Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en was ze een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Dubbel

Help, het is bijna vakantie. Normaal is dat al een superstressvolle periode met veel rennen en vliegen, met te veel afspraken om alles af te ronden. Maar dit jaar is het helemaal ‘feest’. Vinz heeft zijn basisschoolperiode afgesloten, waardoor er allerlei activiteiten en uitjes waren. Op de laatste schooldag wordt Vinz uitgezwaaid door de hele school en alle ouders. Samen fietsen we naar huis.

Het voelt wat raar, de laatste keer, het afscheid. Vinz kijkt uit naar de volgende stap, het voortgezet onderwijs. Hij is opgewonden en praat honderd uit onderweg. Ondertussen ben ik in mijn hoofd vooral bezig met: hoe overleef ik de vakantie? Ik vind het altijd weer een hele overgang van tijd en ruimte voor mijzelf naar wekenlang de jongens thuis en worden geleefd door de waan van de dag.

Drama

Daar komt ook nog bij dat ik op het moment weer veel last heb van mijn schouders. Een ellendig gevolg van een val in 2018, waarbij mijn schouders uit de kom gingen en ik een schouder brak. Ik kan op het moment moeilijk lange stukken auto rijden. Ik voel me daardoor beperkt in wat ik met de jongens kan ondernemen. Hoe ga ik dit in de vakantie met ze doen? 

Gelukkig hebben we geen volle agenda voor de komende weken. Geen ziekenhuizen, wachtkamers, therapie of controles… De vakantie afsprakenvrij houden is een bewuste keuze, die we hebben gemaakt toen de heren nog jong waren. Maar goed, we willen natuurlijk ook wel eens een dagje weg samen en dat zal lastig worden. In mijn hoofd is het één groot drama.

Feesteten 

De jongens hebben gelukkig niet zo in de gaten dat ik niet sta te springen om wekenlang vakantie van school. Daarvoor zijn ze veel te uitgelaten. Senn komt later die middag met te zware tassen binnen vallen; zijn tassen vol met werkboeken en andere rommeltjes die uit zijn lades op school zijn gekomen, laat hij uit zijn handen vallen. Hij ploft op de bank en zucht: “Vakantie! Ik ben hier zó aan toe.” 

Ze hebben elkaar veel te vertellen over hun laatste dag op school. Ze zijn echt in feeststemming en natuurlijk hoort daar feesteten bij, volgens de jongens. Dat is traditie! Oeps, ik heb er helemaal niet aan gedacht. Hoe los ik dit op? Op zulke momenten zou ik willen dat we gewoon even patat konden halen, net als vroeger. Maar dat gaat natuurlijk niet. Dit kan er ook nog wel bij, nog meer drama…

Ananas

Dan bedenk ik me dat ik nog kleine pizzabodems in de diepvries heb (volgens het recept uit de ovenspecial). Misschien kunnen we gaan pizzaretten? Ik stel het voor aan de jongens en beiden snellen ze naar de keuken om te kijken wat we allemaal in huis hebben voor op de pizza’s. Er is tonijn, ui, salami, ham, bockworst, mozzarella en natuurlijk kaas. Geen paprika of champignons, maar dat geeft niet.

Dan bedenken de heren dat ze ook ananas willen, dan kunnen ze pizza Hawaï maken. Natuurlijk is er geen ananas in huis. We eten dat in principe niet, maar voor de jongens kan een beetje verse ananas af en toe geen kwaad. Ik stel voor dat ze samen naar de winkel gaan om te kijken of ze een bakje verse ananas hebben. Geen blikje, want daar is veel suiker aan toegevoegd. Voor ik het weet zitten ze al op de fiets.  

Rust

En zo is het ineens weer stil in huis en kan ik even tot rust komen. Ik haal een paar keer diep adem en sluit mijn ogen. Ik weet dat het de komende weken belangrijk is dat ik mijzelf ook even vrij geef. Vrij van regelen, organiseren, rennen en vliegen. Per dag kijken hoe de dag verloopt, het gewoon maar laten gebeuren. Loslaten… Dat is echt een opgave voor me en toch weet ik dat dat het makkelijker maakt.

Als de jongens terugkomen gaan ze meteen aan de slag om alles klaar te zetten. Ik blijf op de bank zitten en geniet van hun enthousiasme. Kijk, zeg ik tegen mijzelf, je kunt het wel! Dat ze tussendoor veel ‘voorproeven’, zie ik vandaag door de vingers. Vinz knipt wat munt uit de tuin, snijdt een citroen en doet dit in een kan met spa rood. Hij zet de kan op de tafel in de tuin met mooie glazen en rietjes.

Genieten

Al snel staat de tafel vol met bakjes en kunnen we bijna beginnen. Ik zet de pizzarette in het midden en help ze met de laatste voorbereidingen. Tijdens het eten vertellen Vinz en Senn natuurlijk weer alles over vandaag aan Dave. We zitten lang aan tafel. Tussendoor plonzen ze een keer in het zwembad om vervolgens weer aan tafel te komen om de volgende pizza te maken.

Het is heerlijk allemaal en vrijwel alles komt op. De jongens maken samen de allerlaatste pizza en die is voor Charlie, die al die tijd ongeduldig in zijn mand heeft gelegen. Ik ontspan en geniet van hoe het allemaal als vanzelf verloopt. Ik voel hoe ik langzaam uit de weerstand ga. Ik ga het laten gebeuren allemaal de komende weken. Gewoon zoals het komt allemaal; die gedachte geeft ruimte om er zelfs naar uit te kijken! 

Gezondheid verbeterd

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Liefdevol

Slapeloze nachten en buikpijn van de spanning had ik nadat ik mijn vorige blogs had gedeeld. Ik twijfelde ontzettend of ik ze wel moest delen. Nu ben ik zo blij dat ik het toen wel heb gedaan. Ik heb ik zoveel liefdevolle reacties ontvangen. Ik ben niet raar! Ik ben niet de enige die hiermee worstelt! Het heeft mij zoveel kracht en inzichten gegeven en ik ben dankbaar voor alle liefdevolle reacties, de bemoedigende woorden, herkenning en ook erkenning.

Deze week had ik nog een paar inzichten over waarom ik toch weer in eetbuien was beland. Namelijk dat ik de laatste maanden best eenzijdig heb gegeten en daarom in een sleur terecht ben gekomen. Dat mag ik gaan doorbreken. Ik heb te veel vastgehouden aan dezelfde gerechten en ik heb te weinig tijd genomen om met aandacht een weekplanning te maken, het ging vaak ‘snel snel snel’.


Eetrust door de startgids 

Ondertussen waren de startgidsen bij ons onder het stof beland, ik gebruikte andere boekjes voor mijn weekplanning. Ik besloot daarom om de startgids weer eens te gaan gebruiken als leidraad in mijn weekplanning. En dat geeft mij zoveel rust! Het is verrassend om te ontdekken hoe lekker ik de eiersalade uit startgids deel 1 vind, ik heb er écht van zitten smullen.

De zuurkoolovenschotel smaakte ondanks de hoge temperaturen ook heerlijk! Waarom heb ik deze gerechten maandenlang niet meer gemaakt? Ik heb trouwens de gerechten met groentes die ik écht niet lust, vervangen. Ik heb in mijn TheNewFood-avontuur veel leren eten, maar er blijven dingen die ik écht niet lust, zoals spinazie. Naast dit alles ben ik ook weer twee keer per dag gaan eten.

Voorheen was dagelijks een OMAD-dag voor mij, nu heb ik er bewust voor gekozen om twee maaltijden per dag te gaan eten: lunch en diner. Nu pas besef ik hoezeer de lunch voor mij ook een rustmoment kan zijn. Niet de hele dag maar doorgaan, maar tijd maken om een lunch voor mezelf te bereiden en die daarna in alle rust op te eten.

Te veel snacks 

Er is me de afgelopen week nog iets opgevallen over mijn eetgewoonten. In het weekend ben ik eigenlijk steeds vaker gaan eten, ’s avonds kwam er geregeld wat (keto) lekkers op tafel. Het is immers weekend! Maar nu ik er bewust naar keek, vind ik dit zo’n rare gedachtegang van mijzelf. Wat maakt het weekend ineens andere dagen dan de doordeweekse dagen?

Waarom houd ik in het weekend niet vast aan het schema wat ik ook doordeweeks volg? Dat deed ik in het begin immers ook. En ik was er weer aan gewend geraakt dat er tijdens het kijken van een film wat lekkers op tafel hoort. Alsof ik zonder lekkers geen film kan kijken? Ik wilde deze gewoonten weer doorbreken en heb voor dit weekend heel bewust het bezoek aan de kaasboer overgeslagen en online geen nieuwe noten besteld. Als het niet in huis is, kan ik het ook niet pakken…

Toch voelde het afgelopen wel wat onwennig om ineens zonder wat te knabbelen een film te kijken. De jongens genoten ondertussen van hun aardbeienbavarois. Het was een genot om naar te kijken en heel eerlijk ik vond het wel even lastig.

De hort op 

Zo alles bij elkaar zag ik dat er in deze onrustige periode veel ‘anders’ is gegaan dan daarvoor. Er waren weer dingen ingeslopen die niet nodig zijn en waarmee ik het mijzelf moeilijker heb gemaakt. Heeft het achteraf gezien al maanden lopen ‘etteren’ onder mijn huid. Ik heb de signalen in mij gemist en te weinig tijd voor mijzelf genomen. Daarom heb ik deze week ook mijn wandelingen weer opgepakt.

Het is bijzonder om te ervaren hoezeer ik die gemist heb. Het geeft mij zoveel rust om te wandelen. Op deze manier laat ik alles aan me voorbij gaan en kan ik echt een moment voor mezelf pakken. Ik dacht meteen weer een lange wandeling te kunnen maken, maar merkte de volgende dag dat dat niet zo slim was… Nu heb ik dan ook braaf een opbouwschema gemaakt.

Inzichten

Met het warme weer begin ik rond 5 uur ’s ochtends met mijn lange wandeling. Heerlijk om zo de wereld en de natuur te zien ontwaken, het levert mooie beelden op! Charlie geniet ook van het feit dat het nog aangenaam genoeg is om lekker door het bos te rennen. Ondanks de vele nieuwe inzichten en botsingen in mijzelf, voel ik nu aan alles dat ik op de goede weg zit.

Hoezeer ik me ook schaamde voor mijn uitspatting met slecht eten en de terugval kan ik er nu wat anders naar kijken. Ik denk dat ik dit nodig had om alles een goed te bekijken en weer helemaal in mijn ritme te gaan komen, en daarin vooral zorg voor mijzelf dragen. Want dat, zorgen voor mijzelf, blijf ik het allermoeilijkste vinden.

Gezondheid verbeterd

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Pijn

Als ik de dag na mijn eetbui wakker word, doet alles in mijn lijf pijn. Ik heb onrustig geslapen en ben veel wakker geweest. Ik worstel me door het ochtendritueel heen. Als beide heren naar school zijn plof ik op de bank. Ik voel me verward, verdrietig en chaotisch van binnen. Weet me geen raad. Ik dwing mijzelf om over te gaan tot de orde van de dag; opruimen, stofzuigen, maar het lukt me niet.

Ik ga op zoek naar restjes van mijn schranspartij gisteren en eet alles op wat ik kan vinden. Dat helpt niet, ik wil nu alleen maar meer eten, ik hunker naar méér, méér. Het hek is weer van de dam. Hoe ga ik dit doorbreken? In mijn hoofd draai ik kringetjes. Mijn grootste valkuil is dat ik altijd denk: ik kan het alleen en ik heb geen hulp nodig. Dat weet ik. Ik besluit een vriendin te bellen om mijn hart te luchten.

Voor één keer

Ze is lief en begripvol, maar tegelijkertijd begrijpt ze me niet. “Sta het jezelf toch één keer toe,” zegt ze, “wees niet zo streng voor jezelf.” Maar ik wil het niet aan mezelf toestaan: dit is fout, heel erg fout. Na ons telefoongesprek voel ik nog meer twijfel. Moet ik het mijzelf dan zo af en toe toestaan? Maar dat is juist wat ik NIET wil. Als ik eenmaal begin, kan ik namelijk niet meer stoppen. Er ontwaakt dan een soort ‘altijd-hongerig monster’ in mij dat ik niet in bedwang kan houden. Ik wil dat gevecht niet meer en me niet meer zo ellendig voelen.

Maar hoe kom ik hier uit? Ik wandel met Charlie en plof daarna weer op de bank om vervolgens wat in huis te doen en uiteindelijk weer op de bank te belanden. Gek word ik van deze onrust. Het liefst zou ik Matty (die inmiddels ook een vriendin is) nu een bericht willen sturen, maar ook weer niet. Ze weet zo vaak mijn zere plek te raken met haar woorden en daar heb ik geen zin in, niet vandaag. Ik vlieg van het ene naar het andere in de hoop afleiding te vinden, maar het werkt niet.

Niet voelen

Er is zoveel verdriet wat naar boven wil komen, maar in plaats van het er te laten zijn, wil ik er weg van, ik wil het niet voelen. Voor ik het weet heb ik Matty toch een bericht gestuurd. Ik wil het weer verwijderen, maar dan zie ik dat ze het al gelezen heeft. Ik durf haar reactie niet te lezen, bang voor wat het met mij gaat doen. Haar antwoord begint met: “Het is niet jouw schuld!” Haar woorden raken me. Alsof zij datgene ziet wat niemand ziet. Soms heb ik het gevoel dat zij mij beter kent als ik mezelf. Ik voel direct een soort rust over me heenkomen.

Onder die rust zit zoveel verdriet, het is net alsof ik het nu pas echt voel en accepteer dat het verdriet er is, en dat deze onrust er is, dat dat oké is. Elk woord wat ze typt, raakt me, tranen stromen over mijn wangen. Ik krijg geen woorden gevonden om te reageren, maar ik weet dat wat nu gebeurt goed is. Nu eerst in stilte zitten en alles wat er is, er laten zijn.

Schaamte

Als Vinz uit school komt, ben ik extreem moe. Ik reageer wat kortaf en bozig naar hem. “Je bent er wel, maar ben er niet mama!” roept hij. Ik kijk hem aan en bied mijn excuses aan, zeg dat ik moe ben, dat het een drukke dag was. Meteen voelt dit niet goed, maar ik kan hem toch niet vertellen wat er werkelijk aan de hand is? Ik voel daar zoveel schaamte over en wil hem er niet mee belasten. Maar hij voelt aan dat er wat is, waarom zou ik erover liegen?

Schaamte, zoveel schaamte, voor mij valt nu op zijn plek dat schaamte juist over de dingen gaat die ik niet wil en durf aan te kijken. Ik heb niet geleerd om met die moeilijke gevoelens om te gaan, om ze te voelen en erkennen. Wil ik dit mijn kinderen ook meegeven? Nee! Ik roep Vinz bij me en vertel hem wat er aan de hand is. Hij geeft mij een dikke knuffel en zegt: “Kan gebeuren, jij mag ook fouten maken. Nu ga je weer gezond eten, jij kunt dat mam, écht.” Zijn mooie, bruine ogen kijken mij liefdevol, vol vertrouwen en overtuiging aan.

Tranen

Meteen na het eten duik ik in bad. En daar stromen dan weer tranen. Ik voel de pijn en het verdriet opborrelen en ik houd ze niet tegen. Ik heb met mijzelf te doen. Ik denk aan Matty haar woorden: “Het is ook zoveel voor je allemaal lieverd, je bent zó moedig.” En dan moet ik nog harder huilen. Ik huil tot het op is en dan overvalt me een soort kalmte.

Als ik weer beneden kom, pak ik de weekmenu-planner en de boekjes, om het menu voor de komende dagen te maken. Ik kan dit, daar ben ik van overtuigd. Als ik de volgende dag wakker word, heb ik zowaar weer zin in de dag. Zin om het weer op te pakken. Ik voel aan alles dat ik heb gewonnen. En dat ik hier weer van mag leren.

Gezondheid verbeterd

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Eerlijk

Mijn hoofd heeft inmiddels honderden redenen bedacht waarom ik niet zou moeten delen wat ik in deze blog ga opbiechten. Ik ben vooral bang veroordeeld te worden. Ik voel zoveel schaamte en zoveel angst. Het voelt zo kwetsbaar om hierover te schrijven. Dit stuk zou ik het liefste verborgen houden voor de buitenwereld. Alleen voor mijzelf wil houden, op de plek waar ik dingen wegstop die NIEMAND weet.

En toch zegt mijn gevoel zegt: DOEN. Want ik ben niet de enige die hiermee worstelt. En ik wil ook hier eerlijk en open over zijn. Ik ben dan weliswaar 60 kilo afgevallen, maar dat betekent niet dat ik alles aankan. Of dat eten me niets meer doet. Het kiezen voor keto gaat niet altijd vanzelf, ik ben verre van perfect. Ik ga het delen, het MOET. Een kijkje in de rauwe werkelijkheid.

Verdoven met eten

Al heel mijn leven worstel ik met periodes waarin ik me leeg en intens verdrietig voel, maar ik heb het altijd kunnen verdoven met (fout) eten. Sinds ik met mijn TheNewFood avontuur ben begonnen heb ik die periodes veel minder vaak, maar soms steekt het ineens weer de kop op, in alle hevigheid. Alsof er plotseling een storm aan onrust en verdriet door mij heen raast. De pijnlijke gevoelens nemen geheel bezit van mij. 

Mijn hoofd roep dan ook nog eens allemaal nare, verdrietige, kwetsende dingen; ‘zie je wel dat je het niet kan volhouden’, ‘je kunt niets’, ‘je bent waardeloos’, ‘niemand zit op jou te wachten’, ‘jij bent NIETS’, ‘jij veroorzaakt alleen maar ellende’. De storm verandert in een orkaan van de hoogste categorie. Ik raak verwijderd van mijzelf, kan mijzelf op deze momenten niet verdragen en voel zoveel afschuw naar mijzelf toe.

Onbestemd

En nu is het weer mis. Aan alles in mij voelde ik het aankomen. Mijn ritme, regelmaat en planning is normaal mijn houvast. Maar door de ooroperatie onlangs, is alles anders. Ik zit mijzelf enorm in de weg, het vele stilzitten zorgt ervoor dat ik vooral in mijn hoofd ga leven, alles eindeloos overdenkend. Alles is een gevecht. In mij is vooral dat onbestemde lege verdrietige gevoel, wat alles overheerst.

Als ik naar de winkel ga voor het avondeten, belandt er voor ik er erg in heb, een zak drop in mijn winkelwagen. Ik schrik ervan en leg hem snel terug en loop naar een ander gangpad. Vervolgens ga ik weer terug om de zak drop weer in mijn wagen te gooien. Eindeloos ben ik in gevecht met mijzelf; ik wil het niet en ik wil het wel. Ik vertel mijzelf dat ik het niet nodig heb, wat het doet met mijn lijf als ik het wel meeneem.

Gevecht

Na de zak tientallen keren in en uit mijn wagentje te hebben gedaan, lukt het mij om hem niet te kopen. Op weg naar huis voel ik geen trots; ik voel alleen maar leegte. En ik voel verdriet omdat ik de zak drop niet gekocht heb. Een paar uur later sta ik weer in de winkel. Ik heb niets nodig, ik weet waarom ik er ben. Ik wil troosteten, maar ik wil het ook weer niet. Ik loop eindeloos hetzelfde rondje langs de schappen.

Schappen met snoep, koek, chocolade en chips. Spullen in mijn mandje, spullen er weer uit. Mijzelf toesprekend, dit wil je niet! En dan dat stemmetje: je hebt het nodig nu, voor één keer mag het, sta het jezelf toe, je hebt het verdiend. Ik voel aan mijn buik en ik denk: mijn lijf is toch al verpest door al die jaren slecht eten, voor één keer kan het toch geen kwaad? En dan schakel ik mijn hoofd uit.

Uitgehongerd dier

In no-time ligt mijn mandje vol. Drop, koekjes, chocolade en chip. Ik loop snel naar de kassa, voor ik me bedenk. Nog sneller reken ik af en gooi ik alles in de tas, hopend dat niemand me heeft gezien. Alsof ik iets doe wat niet mag. Ik voel zoveel verdriet, leegte, afwijzing en verwarring naar mezelf. En vooral schaamte.

Eenmaal thuis is er geen houden meer aan. Ik ben net een uitgehongerd dier. Mijn hart slaat op hol, het klopt alsof het uit mijn lijf wil, mijn hoofd voelt zwaar. Ik voel me al snel misselijk worden, mijn maag protesteert, maar ik eet door. In mijn hoofd klinkt een afkeurende stem. Waarom doe je dit? Waar ben je nou mee bezig? Ik voel nu nog méér verdriet en verwarring. Nog meer afschuw, nog meer haat.

Troost

Ik hunker zó naar me even beter voelen. Ik móét verder eten. Ondanks de misselijkheid prop ik alles naar binnen. Als ik alles op heb Ik zit letterlijk propvol, maar ik heb me nog nooit zo leeg gevoeld. Nu pas besef ik waar ik mee bezig ben. De tranen rollen over mijn wangen, heel mijn lijf schudt van verdriet. Ik voel zoveel pijn van binnen en kan ik alleen maar denken waarom? Waarom doe ik dit?

En op hetzelfde moment wil ik méér, nog veel méér… Dit vreselijk gevoel moet weg, ik wil rust in m’n hoofd. Ik wil niet meer voelen. Ik wil dat het ophoudt… Dan gaat de voordeur open en staat Senn ineens voor me, met een blij gezicht. Hele verhalen heeft hij te vertellen, ik luister maar hoor niets. Die avond gaat in een roes aan me voorbij. 

Roes

Ik ga vroeg naar boven en voel me verschrikkelijk. Mijn lijf voelt vreselijk. Ik ben nog steeds supermisselijk en vol. Mijn hoofd ontploft bijna en het zuur brandt in mijn keel. Kon ik het maar terugdraaien. Ik zou zo graag willen dat ik het niet had gedaan. Dan zou ik me nu gewoon ‘lekker’ en blij voelen. Ik spreek met mijzelf af dat ik morgen weer ‘normaal’ ga doen.

Ik wil hier niet weer dagen in blijven hangen, zoals eerder. Maar ik ben als de dood dat ik er weer in ga verdrinken… 

WORDT VERVOLGD

Gezondheid verbeterd

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Vinz weet wat hij wil

Ineens is het alweer zover: Vinz is jarig! Voorheen zouden we weken van tevoren al bedenken wat we allemaal in huis zouden halen, nu is er een soort rust. We hebben ervaren dat een verjaardag geen vreetfestijn hoeft te zijn. We vinden het tegenwoordig juist fijner als er niet te veel te snaaien is, dat geeft zoveel rust. In tegenstelling tot vorig jaar zijn we er snel uit wat we gaan maken.

Vinz weet exact wat hij wil. Op nummer één staat – hoe kan het ook anders – de aardbeienbavarois uit de zomerspecial. Deze blijft een grote favoriet hier in huis en je kunt er alle kanten mee op. Hij wil het in bekertjes en op de bodem een paar verse aardbeien. Op tafel wil hij kaasjes, Gelderse worst, cervelaatworst en gezouten pecannoten. “Maar mam, ik wil ze wel zelf snijden en klaarzetten.”

Het avondeten is zonder enige twijfel een hamburger met kaas, bacon, salsa en rösti-rondjes uit de Vastenspecial. Voor Vinz is de Vastenspecial zijn favoriete boekje van TheNewFood. Vorig jaar kwam Vinz met een lange lijst aangelopen. Nu geeft hij zelf aan: “Mam, dit is méér dan genoeg toch?” Wat gaat dit op een fijne manier! Nog fijner vind ik de rust die ik bij Vinz zie.

Hulp

De dag voor zijn verjaardag maak ik de aardbeienbavarois en is Vinz alles aan het snijden. Ergens vind ik het lastig, want in mijn overtuiging moet alles zo netjes mogelijk worden gesneden: alles in even grote stukken. Nu Vinz aan het snijden is, ziet het er natuurlijk anders uit. Maar al snel merk ik bij mijzelf dat het oké is, dit heeft ook wel iets. Ik laat het los.

Ik geniet er ook wel van om hem zo gedreven met een groot mes bezig te zien, al ziet het er soms wel wat angstaanjagend uit. We maken samen een hele lading rösti-rondjes, het is lastig in te schatten hoeveel we precies moeten maken. Dat maakt niet uit: wat over is doen we in de vriezer en daar genieten we op een later moment van.

Supervroeg

Vinz slaapt altijd moeilijk de nacht voordat hij jarig is. En op de dag zelf is hij supervroeg wakker. Hij is dan vooral gewoon héél erg jarig. Twaalf wordt hij alweer, onze lieve Vinz. Er breekt een nieuwe fase aan, hij gaat naar het voortgezet onderwijs. Daar hoort een nieuwe fiets bij.

Hij is zo blij met zijn nieuwe fiets dat het proefritje gelijk een hele fietstocht wordt. Als hij weer thuis is, is er de aardbeienbavarois als ontbijt. We rommelen wat aan en de lunch houden we simpel en klein: beiden een stukje rookworst. “We eten straks toch al méér dan genoeg.”

Visite

Als de visite komt binnenwandelen, krijgen ze allemaal te horen dat Vinz alles heeft uitgekozen en heeft geholpen met de voorbereidingen. Kijk, de worst en kaas heb ik zelf gesneden! Hij wijst er met trots naar. Het valt me op dat Vinz en Senn zelf niet veel van tafel pakken. Als ik met het avondeten bezig ben en Vinz me komt helpen, begrijp ik pas waarom.

Hij vertelt dat hij niet veel heeft gepakt omdat hij zo uitkeek naar het avondeten en daar optimaal van wil genieten. Vorig jaar op zijn verjaardag zat hij te vol om ’s avonds nog te kunnen eten. “Dan is het eten niet meer lekker.”

Overvloed

Vroeger dacht ik dat er op een verjaardag een overvloed aan eten moest zijn. Ik was vooral bang dat iemand iets tekort zou komen (of was ik bang was dat IK iets tekort zou komen?). Door veel te veel in huis te halen, was er een excuus om dagen na de verjaardag door te blijven gaan met eten, weggooien is immers zonde.

Ik merk dat met elke verjaardag die wij nu vieren, het steeds minder wordt wat ik op tafel zet en in huis haal. ‘Minder’ betekent niet minder gastvrij. Het is geen vreetfestijn meer en toch komt niemand iets tekort. Het geeft ook mijzelf meer rust. Ik ben minder aan het rennen en hollen om het eten aan te vullen. Er is meer tijd en ruimte om gezellig met de visite te kletsen.

Kopie

Vinz was net als ik: veel bezig met eten, altijd het idee hebben tekort te komen. Nu merk ik bij hem dezelfde rust als ik heb. Als we ’s avonds de dag doornemen, geeft hij mij een compliment; “Mam dat heb jij goed gedaan, nu is er niet voor weken te veel eten in huis.” Ik zie bij hem een soort opluchting als hij dit zegt. Ik zeg dan hoe blij ik ben met zijn hulp en dat we het samen goed hebben gedaan.

We lachen over de lange lijst die hij vorig jaar voor zijn verjaardag had gemaakt. Hij heeft het afgelopen jaar goed zijn lichaam en zijn hongergevoel leren aanvoelen. Hij heeft ervaren wat te veel eten met je doet. Hij maakt bewuste keuzes en geniet voor méér dan 100% van de keuzes die hij maakt. We zijn beiden erg benieuwd welke uitdagingen het nieuwe levensjaar hem gaat brengen!

Benieuwd naar hoe Vinz vorig jaar zijn verjaardag vierde? Dat lees je hier. 

Gezondheid verbeterd

Nancy (41) startte in januari 2021 met TheNewFood. Negen maanden later was ze 60 kilo kwijt en een ander mens (lees hier haar verhaal). Niet alleen van buiten, maar vooral ook van binnen. Nancy 2.0. In haar blogs deelt Nancy wat haar bezighoudt.

Nooit meer sushi

Wij waren echte sushi-liefhebbers, maar toen ik startte met TheNewFood kwam er ook een einde aan het sushi eten. Dat er in de ontbijt & lunchspecial een recept voor sushi staat wist ik, maar ik had zo mijn twijfels. Ik dacht dat het zonder echte rijst niks kon zijn. Nu hebben wij hier in huis allemaal ons eigen favoriete boekje van TheNewFood. Voor Senn is dat zonder enige twijfel de ontbijt & lunchspecial. 

Vanaf het moment dat Senn de sushi’s ontdekte in dat boek, was hij er meteen van overtuigd dat het lekker zou zijn en hield hij er niet meer over op. Dus iedere keer kwam hij die sushi weer tegen en iedere keer vroeg hij dan: “Mam, wanneer gaan we die sushi eten?” “Dat gaan we snel doen,” was steeds mijn antwoord, zonder dat ik verder actie ondernam. Tot hij het vandaag (terecht) zat was…

Geen zin

“Het is mijn beurt om te kiezen wat we gaan eten en ik wil sushi! Maar jij wilt dat nooit. Je hebt helemaal geen zin om het te maken!” moppert hij. “Ik ga het zelf wel maken! Alleen! Ik heb jouw hulp niet nodig!” Hij lijkt meteen van het idee te genieten, terwijl ik zelf weerstand voel. Niet alleen tegen die sushi’s, ik vraag me ook af of hij dit wel kan. Maar Senn is al bezig om een lijstje te maken van wat hij allemaal nodig heeft.

“Wil je me wel helpen met het halen van de boodschappen?” Hij staat voor me en ik kan geen nee zeggen. Samen gaan we naar de winkel en met het lijstje in de hand zoeken we alles wat nodig is. Van veel dingen zijn er meerdere opties en hij maakt weloverwogen keuzes. Met een tas vol spullen lopen we naar de auto. Senn zucht tevreden als hij plaatsneemt: “Zo, nu kan ik morgen lekker sushi gaan maken!”

Sushi dag

De volgende dag is het zover: sushi-dag! Senn gaat opgetogen aan het werk. Met het recept in de hand begint hij te lezen en alles klaar te zetten. En dan gaat hij aan de slag met zijn zalm-sushi en ham-sushi. Ik bekijk het van een afstand en houd me in om me er niet mee te bemoeien. Zelf zou ik het weliswaar anders aanpakken, maar hij snijdt alles netjes op maat en het gaat goed. 

Toch zeg ik net iets te vaak: “Als je hulp nodig hebt, dan zeg je het, hé Senn?” Maar ik krijg niet eens een reactie; hij is zo druk bezig dat hij me niet hoort. Ik probeer op de bank een boek te lezen. Dan roept hij mij toch; het rollen van de sushi lukt hem niet zo goed. Ik doe het hem voor en dan word ik meteen verzocht om weer weg te gaan. “Het lukt nu wel zelf hoor mam!” Braaf kruip ik weer op de bank met mijn boek.

Opruimen

Senn heeft nergens oog voor, alleen voor ‘zijn’ sushi. Als hij weer roept, wijst hij trots op de sushi’s. “Ze zijn klaar! Zou je me nu alsjeblieft willen helpen met opruimen? Ik weet écht niet waar ik kan beginnen.” De keuken is inderdaad een enorme rommel. “En nu mag ik wel helpen…?” vraag ik lachend. “Ja, heel graag zelfs mam!” We starten meteen met opruimen, zodat we snel aan tafel kunnen en kunnen gaan proeven.

Al weet Senn al hoe het smaakt: “Ik heb al veel tussendoor getest en het is écht lekker!” Aan tafel houdt hij onze reacties nauwlettend in de gaten. Wij vinden het echt overheerlijk en ik denk meteen: waarom heb ik dit niet eerder gemaakt? Vinz vraagt of Senn ze ook een keer wil maken om mee te nemen naar school. “Is goed,” antwoordt Senn grijnzend, “als jij daarna de keuken voor mij opruimt.”

Gezondheid verbeterd