!

Niet veel later druppelt de één na de ander binnen, het is een gezellige drukte. Ze worden allemaal even enthousiast ontvangen door Vinz. De feesttaart krijgt veel complimenten, iedereen vindt het heerlijk. Vinz staat er trots bij te glunderen en vertelt wat hij nog meer samen met mij heeft gemaakt. Iedereen ‘moet’ alles proeven van hem. Hier wordt door de gasten maar al te graag gehoor aan gegeven.

Ik had veel opmerkingen verwacht over de keto-hapjes, maar het blijft stil, al zie ik wel dat het de gasten smaakt. Ik weet dat niet iedereen onze keuze begrijpt om de jongens mee te nemen op ons gezonde keto reis. Sommige vinden het zielig omdat het ze teveel zou beperken in het onbezorgd kind zijn. Alsof je alleen kind kunt zijn met veel snoep en ander eten waar je moe, druk en wazig in je hoofd van wordt…  

Hapjesdiner

Wanneer al het bezoek naar huis is, ruim ik alvast wat op. Dave laat Charlie uit en de heren zitten nog even in het zwembad. We hebben geen van allen echte honger meer en besluiten om als diner het restant hapjes op tafel te zetten. Voor Vinz en Senn maak ik er een fruitsalade van meloen en aardbeien bij uit de zomerspecial. Aan tafel merk ik al snel dat Senn niet lekker in zijn vel zit. Hij heeft buikpijn en wil graag slapen.

Beroerd

Al snel gaat de buikpijn over in misselijkheid en spugen. Senn ligt huilend in bed met de spuugemmer binnen handbereik. Wat is er aan de hand? Dan komt het hoge woord eruit. Allebei hebben ze een zak snoep gekregen met de mededeling erbij dat mama niet alles hoeft te weten. En tja, die verleiding was hem te groot. Samen met een vriendje heeft hij de hele zak stiekem leeggegeten. Maar zijn lijf is dat niet meer gewend.

Het arme kind is niet alleen beroerd van het snoep, hij voelt zich ook heel slecht omdat hij zo baalt van zichzelf dat hij de fout in is gegaan. En hij snapt het niet… “Willen ze me dood hebben?” vraagt hij snikkend. Natuurlijk kook ik van binnen. Ik ben woedend. Niet op Senn, natuurlijk niet. Maar wel op het feit dat anderen hem dit aandoen. Hem zo voor het blok zetten. En onze wens én de wens van de jongens niet respecteren. 

Schuld

Ik stel hem gerust. Het is zo begrijpelijk dat hij de verleiding niet kon weerstaan. Daar hoeft hij zich niet schuldig over te voelen. Ik zeg dat ik het vooral heel zielig voor hem vind dat deze dag zo is afgelopen. En dat vindt hij zelf dan eigenlijk ook wel. Hij kalmeert en valt gelukkig al snel in slaap. Ik denk nog lang na over deze gebeurtenis. En vraag me af waarom het voor anderen blijkbaar zó lastig is dat wij andere keuzes maken. 

Beneden heb ik het er later nog even over met Vinz. Hij had zijn zak snoep op de kast gelegd, niet goed wetend wat te doen met de situatie, maar zeker niet van plan ervan te eten. “Je weet toch dat ik dat niet ga doen mam”, verzekert mijn elfjarige me! Wat zijn ze moedig mijn jongens! 

Gezondheid verbeterd

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt. 

Vet gezond

Als het in de klas een keer gaat over voeding, beweert Vinz stellig dat vet gezond is. “Maar,” zeggen de kinderen: “Het voedingscentrum zegt toch juist dat vetten niet gezond zijn?” Vinz weet te antwoorden dat vet juist van nature in pure voeding zit. Dat is het eten dat wij mensen horen te eten. En niet eten waar het vet is uitgehaald, zoals bijvoorbeeld magere kaas. De andere leerlingen zijn niet zomaar overtuigd.

Ze vinden het allemaal toch best wel ‘raar’. Hij krijgt ook regelmatig vragen nu de inhoud van zijn lunchtrommel zichtbaar veranderd is. Vinz wil het graag uitleggen, dus toen hij hoorde dat de spreekbeurten eraan kwamen, wist hij direct waar hij het over wilde doen… Gezond keto eten!

Aan het werk

In de vakantie hebben we samen hard aan zijn spreekbeurt gewerkt. Vinz haalde zelf het belangrijkste wat hij wilde vertellen van de website van TheNewFood. Hij heeft daarna geprobeerd om het in zijn eigen woorden uit te leggen. Het viel niet mee om alle informatie goed en duidelijk in een PowerPoint-presentatie te krijgen. We wilden het ook weer niet te lang laten duren om te voorkomen dat het zou gaan vervelen.

Vinz wilde het liefst écht alles vertellen. Ook over insulineresistentie, want dat is zo belangrijk vindt hij. Maar al snel merkten we dat dit lastig is om op een simpele en kort maar krachtige manier uit te leggen. Vinz besloot de uitleg er verder uit te laten, maar insulineresistentie wel te benoemen. En hij wilde heel duidelijk maken welke klachten je kunt krijgen wanneer je steeds te veel koolhydraten eet.

Controle

Toen zijn spreekbeurt klaar was, hebben wij het nog even laten checken door Matty. Zij heeft hier en daar nog wat aangepast en aangevuld. Daar was Vinz zo blij mee! Nu wist hij zeker dat het allemaal helemaal klopt! Hij heeft nog een paar keer alles doorgenomen en geoefend. Daarmee stonden de puntjes op de i en was alles klaar. De tolk kreeg als eerste de spreekbeurt te zien.

Vinz heeft een tolk gebarentaal in de klas die alles voor hem vertaalt. Om zich te kunnen voorbereiden vinden zij het vaak fijn om spreekbeurt e.d. van tevoren te krijgen. Toen zij daarna terug appte dat ze het een interessant en goed onderwerp vond, glunderde hij helemaal.

Feesttaart

De dag voor de spreekbeurt hebben we samen de feesttaart uit de lentespecial in cupcake-vorm gemaakt, om dit te laten proeven aan zijn klasgenoten, de leerkracht en de tolk. Vinz wilde graag laten zien dat ketogeen ook heel erg lekker is en een ware traktatie kan zijn. Dat hij ook nog lekkere dingen mag eten.

Eigenlijk heeft hij zelf die ‘lekkere dingen’ niet eens meer nodig, want het meeste wat hij eet, vindt hij tegenwoordig erg lekker. Het is zo’n oordeel dat veel mensen hebben als je zegt dat je ketogeen eet. ‘Dan mag je geen lekkere dingen meer!’ Dit is ook iets wat de jongens vaak te horen krijgen. Soms voelt het dan alsof je dat moet gaan ‘verdedigen’. 

Spannend

Die avond kan hij niet slapen. “Mam ik ben zo zenuwachtig,” gebaart hij. “Ik moet als allereerste van de klas.” Komt erachteraan. Hij vindt het zo spannend. Ik stel hem gerust met dat het altijd goed is. Dat wij zijn inzet hebben gezien en hoe hard hij heeft gewerkt, voor ons is het al geslaagd! Wanneer ik nog even wat met hem klets/gebaar op zijn bed wordt hij rustiger en valt hij in slaap. 

De spanning was ’s ochtends nog duidelijk aanwezig. Hij hoopt natuurlijk op een goed cijfer. Maar zijn inzet zegt zoveel meer dan dat cijfer, we hebben een ‘gedreven’ jongen gezien die vol overgave aan zijn spreekbeurt en presentatie heeft gewerkt en dat was goud. Bovendien weet hij nu nóg zekerder dat hij gezond keto wil blijven eten! Dat is ook al zoveel waard.

Trots

Helemaal trots komt hij thuis met een mooi cijfer; een 8! De spreekbeurt ging heel goed volgens Vinz! De klas was geïnteresseerd en iedereen luisterde aandachtig. Hij kon de informatie die hij verzameld had goed overbrengen. De kinderen vroegen zich wel af hoe hij bij ketogeen eten was gekomen. Toen heeft hij verteld over mij, dat ik eerst veel te dik was en veel pijn had. En dat ik nu weer gezond ben en geen pijn meer heb.

Ook heeft hij verteld waarom hij en Senn ook ketogeen zijn gaan eten. Omdat zijn tijd erop tijd zat was er niet heel veel tijd meer voor andere vragen. Maar de kinderen begrijpen nu wel waarom zijn lunchtrommel er anders uitziet en waarom hij zo eet. Veel kinderen gaven aan dat ze het knap van hem vonden! De feest-cupcakes waren een groot succes. Ze werden dankbaar ontvangen en iedereen smulde ervan!

Benieuwd naar de spreekbeurt van Vinz? Je kunt hem hier downloaden. 

Gezondheid verbeterd